Bonham in Japan

Να γιατί δεν πρέπει ν' αφήνουμε ΟΛΕΣ τις αποφάσεις στους τεχνοκράτες και τους πωλητές...

Η στατιστική χτύπησε το κουδούνι αλλά δεν ήσουν σπίτι

Κι εσύ ρε παιδάκι μου, να κάνεις τέτοια χαλάστρα στη focus με την μανία σου ν' ακούς ραδιόφωνο από το Ίντερνετ; Πώς στο καλό θα μοιραστεί η διαφημιστική πίτα αν εσύ ακούς την εκπομπή του Cookiehead Jenkins από τη Χονολουλού; Αλλά κι ερασιτεχνικές εκπομπές σαν αυτή του Αμερικάνου ...τενόρου Kalil Wilson;

Χάθηκε ένας Ντέρτι εφ εμ για να βάλεις στο λιθαράκι σου στο πολλά διαφημιζόμενο comeback του λαϊκού;

Rub your dub

Αν τα dub μπλιμπλίκια σας θύμιζαν πού και πού arcanoid, θα περάσετε σίγουρα κάποιες ευχάριστες στιγμές με το dub selector. Εκεί μπορείτε να φτιάξετε το δικό σας dub δημιούργημα με τίτλο "για να περνάει η ώρα".

Και μια και η ζέστη και το καλοκαίρι δεν κρύβονται, τσεκάρετε και τα ακόμα πιο μπιρμπιλωτά Summer Sessions.

Η επανάληψη είναι μήτηρ της λούπας. Είπα και ελάλησα.

Sorry, tickets to Africa are sold out

Ο συμπαθής Ολλανδός radio-dj Juma4, με την ευκαιρία της ολοκλήρωσης του κύκλου των εκπομπών του για το τρίτο (Ολλανδικό) πρόγραμμα παρουσιάζει ένα mix ενδεικτικό του γούστου του εδώ. Πατήστε play εκεί που λέει Best of One Blood Radio. Μοντέρνα μαύρη μουσική χωρίς ίχνος λευκαντικού.

Για τον Tom Ze, είχα ετοιμάσει πέρυσι ένα μίνι-αφιέρωμα, στο MIC. Αφορμή ήταν η διεθνής κυκλοφορία του δίσκου του Estudando O Pagode, ο οποίος έτυχε απρόσμενα καλής και ευρείας αποδοχής από τον μουσικό τύπο.

Εκείνο που είχα παραλείψει να γράψω τότε ήταν: ακριβώς αυτός ο τελευταίος δίσκος δεν ήταν και ο πιος προσβάσιμός του. Κάποιος που δεν είχε ξανασχοληθεί με τον Ze, καλύτερα να ξεκινούσε με το Massive Hits και σιγά σιγά να έμπαινε και στα υπόλοιπα.

Η αιτία που επιστρέφω στο συγκεκριμένο καλλιτέχνη, είναι το γεγονός ότι έβγαλε έναν καινούριο δίσκο τον περασμένο Οκτώβριο. Τον βρήκα τυχαία πριν από λίγο καιρό στο eMusic και τον κατέβασα από κει, νομίζοντας ότι είναι κάποιο side-project ή μια συλλογή από τραγούδια που δε χωρούσαν αλλού. Σιγά σιγά όμως διαπίστωσα ότι πρόκειται όντως για τον καινούριο του δίσκο, τον οποίο αδυνατώ να περιγράψω. Τηρουμένων των αναλογιών είναι απίστευτα προσβάσιμος, παρότι βρίθει πειραματισμών, ασυναρτησιών, αλλόκοτων ενορχηστρώσεων και αλλάζει ρυθμό κάθε τρεις και λίγο (στο ίδιο κομμάτι εννοείται).

Αναρωτιέμαι αν αυτό το απόλυτο ξεχαρβάλωμα είναι ο λόγος που ακόμα δεν έχει ακουστεί στον μη-βραζιλόφωνο μουσικό τύπο. Εκτός κι αν όλοι περιμένουν (πάλι) τη διεθνή κυκλοφορία του για να το μάθουν. Όπως και να έχει, τούτος ο δίσκος δε χρειάζεται εισαγωγές κι ούτε καν το booklet με τους στίχους ανά χείρας. Όσοι πιστοί, προσέλθετε.

Ιπτάμενα τούβλα και πιο πολλές ακυρώσεις από συναυλίες; Η Ελλάδα δείχνει το δρόμο - τώρα μας μιμείται και το Μπαχραίην...

Sound Safari

Πριν...


Μετά...

Accelerate the protons

Οι Gogol Bordello ξαναχτύπησαν με το Super Taranta! Το θαυμαστικό δεν το έβαλα εγώ, είναι τμήμα του τίτλου του δίσκου. Τα συστατικά τα ίδια, τα τραγούδια με την ίδια ορμή και οι ιδέες δεν φαίνονται να έχουν στερέψει, άρα κι εμείς οι ακροατές ακούμε με την ίδια ευχαρίστηση. Όχι ότι είναι ο καλύτερος δίσκος τους μέχρι τώρα, αλλά συμπληρώνει μια χαρά το ηχητικό μωσαικό τους. Όπως στα τραγούδια Supertheory of Everything (μια εκτέλεση του οποίου για την Ολλανδική τηλεόραση μπορείτε να παρακολουθήσετε στο βιντεάκι που συνοδεύει το ποστ), το My Strange Uncles from Abroad και το Your Country, αλλά και το Dub The Frequencies Of Love.

Υ.Γ. το Live Earth το προσπέρασα, αλλά κάποιος μου είπε ότι οι Gogol Bordello μπήκαν στα μεγάλα σαλόνια παίζοντας με την Μαντόνα. Έψαξα στο youtube και είδα τους δύο bordellos να περιορίζουν τις κινήσεις τους υπακούοντας σε μια ηλίθια χορογραφία, τη δε ασθμαίνουσα Μαντόνα να αποδεικνύει ότι οι Αμερικάνοι δεν ξέρουν γεωγραφία, μια και νομίζουν ότι στα Βαλκάνια μιλάνε Ισπανικά και χορεύουν φλαμένκο. Μη μασάτε, πρόκειται για μια απέλπιδα κίνηση να δρέψει καρπούς και από το Balkan Dancefloor η γιαγιά του arena pop χαμαιλεοντισμού. Αν αύριο οι trendsetting DJs αρχίσουν να μιξάρουν όπερα, πάμε στοίχημα ότι η Μαντόνα θα κάνει ντουέτο και χορευτικό με τον Ντομίνγκο; Κι οι Gogol Bordello ακύρωσαν κάποια gigs από το τουρ τους για να είναι εκεί, ναι μιλάμε, όπως και με την Πάρνηθα, τη μια μέρα όλα καλά και την άλλη όλοι καίγονται για το περιβάλλον, έτσι έξαφνα. Το να σηκώνεις τα φρύδια είναι πλέον για πολλούς ο μόνος τρόπος να δείξουν ότι συμμετέχουν.

Καμιά πόλη δε σου δίνει ζωή αν δεν της δώσεις κι εσύ κατιτίς.

(To βίντεο είναι το I feel alive in the City από τον τελευταίο δίσκο των Zita Swoon)

High and Dry Well

Το πηγάδι φαίνεται ότι στέρεψε για τους Rolling Stones, όπως μας καταμηνύουν τα τελευταία μαντάτα από τη Μπένελουξ. Δώδεκα χρόνια πριν, είχαν παίξει στο Nijmegen και τότε τα εισιτήρια πωλήθηκαν σε χρόνο ρεκόρ. Έκτοτε, κάθε περιοδεία τους περνούσαν και από Ολλανδία - Βέλγιο κι έδιναν τουλάχιστον πέντε sold out συναυλίες τη φορά.

Κάποια στιγμή έκανα κάποιους πρόχειρους υπολογισμούς και συμπέρανα ότι κάθε νοικοκυριό στην Ολλανδία πρέπει να έχει τουλάχιστον ένα μέλος που έχει δει τους Rolling Stones ζωντανά.

Και να που φέτος γύρισαν τα πράγματα: Για το καλοκαίρι που μας έρχεται, όχι μόνο δεν πουλιούνται τα άτιμα τα χαρτάκια, αλλά οι διοργανωτές το έριξαν στις εκπτώσεις μπας και γεμίσουν τους τεράστιους συναυλιακούς χώρους.

Αν και οι Ολλανδοί κόψανε πέρα με τους Stones, η μόνη αγορά που απέμεινε στην μπάντα είναι ίσως η ... Κίνα. Με λίγη καλή συμπεριφορά ακόμα (όπως η αυτο-λογοκρισία) μπορεί να καταφέρουνε την Κινέζικη κυβέρνηση να υποχρεώσει κάθε Κινέζο να παρακολουθήσει μια φορά τη συναυλία τους. Εκεί να δεις sold out στάδια...

Wanna be your driver

Το (γνωστό στους φανατικούς αναγνώστες του παρόντος ημερολογίου) έφηβο ξαδερφάκι μου, ετών τριανταπέντε, σνομπάρει το MIC.gr γιατί δεν ξέρει ούτε το ένα δέκατο από τα ονόματα μουσικών που αναφέρονται στα κείμενά του. Και δεν έχει καμιά διάθεση να τα γνωρίσει, εννοείται.

Σήμερα πάντως το έπιασα στα πράσα να ξεκοκκαλίζει το σημερινό του αφιέρωμα και να σημειώνει στο μπλοκάκι του τα ονόματα όλων των (θηλυκών) μουσικών που αναφέρονται σ' αυτό.

Μπράβο, αυτός είναι καφές

Το κομμάτι που συνοδεύει τις εικόνες είναι το Sunrise από το πρόσφατο άλμπουμ του Jimi Tenor και των Kabu Kabu, με τίτλο Joystone.

Verlieren sie nicht die hoffnung

Σημαντικά νέα για γερμανομαθείς: μετά από ενδελεχείς έρευνες, αποδείχθηκε με επιστημονικό τρόπο ότι ο δίσκος το εξώφυλλο του οποίου κοσμεί αυτό το ποστ*, ανεβάζει έως και 37% τα ποσοστά επιτυχίας στις προφορικές εξετάσεις Γερμανικών ως δεύτερη γλώσσα. Δίσκος μοντέρνας αντίληψης και μουσικής με ΔΩΡΕΑΝ εξετάσεις ακουστικής κατανόησης ανάμεσα από τα τραγούδια!

*Dominic Eulberg, Heimische Gefilde

Ακούω τον τελευταίο δίσκο του John Cale, το "Circus Live" - ένας δίσκος αποκλειστικά και μόνο για κολλημένους φαν/συλλέκτες κι οπαδούς των ντεκαντάνς σήκουελς (το δεύτερο το αναφέρω για να βάλω τη δικιά μου ακρόαση σε μια κατηγορία όπως αρμόζει ακόμα και σε σύντομες κριτικές σαν την παρούσα).

Το βιβλίο όμως, του οποίου το εξώφυλλο κοσμεί αυτό το ποστ, είναι άπαιχτο. Σ' αρέσει δε σ' αρέσει ο Κέηλ, τα ακατέργαστα κείμενά του καθώς και τα καταπληκτικά γραφιστικά και οι φωτογραφίες που τα συνοδεύουν, σε χώνουν για τα καλά στον ασπρόμαυρο κόσμο του. Για το εξώφυλλο δε θα πω τίποτα, ένας τίμιος καθρέφτης τόσο των κειμένων που περικλείει, όσο και εκείνων των αναγνωστών που θα ρουφήξει με το που θα πέσει το βλέμμα τους πάνω του.

Ξανακούω στον τελευταίο δίσκο του John Cale μια ακόμα λάιβ εκδοχή του Venus in Furs. Και φέρνω πάλι στο μυαλό μου την πολύ καλύτερη εκτέλεση του συγκεκριμένου τραγουδιού πριν δυο βδομάδες από τους Muhabbet Mafia. Δηλαδή από ένα σχήμα που αποτελείται από δυο μέλη των Mode Plagal, ένα των Walter Testa και τον καταπληκτικό Γιώργο Μακρή ("γκάινταμαν") - προσοχή, η παρουσίαση των τεσσάρων χώρεσε σε μια σειρά, αλλά τα βιογραφικά τους ξεδιπλώνονται σε χιλιόμετρα. Παίξανε ελληνικά, παίξανε και "ξένα", όπως το Venus in Furs, γρήγορο, στακάτο, χωρίς πολλά πολλά. Ευπρόσδεκτη ροκ δυναμική σε μια βραδιά για ασκημένους ακροατές.

Σταματάω το Circus Live και πληρώνω εισιτήριο για το τσίρκο των ηχητικών αναμνήσεών μου.

I once had a vision

...there was Moz on Eurovision!

Για το πλήθος κόσμου (κι εμάς μαζί) που προσπαθούν να αποκρυπτογραφήσουν τις μύχιες συναισθηματικές αποχρώσεις του Morrissey μέσω των τραγουδιών του, θα αποτελέσει σίγουρα ενδιαφέρον υλικό προς μελέτη η δήλωσή του ότι θέλει να ...λάβει μέρος στη Eurovision. Κι ότι προσφέρει τις υπηρεσίες του για να εκπροσωπήσει τη μαμά πατρίδα, πράγμα που κάνει τους συμπατριώτες του να παίρνουν σιγά σιγά θέσεις στην κερκίδα των οπαδών.

Το κινητό θέλει τον Γερμανό του,
η Ολυμπιακή τελετή τον Παπαϊωάννου της,
η Γιουροβίζιον τον Μοζ της
κι η νέα γενιά ελπίδα
να τρώει αυτή και της μάνας της να μην δίνει.

(To δε έφηβο ξαδερφάκι μου, ετός τριανταενός, όταν έμαθε τα νέα, αναφώνησε: "φτου σου να μην εμφανιστεί πέρυσι, να πάμε να τον δούμε όταν ήταν στην Αθήνα η Eurovision - να μην τρέχουμε μετά στο Γκαγκάριν τζάμπα και βερεσέ")

Distort till they drop

Το γνωστό-άγνωστο label sublime frequencies έχει απήχηση στους "κολλημένους" της αυθεντικής μουσικής των μη-Δυτικών πολιτισμών αλλά και στο ...pitchfork.

Δείτε στο βίντεο το τρέηλερ του νέου DVD που ετοίμασαν, με καταγραφή μουσικής από το Μαρόκο. Προσοχή ειδικά στο ούτι (ή λαούτο;) της τελευταίας σκηνής και στο λυτρωτικό του distortion. Βρε μπας κι ο Χέντριξ είχε πάρει μαθήματα κιθάρας από κανένα Μαροκινό;

Allen vs. Albarn

O Tony Allen ήταν ο ντράμερ του Fela Kuti και η κινητήρια δύναμη της μπάντας του. Είναι επίσης γνωστός για τις συνεργασίες του με ονόματα από διάφορα μουσικά χωράφια - στις οποίες συμπεριφέρεται σαν άψογος session μουσικός που δένει με την εκάστοτε ομάδα και βάζει τις ηχητικές πινελιές του στη σωστή θέση.

Η πιο πρόσφατη συνεργασία του Τοny Allen είναι υπό το όνομα "Τhe Good, The Bad and The Queen" με τον Damon Albarn (των Blur, Gorillaz), Simon Tong (των Verve, Blur, Gorillaz) και τον Paul Simonon (των Clash). Στο εν λόγω σχήμα, το όνομα του Albarn διαφημίζεται πρώτο, κι όχι μόνο λόγω αλφαβητικής σειράς.

Σε λίγο μέρες αναμένεται το άλμπουμ τους, πέρυσι κυκλοφόρησαν ήδη ένα σινγκλ, το Herculean. Θα το βρείτε -πού αλλού;- εδώ, μαζί με τρία άλλα τραγούδια. Στο προφίλ του myspace αναφέρονται ως "Alternative / Punk / Afro-beat", μακάρι να ήταν έτσι τα πράγματα. Τα τραγούδια όμως δεν πάσχουν από διχασμό προσωπικότητας, μια χαρά ακούγονται, προσπεράστε τις ετικέτες λοιπόν και πάρτε μια πρόγευση.

Qui commence?

Αν νομίζετε ότι σ' αυτόν τον δίσκο τραγουδά η νεανίς του εξωφύλλου, πιαστήκατε θύματα στην προσεκτικά εκτελεσμένη soft-porn αισθητική του εγχειρήματος. Διότι τα του μουσικού τμήματος τα έχουν εξ' ολοκλήρου αναλάβει οι εικονιζόμενες σαπουνόφουσκες.

Ο ήχος του ταξιδιού που κάποτε ονειρεύτηκες

Μέσα στο πλήθος των κυκλοφοριών, έχω πια συνηθίσει και το θεωρώ φυσιολογικό να ακούω (άλλον) έναν από τους καλύτερους δίσκους της προηγούμενης χρονιάς με πάνω από ένα χρόνο καθυστέρηση.

Μέσα στο πλήθος των new age, ethnic και ξέρω-γω-τι ηχητικών καταθέσεων, είναι καμιά φορά δύσκολο να ανακαλύψεις εκείνο τον "διαφορετικό" ήχο που κινείται αποκλειστικά από καλές προθέσεις και μουσικό μεράκι. Στη συγκεκριμένη περίπτωση όμως, η ποιότητα του Blue Mongol από τον τρομπετίστα Roswell Rudd και την Mongolian Buryat Band είναι εκτός συναγωνισμού. Tόσο που μπορεί αρχικά και να προκαλέσει αισθήματα δυσπιστίας, παρόμοια με κείνη των κακομαθημένων φανατικών της ποπ οι οποίοι δεν πιστεύουν στ' αυτιά τους όταν το ανακαλύπτουν επιτέλους το διαμαντάκι στο σωρό.

Έχουμε και λέμε: μια δισκάρα με πολύ συναίσθημα και άρωμα άγριου γιασεμιού, η οποία μας υπενθυμίζει ότι τα καλύτερα πνευστά της τζαζ είναι αυτά ακριβώς που δεν ακούγονται σαν πνευστά. Κι ο ήχος της τρομπέτας του κυρίου Rudd είναι σαν αέρας που λικνίζεται μπροστά στον καλλιτέχνη καταπώς μια μαγεμένη οχιά μπροστά στον φακίρη.

Κάτω ο τουρισμός, ζήτω οι ήχοι που ταξιδεύουν κι εμάς και όσους αγαπάμε.

Εξ Αιθιοπίας

Είχα αναφερθεί παλιότερα στην περιοδεία των The Ex με τον Αιθίοπα Getatchew Mekuria. Πριν λίγο καιρό κυκλοφόρησε και ένας δίσκος στον οποίο καταγράφονται κάποιες στιγμές αυτής της συνεργασίας (επί το πλείστον ηχογραφημένες ζωντανά). Έστω κι αν βρίσκω το αποτέλεσμα άνισο σε μερικά σημεία, στο σύνολό του ο δίσκος αποτελεί αναμφίβολα μια ακόμα ενδιαφέρουσα κατάθεση από την Ολλανδική μουσική κολλεκτίβα.

Yes darling, but is it music?

Για όσους στις γιορτές προβληματίζονται με ποιο ελαφρύ ανάγνωσμα να σκοτώσουν τον έξτρα χρόνο που τους απομένει, ιδού ένα κλισέ κείμενο για τα κλισέ της ροκ (και όχι μόνο) μουσικής.

(Εννοείται ότι αυτό απευθύνεται σε όσους έχουν ήδη σκοτώσει το χρόνο τους διαβάζοντας την ιστορία του τύπου που κατάφερε κι έκανε πραγματικότητα το πιο κλισέ όνειρο κάθε επαγγελματία συλλέκτη βινυλίου.)

Τα ορφανά της συνήθειας

Όταν σου αρέσει κάποιος καλλιτέχνης, τα "αντικειμενικά" επιχειρήματα υποχωρούν μπροστά στην εξ' αρχής συγκαταβατική ερμηνεία της πορείας του. Όχι γιατί είναι καλύτερη από τις άλλες, αλλά γιατί μέσα στα χρόνια παραμένει ένα από τα λιμάνια που έχεις καλομάθει κι αράζεις για τον λόγο ακριβώς του αράγματος. Καλοπέραση, δεν το λέγανε έτσι τα παλιά τα χρόνια, τότε που ο καπιταλισμός δεν είχε ακόμα υιοθετήσει και τυπικά την καινοτομία, βγάζοντάς τη μετά για πώληση στα σκλαβοπάζαρα όσων ιδρώνουν ξάγρυπνοι ψάχνοντας το next big thing;

Αναπάντεχα ζεστή η μέρα σήμερα, με ήλιο και καθαρή ατμόσφαιρα. Ο υπάλληλος στο δισκοπωλείο τύλιξε το νέο τριπλό CD του Tom Waits σε χάρτινη σακουλίτσα που έγραφε "φρέσκα φρούτα και λαχανικά". Παλιό το αστείο, αλλά ακόμα άξιο ενός χαμόγελου.

Όπως σας είχα τάξει πριν λίγες μέρες, ιδού το λινκ όπου μπορείτε να ακούσετε μια επιλογή από τραγούδια του εν λόγω δίσκου. (Δεν θα είναι εκεί για πάντα, οπότε σπεύσετε).

Ο Ολλανδικός σύνδεσμος

Mια από τις ευτυχείς στιγμές της διαδικτυακής ιστορίας πρέπει να ήταν η στιγμή όταν, κάποια χρόνια πριν, μια ομάδα δημοσιογράφων ενός από τους κρατικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς της Ολλανδίας διαφώνησε με την Ιντερνετική πορεία που ήθελε να τραβήξει ο οργανισμός για τον οποίο δούλευαν. Τότε έστησαν το 3voor12, το οποίο με σοφή επένδυση των σχετικών επιδοτήσεων και μιας δυνατή ομάδα συντελεστών έχει εξελιχθεί σε μια από τις καλύτερες ιστοσελίδες του είδους του παγκοσμίως. Κι εδώ αναφέρομαι στον πλούτο των πληροφοριών και την φοβερή προώθηση και γνώση γύρω από τις τοπικές σκηνές (δεν πρόκειται δηλαδή για αυστηρή κόπια όσων πλασάρουν τα διεθνή μέσα). Ακόμα κι αν συχνά διαφωνώ κάθετα με τις μουσικές που προβάλλουν στο πρωτοσέλιδο, το γεγονός ότι μια σελίδα παραπέρα είναι και οι "άλλες" μουσικές το παραδέχομαι. Επίσης και το γεγονός ότι με Ολλανδική ακρίβεια όλος ο πλούτος πληροφοριών είναι άριστα ταξινομημένος.

Το μόνο μειονέκτημα για την πλειοψηφία του πλανήτη; Είναι στα Ολλανδικά. (Από την άλλη αυτός πρέπει να είναι κι ένας λόγος που καταφέρνουν κι έχουν αποκλειστικές online μεταδόσεις νέων δίσκων πριν καν κυκλοφορήσουν ή συναυλιών μεγάλων ονομάτων: γιατί το κοινό που θα τις βρει πρέπει να ξέρει Ολλανδικά, άρα και τα "ρίσκα" για τα copyrights μειώνονται.)

Εν πάσει περιπτώσει, αυτή τη βδομάδα έχουν κάμποσες πρωτιές και αποκλειστικότητες εν όψει της κυκλοφορίας του νέου δίσκου του Tom Waits εντός λίγων ημερών. Για να μην ψάχνετε άδικα σε ακατανόητα Ολλανδικά κείμενα, ιδού ο κατευθείαν σύνδεσμος για τη συνέντευξη (μην σας πτοήσουν τα λίγα αλαμπουρνέζικα στην αρχή). (Παρένθεση: δεν έχω προλάβει ακόμα να την ακούσω ολόκληρη για να εκφέρω γνώμη.)

Μόλις βάλουν και το δίσκο online (streaming, χαμηλή πιστότητα) θα ενημερώσω αναλόγως.

Ο αλεστής

Ο Nick Cave επιστρέφει με νέα μπάντα με παλιόφιλους, σελίδα στο myspace κι ευτυχώς ήχο σε πιο χαμηλές συχνότητες. Αναμένουμε στα ηχεία μας για εξελίξεις.

Give my compliments to the chef

Alex Harvey: θυμάμαι -κοντά δεκαπέντε χρόνια πριν- που τους δίσκους του τους είχε παραγγείλει ο κολλητός μου ο Α. από τη Γερμανία (τότε που δεν υπήρχαν amazon και σχετικές ευκολίες) κι όταν έφτασαν ήταν σα να είχαν φτάσει ράβδοι χρυσού. Προχτές σκόνταψα τυχαία πάνω στις εικόνες κι είναι σα να βρήκα ένα αγαπημένο παιδικό παιχνίδι που δουλεύει ακόμα τέλεια. Εδώ είναι και η Ισοβέλλα κι η Δαλιδά κι η αίθουσα αναμονής κι ο θεραπευτής κι ο μάγειρας κι ο σωτήρας και μια συνέντευξη/σπουδή στην Γλασκωβέζικη προφορά κι άλλα πολλά ένα κλικ μακριά, λίγο μακρύτερα απ' όσο η δικιά μας κοντινή Γερμανία τότε.

(Update: τελικά ούτε τα βίντεο του γιουτιουμπ κρατάν για πάντα πανάθεμά τα).

Ο δεκάλογος του Οκτωβρίου

Ιδού το τοπ-τεν της ιδιοσυγκρασίας των τελευταίων εβδομάδων, κατευόδιο στο μήνα που μας πέρασε. Μια εκπομπή χωρίς ήχο, ένα κείμενο που ακούγεται -σαν παρτιτούρα.




*) Όμπι όμπι μπι (Δ. Περδικόπουλος)

*) Ο Ναύτης / Μηχανικός στη Μηχανή (Γιώργος Μπάτης)

*) Η Πλημμύρα (Μάρκος Βαμβακάρης)

*) Η Πλημμύρα (Αργύρης Μπακιρτζής & Mode Plagal, προακρόαση των λάιβ του προηγουμένου χειμώνα, ευχόμαστε σύντομα και στο δίσκο που ετοιμάζεται)

*) Ήλιος (Mode Plagal, από το ΙΙ)

*) Ήλιος (Γιώργος Κόρος)

*) Kullak Verdim (Melda Kurt & Φανάρι της Ανατολής)

*) Αράπικο Λουλούδι (Σ. Χασκίλ, Β. Τσιτσάνης)

*) Η παραστρατημένη (Α. Καλδάρας)

*) Χαράματα η ώρα τρεις (Μ. Βαμβακάρης)

Ο ανισόρροπος ντεντέκτιβ

Ο Chuck E. Weiss ξαναχτύπησε με νέο δίσκο με τίτλο 23d and Stout, τα τραγούδια του οποίου αποτελούν τμήματα της σειράς "the deranged detective mysteries". Δεν πρόκειται για τον μετεωρίτη του Extremely Cool και δεν συνοδεύεται από την τότε προώθησή του στον τύπο (η οποία ήταν επακόλουθο των ηχηρών ονομάτων των συνεργατών του). Ούτε είναι ακριβώς ο δίσκος που θα σας αλλάξει τις ιδέες σας για τη μουσική. Κι αν όταν τον ακούτε, τα περισσότερα σας θυμίζουν κάτι από κάποιους άλλους που ίσως να τα έχουν πει καλύτερα, τότε κερδίζετε πόντους μουσικών γνώσεων - αλλά προσέχετε να μην θυσιάσετε στα πόδια τους την ευαισθησία των συναισθημάτων σας.

Διότι η απότομη κάθοδος της θερμοκρασίας και ο απειλητικά επερχόμενος χειμώνας επιβάλλουν μπλουζ σε μεγάλες δόσεις. Ανοίξτε τους την πόρτα, κάντε αποθέματα με δίσκους σαν αυτόν κι αφήστε τον αέρα απέξω να λυσσομανάει.

Pop politics

Όλοι μας το υποψιαστήκαμε ότι ο νέος δίσκος των Killers πέρα από καλά τραγούδια έκρυβε κι ένα πολιτικό μήνυμα. Σ' ένα άρθρο του ΝΜΕ ο Flowers αναλύει ποιο ακριβώς ήταν αυτό. Με λίγα λόγια: δε γουστάρει το γεγονός ότι συγκροτήματα όπως οι Green Day και καλλιτέχνες όπως ο Bruce Springsteen παρουσιάζουν αρνητικά τις ΗΠΑ. Κι έτσι αυτός προσπάθησε να κάνει μια πολιτική κίνηση και να εξηγήσει στα πλήθη τα καλά αυτής της χώρας.

John (Wayne) serves, John (Wayne) drinks σα να λέμε.

52 μπύρες το δευτερόλεπτο

"Οι άνθρωποι στην πόλη άρχισαν να ανησυχούν όταν μια παρέα επιχειρηματιών κάτω από το όνομα Woodstock Ventures Inc. αποφάσισε να οργανώσει ένα φεστιβάλ που να βασιζόταν στη φήμη του Woodstock*. Τα φεστιβάλ ποπ μουσικής έγιναν της μόδας μετά το επιτυχές Monterey Pop Festival το 1967 κι όχι μόνο γιατί με αυτά μπορούσες να βγάλεις καλά λεφτά. Η τάση αρμέγματος της νέας μόδας οδήγησε σε διάφορα μουσικά γεγονότα τα οποία στηνόντουσαν στο πόδι και διακρίνονταν από την έλλειψη καλής διοργάνωσης."
(Howard Sounes, Down the Highway: the life of Bob Dylan)

Αποτέλεσμα της ανησυχίας των κατοίκων τότε ήταν ότι το πρώτο, θρυλικό Woodstock οργανώθηκε εκατό χιλιόμετρα εκτός της πόλης - αν και κράτησε το όνομα.

Αρκετά χρόνια μετά, τα φεστιβάλ παραμένουν στη μόδα και αναπτύσσονται όλο και περισσότερο. Ο Guardian έχει ένα πολύ καλό άρθρο για την σημερινή μορφή εμπορευματοποίησής τους. Με ενδιαφέροντα δεδομένα, όπως το γεγονός ότι η μπύρα Carling διπλασίασε τις πωλήσεις της σε 52 pints το ...δευτερόλεπτο από τη στιγμή που άρχισε να σπονσοράρει μουσικά φεστιβάλ.

* (πριν το ομώνυμο φεστιβάλ, το Woodstock ήταν γνωστό για τους διάσημους κατοίκους του, όπως τον Μπομπ Ντύλαν.)

Το ευαγγέλιο των roadies

Την επόμενη φορά που έχετε χρόνο να σκοτώσετε και θέλετε ένα ανάγνωσμα ελαφρύ μεν, βγαλμένο από τη ζωή δε, μπορείτε να ξεφυλίσετε τις 18 σελίδες του concert rider του Iggy Pop.

Ο δεκάλογος του Σεπτεμβρίου

Iδού το τοπ-τεν της ιδιοσυγκρασίας των τελευταίων εβδομάδων, κατευόδιο στο μήνα που μας πέρασε. Μια εκπομπή χωρίς ήχο, ένα κείμενο που ακούγεται -σαν παρτιτούρα.

*) Yo La Tengo - Pass The Hatchet, I Think I’m Goodkind (I Am Not Afraid Of You And I Will Beat Your Ass, 2006)

*) Tapes 'n Tapes, Insistor (The Loon, 2006)

*) Andi Almqvist & The Employees - Can't Stop Laughing (Can't Stop Laughing, 2006)

*) No Means No - So Low (All Roads Lead To Ausfart, 2006)

*) Ghost Trucker - Lost Girls (The Grand Mystique, 2006)

*) The Devastations - What's a Place Like That Doing in A Girl Like You (Coal, 2006)

*) Bonnie Prince Billy - Cursed Sleep (The Letting Go, 2006)

*) Roxy Music - If There Is Something (Viva!, 1976)

Ιπτάμενοι δίσκοι

Πρόσφατα ο Beck ανακοίνωσε ότι ετοίμαζε ένα δίσκο κάθε αντίτυπο του οποίου θα είναι μοναδικό, δίνοντας στους ακροατές την ικανότητα να δημιουργήσουν τη δικιά τους έκδοση με αυτοκόλλητα, κατεβάσματα από το Ίντερνετ κλπ. Ακούγοντας τον καινούριο δίσκο του, το Information, ο οποίος θα κυκλοφορήσει σε λίγες μέρες, συμβουλέυω τον Beck να επενδύσει τις ιδέες του στη διαφορετικότητα των τραγουδιών του. Δεκαεφτά κομμάτια έχει ο δίσκος, ζωή να έχουνε, αλλά πολύ λίγες στιγμές ξεχωρίζουν και τραβούν την προσοχή, τα υπόλοιπα κινούνται στα όρια του άκρως προβλέψιμου. Δύσκολοι καιροί για καινοτόμους...

(UPDATE κάποιες μέρες μετά από τη συγγραφή του αρχικού post: Τώρα που τον ακούω και ξανακούω το δίσκο με καλή πιστότητα κι όχι σε lo-fi online stream, η επανάληψη αποκαλύπτει διαμαντάκια και ενδιαφέροντες τροπές, αφανείς στις πρώτες ακροάσεις. Το όλο αποτέλεσμα αρχίζει και παίρνει εθιστικές διαστάσεις. Τελικά είναι ένας δίσκος που θέλει το χρόνο του...)

Και κάποιες σύντομες σκέψεις για τους τελευταίους ιπτάμενους δίσκους που έκαναν ανεφοδιασμό στο στερεοφωνικό μου:

- Guillemots, Through the Windowpane: διαβάζοντας τις διθυραμβικές κριτικές συνειδητοποιώ ότι πρέπει να είμαι το μόνο άτομο στον πλανήτη το οποίο απογοητεύτηκε με το αποτέλεσμα. Μακάρι όλη την ενέργεια που βάζει ο Dangerfield σε κορώνες με πολύ πάθος και λίγο βάθος να την σπαταλούσαν σε επίπεδο ενορχήστρωσης/παραγωγής. Θα τον ξανακούσω τον δίσκο όταν πιάσει το φθινόπωρο για καλά και γκριζάρει η ατμόσφαιρα, για την ώρα μου αρκούν τα προηγούμενά τους τραγούδια.

- Yo La Tengo, I Am Not Afraid of You and I Will Beat Your Ass: δεν μπορώ να δω την ειρωνεία του τίτλου, τον θεωρώ κακόηχο. Αλλά το περιεχόμενο του δίσκου είναι εξαίρετο. Ο μόνος κίνδυνος είναι να κολλήσεις στο πρώτο κομμάτι και να ξεχάσεις τα υπόλοιπα.

- The Killers, Sam's Town: σίγουρα όχι ο "καλύτερος δίσκος των τελευταίων είκοσι ετών" που λέει ο frontman Brandon Flowers (είκοσι και πέντε χρονών παρακαλώ). Αλλά θα μπορούσε να διεκδικήσει με αξιώσεις το μέρος εκείνο στη δισκοθήκη με "δίσκους για ζέσταμα πριν τη βραδυνή έξοδο" αλλά δεν κάνω τον κόπο. Με τόση υστερική προώθηση και παραφουσκωμένο hype, θα ακούσω τα τραγούδια του τόσες φορές εδώ κι εκεί - τόσο που δε χρειάζεται να προσπαθήσω παραπάνω απ' τη μεριά μου.

To afro or not to afro

Chico Mann: καμία σχέση με τον δικό μας Τσίκο των Dubient, Pallyria κλπ. Πρόκειται για το όνομα με το οποίο ο Κουβανικής καταγωγής κιθαρίστας των Antibalas Afrobeat Orchestra παρουσιάζει το πρώτο προσωπικό του εγχείρημα με τίτλο "Manifest Tone Vol. 1".

Το όνομα 'afrobeat' χρησιμοποιείται πολλάκις και από τον καλλιτέχνη και τους προωθητές του για να καταχωρήσει τη μουσική αυτού του δίσκου. Ο ίδιος ο Marcos Garcia (όπως είναι το πραγματικό του όνομα) δηλώνει -εννοείται- τον Fela Kuti σαν πρώτο όνομα στις επιρροές του. Αλλά τελικά το αποτέλεσμα δεν είναι τόσο afrobeat όσο θα ήθελαν οι παραγωγοί του (κι εμείς). Η chill-out παραγωγή των τραγουδιών ισοπεδώνει το μεγαλύτερο τμήμα του δίσκου, το οποίο παρόλα αυτά περνάει με ευκολία και πιο απαιτητικές lounge πόρτες.

Τελικά ξεχωρίζουν κάπως τα κομμάτια εκείνα που ξεφεύγουν λίγο από την προσπάθεια να χώσουν τα δυο πόδια της afrobeat φόρμα στο ένα dance παπούτσι και τα οποία δανείζονται από hip hop και latin. Εκείνο όμως που πιο πολύ κάνει αισθητή την απουσία του σε σχέση με τα afrobeat πρότυπα είναι κάθε πολιτικό μήνυμα (και πώς θα γινόταν αλλιώς όταν ο δίσκος είναι κατά 99% οργανικός). Το μόνο τραγούδι που "σοβαρεύει" κάπως είναι το Guantanamo, αλλά κι αυτό δεν υπάρχει στον δίσκο (μπορείτε να το ακούσετε όμως στη σελίδα του καλλιτέχνη).

Όπως συμβαίνει και με το Baghdad Cafe των πολύ καλύτερων Liquid Soul, έτσι και το Guantanamo δημιουργεί στους ακροατές μια προσδοκία πολιτικής παρέμβασης, αλλά στο δρόμο την αλλάζει με το όραμα κάποιου που περιμένει να τελειώσει ο πόλεμος μόνο και μόνο για να την αράξει σ' ένα εξωτικό lowtempo cafe, χτισμένο στη θέση μιας πρώην φυλακής.

Vinyl Killer

Ξεχάστε τα ipods, τα memory sticks κι όλα τα σχετικά παραφερνάλια. Ιδού ένα απαραίτητο μηχάνημα για όσους έχουν LP για σκότωμα αλλά δεν έχουν πικάπ. Τη χρήση slipmat την αφήνω στην κρίση σας.

Μαντόνα

Τα τελευταία χρόνια στην Ολλανδία, η πλειοψηφία των πολιτικών και των μήντια τα έχουν πάρει χοντρά με τους Μουσουλμάνους. Κι όπως και σε πολλές άλλες χώρες (βλ. Δανία) έτσι και στην Ολλανδία πολλοί σηκώνουν τη σημαία τής ελευθερίας της έκφρασης και απαιτούν το δικαίωμα του να την λένε σε όλους και σε όλα όποτε γουστάρουν.

Η Ολλανδία είναι μια χώρα που ανέκαθεν έπασχε από αλαζονεία και όπου λόγω της παλιότερης προοδευτικής πολιτικής σε τομείς όπως τα ναρκωτικά, όλοι νομίζουν ότι η Ολλανδική κοινωνία αυτομάτως είναι η προσωποποίηση της δημοκρατίας και της ελευθερίας. Σε μια τέτοια φαντασιακή κατάσταση, δεν είναι απορίας άξιο ότι τώρα που η τελευταία συντηρητική κυβέρνηση έχει φέρει τα πάνω κάτω στο όνομα της αντιτρομοκρατικής υστερίας (παρακολουθήσεις, φακελώματα κλπ), το μόνο για το οποίο ανησυχούν οι πολίτες ότι θα φιμώσει την ελευθερία τους είναι ... οι Μουσουλμάνοι γείτονές τους.

Το κατευθυνόμενο του πράγματος φαίνεται και στη αντίδραση του Ολλανδού υπουργού Δικαιοσύνης στη συναυλία της Μαντόνα, η οποία ως γνωστό βασίζεται πιο πολύ στην πρόκληση και το περιτύλιγμα, παρά στη μουσική για να τραβήξει την προσοχή. Στη φετινή περιοδεία της, λοιπόν, τα έβαλε με τους Χριστιανούς. Κι αυτό δεν το γούσταρε καθόλου το Χριστιανικό κόμμα της Ολλανδίας το οποίο έχει κανα δυο έδρες στο κοινοβούλιο. Ζήτησε, λοιπόν, να απαγορευτεί η συναυλία. Ο Ολλανδός υπουργός Δικαιοσύνης (του κυβερνώντος Χριστιανοδημοκρατικού κόμματος) απάντησε ότι αυτό δε γίνεται λόγω των υπαρχόντων νόμων. Και συμπλήρωσε ότι αν περνούσε από το χέρι του πολύ θα ήθελε να απαγορεύσει τη συναυλία γιατί πληγώνει τα αισθήματα πολλών Χριστιανών.

Τη δε μέρα της συναυλίας, κάποιος καθολικός ιερέας είδε κι απόειδε και πήρε τηλέφωνο ότι είχε μπει ...βόμβα με σκοπό να την ακυρώσει. Τον ιερέα τον συλλάβανε, η συναυλία έγινε, η Μαντόνα πήρε αυτό που ήθελε, όσοι την είδαν επίσης κι έμεινε μόνο ένας Υπουργός με την κρυφή ελπίδα ότι κάποτε θα περάσει από το χέρι του και θα σταματήσει κάθε καλλιτεχνικό περιεχόμενο που πληγώνει τα θρησκευτικά αισθήματά του.

Κι έτσι συνάντησε τη σκέψη των Μουσουλμάνων που τόσο κυνήγησε τα τελευταία χρόνια κι άλλαξε τόσους και τόσους νόμους για να τους πιάσει στα πράσα. Πάω στοίχημα πως αν απαγορευόταν η συναυλία, τότε ιμάμηδες και ιερείς θα βγαίναν χέρι χέρι στους δρόμους για να το γιορτάσουν.

Ευτυχώς ο νόμος προφυλάσσει το δύσκολα κατακτημένο ουμανισμό μας (ακόμα). Δυστυχώς οι νομοθέτες αρχίζουν και δείχνουν όλο και πιο πολύ σημάδια παραίτησης από τα ιδανικά του. Ακόμα και σε μια "προοδευτική" χώρα όπως η Ολλανδία. Κανένας λόγος για επανάπαυση.

Ο δεκάλογος του Αυγούστου

Ιδού το τοπ-τεν της ιδιοσυγκρασίας των τελευταίων εβδομάδων, κατευόδιο στο μήνα που μας πέρασε. Μια εκπομπή χωρίς ήχο, ένα κείμενο που ακούγεται -σαν παρτιτούρα.

*) You Don't Know How Lucky You Are - Television Personalities (Closer to God, 1992)

*) Cats, Sex and Nazis - NoMeansNo (Why Do They Call Me Mr. Happy, 1993)

*) When I See Mommy, I Feel Like A Mummy - Captain Beefheart (Shiny Beast / Bat Chain Puller, 1979)

*) Friends Applaud, The Comedy Is Over - About (Bongo, 2006)

*) Sverkati Poulika - Dubient (Dubient, 2003)

*) Original - Leftfield (Leftism, 1995)

*) Aftermath - Tricky (Maxinquaye, 1995)

*) Sky-skating - Annette Peacock (Sky Skating, 1982)

*) Φεύγω χωρίς να βιάζομαι - Μαρία Αριστοπούλου & Ηλίας Τσαγκάρης (Λάσπη, 2002)

*) You Can't Say No Forever - The Go-Betweens (16 Lovers Lane, 1988)

Σεξοβόμβα

Ως γνωστόν, κάθε κοινωνία σε κάθε εποχή έχει και τα δικά της ταμπού. Στο σημερινό δυτικό κόσμο υποτίθεται ότι επιτρέπονται όλα κι έχουν σφαχτεί παλικάρια και παλικάρια στο βωμό της ελευθερίας της έκφρασης. Αλλά όλα έχουν το όριό τους, όπως μας δείχνει και η επόμενη ιστοριούλα.

Στην Ολλανδία έγινε και φέτος το πολύ καλό φεστιβάλ Lowlands. Κάποια στιγμή έγινε χαμός στα ΜΜΕ λόγω κάποιου "τρομοκράτη" που εμφανίστηκε με άσπρη κελεμπία (εδώ αρχίζουν διάφοροι συνειρμοί) και ο οποίος φορούσε μια ζώνη με εκρηκτικά (!!!). Προκαλείται πανικός στην ασφάλεια του φεστιβάλ και συλλαμβάνουν τον εν λόγω κύριο μόνο και μόνο για να ανακαλύψουν ότι η ζώνη ήταν ... χάρτινη.

Τι είχε συμβεί; Η συγκεκριμένη ζώνη χρησιμοποιήθηκε σε παλιά πάρτυ του γνωστού (στους κύκλους της εμπορικής/ανεγκέφαλης πάρτυ σκηνής) διοργανωτή Ex Porn Star (το όνομα τα λέει όλα). Με χιούμορ που ...σκοτώνει, η συγκεκριμένη ζώνη συνοδεύεται κι από μπλουζάκι με την αναγραφή "sex bomb".

Ο ύποπτος στο Lowlands, λοιπόν, συνέχισε την πλάκα που είχε αρχίσει στα συγκεκριμένα πάρτυ και κυκλοφόρησε επί ώρες με την κακόγουστη μεταμφίεσή του στο χώρο του φεστιβάλ, μέχρι να τον πάρουν είδηση οι σεκιουριτάδες και να γίνει ο χαμός που λέμε. Ο οποίος όμως ξεπεράστηκε με μεγάλη ταχύτητα από τα ΜΜΕ (τα οποία με γρήγορα αντανακλαστικά επικεντρώθηκαν στην πτήση της Northwest και κάποιους άλλους υπόπτους με κελεμπίες).

Τα όρια του χιούμορ είναι οι αιχμηρές πέτρες όπου σμιλεύεται η ηθική μιας κοινωνίας - ή σπάει το κεφάλι της στο τέλος.

Άλμπουμ χωρίς τέλος

O Beck μιλάει στο γνωστό αμερικάνικο περιοδικό Wired για τα σχέδιά του για το επόμενο άλμπουμ του, όπου "κανένα αντίτυπο δε θα μοιάζει με το άλλο". Κι όπως πολλοί καινοτόμοι στο παρελθόν, έτσι κι αυτός επιθυμεί να στήσει μια ολόκληρη κατάσταση γύρω από το άλμπουμ, ανακατεύοντας συστατικά από το Internet (τι άλλο;) μέχρι αυτοκόλλητα για τους καταναλωτές να κολλήσουν στο CD για να το κάνουν ολοδικό τους, μοναδικό τους.

Κι έτσι (όπως κι οι περισσότεροι καινοτόμοι) αποφεύγει ν' απαντήσει στο καίριο ερώτημα: Η μουσική θα λέει τίποτα;

Stuart A. Staples

Ατάκα από την συνέντευξη του Stuart A. Staples στο συμπαθέστατο Ολλανδικό μουσικό περιοδικό Heaven για τον δεύτερο σόλο δίσκο του, "Leaving Songs":

"Παρεπιπτόντως, ο δίσκος δεν αναφέρεται τόσο στο να πηγαίνεις κάπου, αλλά στην ανάγκη να αφήσεις πίσω σου κάτι ή κάποιον. Κάποιες φορές δεν μένει τίποτε άλλο σε κάποιον άνθρωπο από το να φύγει."

Αυτό έκανε κι ο Staples, ο οποίος μετακόμισε στην Γαλλία, συν γυναικός και τέκνοις. "Δεν έχω ιδέα τι θα φέρει το μέλλον. Ξέρω μόνο ότι από δω και στο εξής θα είναι όλα αλλιώτικα."

Πόσο μοιάζει η ελπίδα του μετανάστη μ' αυτήν του καλλιτέχνη που κοντοστέκεται σ' ένα ακόμα δημιουργικό σταυροδρόμι...

Calexico

Άμστερνταμ, 13 Αυγούστου 2006. Στο Paradiso οι ουρές σχηματίζονται από νωρίς, όλα τα εισιτήρια έχουν προπωληθεί από μέρες. Στην παρέα κι ένας φανατικός οπαδός των Calexico, ξέρει τόσο πολλά, τον ακούω μ' ενδιαφέρον. Του εξηγώ ότι έχω κάποιους δίσκους τους αλλά απέχω αρκετά από το να χαρακτηριστώ γνώστρια. Βρίσκομαι όμως εκεί, η περιέργεια και το ενδιαφέρον μου είναι δεδομένα.

Έτσι απλά αρχίζει η ιστορία και σιγά σιγά εξελίσσεται σε μια ζεστή κι ανθρώπινη συναυλία από την οποία το κοινό βγήκε από την αίθουσα σε εμφανώς καλύτερη κατάσταση απ' όσο μπήκε. Η έρημος ήταν εκεί, όχι η πραγματική, αλλά ένας αντικατοπτρισμός της σ' ένα συλλογικό υποσυνείδητο. Μεγάλη μαγκιά για ένα συγκρότημα να δημιουργήσει ένα τόσο αναγνωρίσιμο οικοσύστημα, κάτι στο οποίο μπορείς να επιστρέφεις με σιγουριά, σαν το αεράκι πάνω από τους κάκτους που ποτέ δεν είδες -και ίσως ποτέ να μην είναι γραφτό να δεις.

Ήταν μια συνεπέστατη συναυλία, με τα πάνω και τα παραπάνω της. Βοήθησε και το κοινό που ενήργησε σε αγαστή συνεργασία με τα τεκταινόμενα. Δεν μπορεί, το αίσθημα συλλογικότητας πρέπει να ήταν ένα από τα ζητούμενα τον μοναχικών καβαλάρηδων που (έστω και σε παρέες) βρήκαμε το δρόμο μας σε μια παλιά εκκλησία του Άμστερνταμ.

Κι όπως συμβαίνει σ' αυτές τις ιστορίες, η έξαρση δεν ήταν διαρκής (=ψεύτικη). Ήρθε ύπουλα πλην απαλά, χτύπησε κάποιους στον ώμο κι όταν χάθηκε οι εικόνες έμειναν στο συρτάρι της ψυχής τους (εκείνο που κουβαλάει ο καθείς μας, όπου κι αν πάει). Η μουσική ήταν εκεί, αλλά το κόλπο παίχθηκε στις εικόνες του συγκεκριμένου τραγουδιού που αριστοτεχνικά προβαλλόντουσαν πίσω από το συγκρότημα. Πρωταγωνιστές: ο χορός της ερήμου και τα γυναικόπαιδα. Φιλιά σταλμένα από τη χώρα όπου οι άντρες φοράνε όλοι μάσκες κι αποκαλύπτουν το πρόσωπό τους μόνο στο χώμα που θα το σκεπάσει. Οι μάσκες είναι από ζάχαρη και τα παιδιά τις μασουλάνε στο επόμενο πανηγύρι. Ο κύκλος της ζωής δεν θα ήταν κύκλος αν δεν παραμόνευε κάτι στη γωνιά.

Κείνη τη στιγμή αναγνώρισα το τραγούδι (ή έτσι νόμισα), αλλά με αποσβόλωσαν τόσο οι εικόνες που μόλις προσπάθησα να σας περιγράψω, τόσο που μετά από λίγο χάθηκαν οι στίχοι, χάθηκε κι η μελωδία κι έμεινε μόνο η αίσθησή της. Όταν τελείωσε η συναυλία, ρώτησα τον σοφό της παρέας: ποιο ήταν το τραγούδι με κείνες τις εικόνες από πίσω; Τις εικόνες τις θυμόταν, το τραγούδι.... του 'χε κι αυτού ξεφύγει.

Τώρα περνάν οι μέρες αλλά η αίσθηση εκείνης της στιγμής παραμένει και κάνει τα πόδια να πατάνε στη γη έχοντας συμφιλιωθεί με κάτι που παλιά τα τρόμαζε. Μεγαλείο.

Andre Williams

Συζήτηση με τη μνήμη μου:

- Για να δούμε τι νέους δίσκους έχουμε να ακούσουμε σήμερα... έχουμε και λέμε... Aphrodisiac, Andre Williams
- Για στάσου βρε συ, αυτός ο τύπος στο εξώφυλλο μου θυμίζει κάτι
- Ναι, δίκιο έχεις, Andre Williams, κάτι μου λέει το όνομα, Aphrodisiac...
- Ναι μπράβο, δεν είναι εκείνος ο γέρος που τραγουδάει μπλουζιές γεμάτες σεξιστικά υπονοούμενα; Έχεις κάτι σκόρπια τραγούδια του στο σπίτι, μερικά είναι σχεδόν γελοία, κάποια άλλα δεν είναι καθόλου άσχημα.
- Ναι, μπράβο. Για να τονε βάλω να παίξει, ναι αυτός είναι.
....
(Περνάει κανά μισάωρο)
....
- Τι; τέλειωσε κιόλας; Τέλος πάντων. Καλή μπλουζιά, δε λέω, αλλά κανένα τραγούδι δεν "κόλλησε", κανένα δεν μου τράβηξε την προσοχή, ούτε ένα.
- Να σου πω βρε μνήμη μου... σα να μου φαίνεται ότι τον έχω δει ζωντανά αυτόν τον τύπο.
- Ζωντανά ε; Τώρα που το λες.... από την άλλη... δε θυμάμαι και καλά, πότε, πού, γιατί;
.....
(Πέφτουν τα φώτα, κενό και μια αδελφή ψυχή μπαίνει στο σκηνικό και πιάνει αυτή την κουβέντα με τη μνήμη μου)
.....
- Ναι ρε συ, μαζί τον έχουμε δει τον Andre Williams.
- Μαζί; Κάτι ψυλιάστηκα ότι τον είχα δει ζωντανά... Πότε; Πού;
- Στο Nijmegen. Στο Doornroosje. Πριν από κάμποσα χρόνια.
- Τώρα που το λες....
- Ναι, ήταν τότε που ο Williams τσακώθηκε με κάποιον....
- ...από το πλήθος... το μάνατζερ...
- ...ναι, τον μάνατζερ, μπράβο. Τότε που έκανε τουρ με μια μπάντα από το Groningen και...
- ...και πέταξε ένα υπονοούμενο για το μάνατζερ κι αυτός...
- ...του έχυσε ένα ποτήρι στη μούρη κι ο Williams κατέβηκε για να ξεκαθαρίσει την κατάσταση.
- Καλά, μιλάμε αν δεν προέκυπτε ο δίσκος σήμερα δε θα θυμόμουν με τίποτε ούτε τη συναυλία, ούτε τον καβγά. Καλή φάση... πόσες ακόμα συναυλίες θα ξεβραστούν ακόμα όσο περνάν τα χρόνια...

(... και πόσες θα μείνουν στην αφάνεια. Παλιοχαρακτήρας ο μάνατζερ, παλιοχαρακτήρας κι ο Andre κι ένας ακόμα δίσκος ταξίδεψε τα ηχητικά του κύματα στην αγκαλιά του αέρα και χάθηκε από κει όπου είχε έρθει. Όπως συμβαίνει ώρες ώρες και στις καλύτερες των αναμνήσεων.)

Ο δεκάλογος του Ιουλίου

Ιδού το τοπ-τεν της ιδιοσυγκρασίας των τελευταίων εβδομάδων, κατευόδιο στο μήνα που μας πέρασε. Μια εκπομπή χωρίς ήχο, ένα κείμενο που ακούγεται -σαν παρτιτούρα.

*) Brand New Heavies - Sex God (Get Used To It, 2006)
*) Liquid Soul - Sex God (One-Two Punch, 2006)
*) DJ Logic - Afro Beat (Zen of Logic, 2006)
*) Carlinho Brown - Covered Saints (Alfagamabetizado, 1997)
*) Sly & The Family Stone - Poet (There's A Riot Going On, 1971)
*) Fela Anikulapo Kuti - Gentleman (Gentleman, 1973)
*) Blues Explosion - Right place, wrong time (Acme-plus, 1999)
*) Ali Farka Toure - Savane (Savane, 2006)
*) Man Man - Black Mission Goggles (Six Demon Bag, 2006)
*) Friedrich Gulda - Ouverture (Konzert Fuer Violoncello und Blasorchester - Heinrich Shiff & Das Wiener Blaeserensmble, 1986)

Κρίστη και Στάθης

Ένα άκρως ενδιαφέρον δελτίου τύπου μας πληροφορεί:

Μόλις κυκλοφόρησε το τελευταίο τεύχος του εγγλέζικου περιοδικού Folk Roots, ενός από τα πιο έγκυρα περιοδικά της World Music, που κυκλοφορεί σε όλον τον κόσμο με περισσότερα από 40.000 τεύχη κυκλοφορίας.

Στο complilation CD του Folk Roots περιλαμβάνεται το τραγούδι «Γιάφα», σε μουσική Στάθη Καλυβιώτη και στίχους της Κρίστης Στασινοπούλου, από το νέο τους ακυκλοφόρητο ακόμα άλμπουμ με τίτλο ΤΑΞΙΔΙΑ :

“… JAFFA, from the CD Taxidia/Journeys (not yet released).
Exclusive preview of a great new album by a Greek innovator…”
http://www.frootsmag.com/content/freecd/27/

Το Folk Roots κυκλοφορεί με CD τρεις φορές το χρόνο. Το 2002 είχε συμπεριλάβει το τραγούδι «Αμοργανό μου Πέραμα» από «Τα Μυστικά των Βράχων» που μόλις είχαν κυκλοφορήσει, ενώ τον Μάρτιο του 2003 το περιοδικό είχε για εξώφυλλο την Κρίστη, μαζί με τετρασέλιδη συνέντευξη των δύο δημιουργών.

Δείτε και: www.krististassinopoulou.com

«21 γραμμάρια, να την αφήσω;» είπε ο μπάρμαν στη φτωχή ύπαρξη που είχε ξεροσταλιάσει μπροστά στο μπαρ όλο το απόγευμα. Κι αυτή ένευσε καταφατικά, με προσποιητή δυσκολία, σα να μην ήθελε, λες και δεν την είχαμε πάρει πρέφα όλοι ότι είχε καταλήξει βαμπίρ πρώτης, μια αλκοολική ύπαρξη που ζούσε μόνο και μόνο από μεταγγίσεις υγρών ψυχών. Ένας νταβατζής από τη γωνιά έκανε νόημα στον μπάρμαν να μην της δώσει άλλο – ήταν όμως αργά.

Ο DJ είχε από ώρα κοιμηθεί πάνω στους δίσκους του ενώ αιμοβόρες μύγες πετούσαν γύρω από το κεφάλι του. «Παλιοκαλόκαιρο», σκέφτηκα, «ξυπνάς μέσα τους το ζώο.»

Εκείνη τη στιγμή στο μαγαζί έπεσε ένας μπλε-κόκκινος κομήτης και μας εξαφάνισε όλους – DJ, μύγες, θαμώνες, το μαγαζί, όλα. Ήταν όντως κομήτης; Ήταν ένα πουλί; Ένα αεροπλάνο;

Όχι, τίποτα απ’ όλα αυτά. Ήταν ο σούπερ ήρωας από το εξώφυλλο του One-Two Punch. Τον καινούριο δίσκο των Liquid Soul, που ξεφεύγει από τις παλιότερες acid jazz καταθέσεις τους. Χωρίς να χάνουν στιγμή την επαφή με το γνωστό groove, η μπάντα εκτοξεύεται και καταθέτει μερικά από τα πιο εκρηκτικά κομμάτια του καλοκαιριού.

Ακούστε το δίσκο εδώ, αλλά αν τελικά σας αρέσει θα πρέπει να τον αγοράσετε για να τον έχετε μαζί σας στις εκλεκτές καλοκαιρινές μετακινήσεις σας. Τέτοιες μουσικές δεν είναι για να τις ακούς ξεροσταλιάζοντας μπροστά στον κομπιούτορα...

Από εγκυρότατες πηγές, έφτασε στα χέρια της συντάκτριας η εξής αποκλειστική πληροφορία:

"Μεγάλο λαιφστάιλ περιοδικό της Ελλάδας σκοπεύει να κυκλοφορήσει ειδικό μουσικό ένθετο-καινοτομία. Η μεγαλύτερη επιφάνεια των σελίδων του θα καλύπτεται από φωτογραφίες μουσικών οργάνων, εξώφυλλα δίσκων, shots συναυλιών και γενικά οποιοδήποτε φωτογραφικό υλικό σχετίζεται με τη τρέχουσα εγχώρια και παγκόσμια ποιοτική μουσική σκηνή. Η καινοτομία έγκειται στα κείμενα του περιοδικού, τα οποία δε θα έχουν καμία σχέση με τη μουσική: θα αποτελούν χαρντ-κορ διηγήσεις ερωτικών συνευρέσεων."

Την είδηση δέχτηκε με άμετρο ενθουσιασμό το έφηβο ξαδερφάκι μου, ηλικίας τριανταενός χρονών. "Επιτέλους!", μου είπε, "αντί να κρύβομαι από την αρραβωνιαστικά μου, θα μπορώ να το διαβάζω κυριλέ στον καναπέ. Κι όταν με ρωτάει 'γιατί ξεφυσάς τόσο πολύ, αγάπη μου;' θα της απαντάω: 'γιατί ο νέος δίσκος του Scott Walker δεν παίζεται, γλυκιά μου'".

Ο δεκάλογος του Ιουνίου

Από σήμερα και κάθε μήνα: το τοπ-τεν της ιδιοσυγκρασίας των τελευταίων εβδομάδων, κατευόδιο στο μήνα που φεύγει. Μια εκπομπή χωρίς ήχο, ένα κείμενο που ακούγεται -σαν παρτιτούρα.

- The Beatles (Daniel Johnston)
- Eric The Viking (Marble Valley)
- Graffiti (Throwing Muses)
- If Your Poison Gets You (Frank Black)
- You Only Call Me When You're Drunk (Ed Harcourt)
- Wide Open Road (The Triffids)
- Thin-Line Man (Giant Sand)
- Augusta, Angelica e Consolacao (Tom Ze)
- Paloma Negra (Lila Downs)
- Ο Μυστήριος (Μιχάλης Σιγανίδης)

Tear us apart

Πόσες διασκευές υπάρχουν άραγε του love will tear us apart; (Και πόσες ακόμα στα μαγαζιά που χορεύτηκε, τραγουδήθηκε, υμνήθηκε ή διακωμωδήθηκε από τους απανταχού θαμώνες).

Όπως μου έδειξε πρόσφατα ένας καλός φίλος, δεν θα έπρεπε να φοβάμαι τόσο πολύ κάποιες διασκευές. Η απομυθοποίηση είναι μερικές φορές το λιγότερο κακό που μπορεί να τύχει σ' ένα τραγούδι.

Ο αγοράσας τον αγοράσαντα

Εν αρχή ήταν οι κακοί καταναλωτές που κατέβαζαν μουσική χωρίς να πληρώνουν. Μετά ήρθε ο Peter Gabriel για να σώσει την κατάσταση με μια εταιρεία παροχής νόμιμων downloads. Το όνομα αυτής OD2. Το 2004, η OD2 πουλήθηκε έναντι αδράς αμοιβής στην Loudeye, βάζοντας την τελευταία δυναμικά στο παιχνίδι των ολιγοπωλίων, κι ο Peter Gabriel συνέχισε το θεάρεστο έργο του σε διάφορα συμβούλια.

Σήμερα πουλήθηκε και η Loudeye στην εταιρεία Muze, στο ένα τέταρτο της αξίας της ΟD2 (προσοχή: μην εκλάβετε τη διαφορά ως 'χάσιμο', γιατί σ' αυτό το παιχνίδι μόνο το κέρδος της πώλησης μετράει - και τα μπόνους της διοίκησης). Τώρα η Muze κάνει κάτι με την ψηφιακή μουσική, όχι ακριβώς downloads αλλά εν πάσει περιπτώσει κάτι παραπληρωματικό, κάτι που έκανε ένα σωρό μετόχους να δουν άσπρη μέρα σήμερα.

Κι έτσι συνεχίζεται η ζωή στους σωτήρες της μουσικής βιομηχανίας. Κι αν σας θυμίζουν κάτι όλα αυτά, έχετε δίκιο. Είναι λίγο σαν την εποχή που όλες οι μικρές αλλά θαυματουργές εταιρείες Ίντερνετ αλληλοαγοραζόντουσαν μέχρι που μια μέρα να γίνουν μια ωραία μπουκιά-συχώριο για τους 'μεγάλους παίχτες'.

Κατά τα άλλα ο καπιταλισμός ευνοεί τον ανταγωνισμό κι ο καθείς (ακόμα κι ένας ιδεαλιστής σαν τον Gabriel) μπορεί να προσπαθήσει να σώσει αυτό που αγαπάει με μια επιχείρηση. Κι έζησαν αυτοί καλά κι ο Gabriel καλύτερα.

Coupland vs. Moz

Διαβάστε στη Guardian πώς ο Coupland μιλάει για το αναίτιο τού να μιλάει με τον Morrissey για το αναίτιο των συνεντεύξεων.

Don't you think it's funny

Αφιερωμένο εξαιρετικά σ' όσους έχουν την κατάρα ν' αναγνωρίζουνε το άσπρο του χιονιού ακόμα και με ντάλα ήλιο: το Disconnected των Creatures από το άλμπουμ Anima Animus. Το οποίο μας λέει ότι καλύτερα να φυλαγόμαστε από το χιόνι μέσα μας παρά το χιόνι ανάμεσά μας.
...Don't you think it's funny
Don't you think it's sad
Starting to fade in Siberian land
In Siberia...

Η μουσική ως απωθητικό

Σ' έναν δήμο της Ολλανδίας, ο δήμαρχος βρήκε το απόλυτο μέσο κατά των 'κακών παιδιών' που συχνάζουν σ' ένα συγκεκριμένο σταθμό μετρό: εγκατέστησε εκεί μια από τις μεγάλες μηχανικές λατέρνες, αυτές που συνήθως συνοδεύουν τα καρουζέλ, η οποία παίζει συνέχεια παραδοσιακά τραγούδια του Ολλανδού Αη-Βασίλη. Η ιδέα αποδείχτηκε άκρως αποτελεσματική: η ενοχλητική νεολαία την έκανε για τα καλά και για την ώρα δε λέει να γυρίσει. Ο δήμαρχος σκέφτεται τώρα να κάνει το ίδιο και σε άλλες περιοχές.

Από τη μεριά μου, ας προτείνω μερικές παραλλαγές του μέτρου 'μουσική ως απωθητικό', κάποιες ηχητικές υποκρούσεις που αν ήμουν δήμαρχος θα εισηγούμουν για μια καλύτερη πόλη:
*) Ministry σε τέρμα ένταση στην καντίνα της βουλής
*) Jaco Pastorius στην ετήσια συγκέντρωση μετόχων μιας πολυεθνικής εταιρείας
*) Ramones ('have a nice day') στην επόμενη συνάντηση του Μπόνο με τον πλανητάρχη
*) Saul Williams στα μήτινγκ νεαρών μηχανικών λογισμικού με το μάνατζέρ τους
*) Diamanda Galas στις επιδείξεις τάπεργουεαρ
*) Γιώργο Μπάτη στο μάθημα γιόγκα/πιλάτες/στρέτσινγκ του γυμναστηρίου της γειτονιάς
κ.ο.κ.

Ας κλείσω με το ερώτημα που ουδόλως απασχολεί τον κύριο δήμαρχο: όταν φεύγουν από κει τα παιδιά, πού πάνε; Κι εκεί που είναι τώρα, τι μουσική ακούν;

Voix de Femmes, 2005, μέρος δεύτερο

Στην εν λόγω εκδήλωση είχα την τύχη να παρακολουθήσω και την τελευταία μέρα, όταν όλες οι κυρίες που συμμετείχαν έδωσαν το παρόν. Κι αν την προηγούμενη φορά αναφέρθηκα στην Ελληνική παρουσία της Φριντζήλα, τώρα θέλω να καταγράψω τις εντυπώσεις μου από το φεστιβάλ γενικότερα.
Μπαίνοντας στο συναυλιακό χώρο ( μια διαμορφωμένη πρώην λαϊκή αγορά στις Βρυξέλλες) , την παρέα μας κύκλωσε μια ασφάλεια, μια καλοπέραση και μια υποβόσκουσα καλοζωισμένη μελαγχολία σαν αποσταγμένη από το πρώτο δάκρυ που μας σκούπισε η μάνα μας. Μπροστά μας τραπεζάκια, σπαστές καρεκλίτσες, σαν τα πανηγύρια στο χωριό, τότε παλιά, πριν τα μαγαρίσει το μπουζούκι κι η κατάρα του δημώδους. Αλλά κι όχι ακριβώς όπως τότε, προς θεού, σιγά μην σπαταλήσω λέξεις μόνο και μόνο για ένα ψευτό-revival της παιδικής μου ηλικίας. Χρησιμοποιώ την ανάμνηση μόνο σαν μεταφορά για κάτι που χάθηκε για πάντα και την κληρονομιά του οποίου αναγνωρίζουμε πλέον σε εκφράσεις ανθρώπων που ψάχνουν το ίδιο μ' εμάς.
Στο μεταίχμιο μιας νέας ηλικιακής κατηγορίας, ας παρατηρήσω ότι παρά τις αντίξοες συνθήκες υπάρχει και καλοπερνάει: κόσμος κοσμοπολίτικος αλλά κι αυθεντικός στη μοναξιά του, ανθρώποι που σηκώνουν στο ένα χέρι μια παράδοση που πνέει τα λοίσθια και με το άλλο δείχνουν στο παιδάκι της πώς να χορεύει. Χωρίς ενοχές, ίσως χωρίς τη χάρη των προγόνων αλλά και χωρίς την προσποίησή τους: όπως αρμόζει στον εκλεκτό που ξέρει ότι στα σταυροδρόμια η κατάλληλη κατεύθυνση είναι η αντίθετη από κει που δείχνει η σηματοδότηση.
Έτσι βρέθηκα κι εγώ ένα βράδυ στις Βρυξέλλες, ανάμεσα από μανάδες, κόρες και γιαγιάδες από όλα τα μέρη της γης: Χριστιανές, Εβραίες, Μουσουλμάνες κι Άθεες, λικνιζόμενες σε αρχαϊκούς ρυθμούς, χαρίζοντας απλόχερα τα δώρα τους, όπως κάνουν τόσα χρόνια.
Όταν στο τέλος οι γυναίκες κι οι παρέες τους κατέληξαν να χορεύουν και ν' αγκαλιάζονται πάνω σ' ένα πολύχρωμο χαλί, μια τραγουδίστρια από την Αίγυπτο κοίταξε το πλήθος, κούνησε τα χέρια της σύμφωνα με έναν Φαραωνικό θεραπευτικό ρυθμό και το λύτρωσε απ' τα βάσανά του. Και δε μιλάω εδώ με παραβολές, ούτε με ποιητική αδεία. Μιλάω για την συλλογική στιγμιαία απελευθέρωση με ηχητικά μέσα μιας Γυναίκας-αρχέτυπο από την ταύτισή της με την Έλλειψη (η οποία ταύτιση είναι απόροια της γλωσσικής φαντασίας ενός αρχέτυπου Άντρα-Φιλοσόφου που χρόνια τώρα προσπαθεί να βάλει τα πάντα σε λέξεις).
Σαν τέλειωσε η μουσική, μια μικρή Γαλλιδούλα που είχε το όνομα ενός λουλουδιού με κοίταξε με μάτια που άστραφταν: "ποτέ άλλοτε δεν ξανάνιωσα τόσο όμορφα σε συναυλία" μου είπε. Της χαμογέλασα κρύβοντάς της πως η δεύτερη φορά είναι πάντα καλύτερη από την πρώτη.

Voix de Femmes 2005 (στο Βέλγιο)

Voix de femmes: ένα φεστιβάλ από γυναίκες, με γυναίκες, για γυναίκες και τις παρέες τους. Βρέθηκα εκεί για δυό μέρες. Στις 4 Νοεμβρίου η Μάρθα Φριντζήλα μαζί με μια παρέα καταπληκτικών μουσικών ερμήνευσε γνωστά τραγούδια με έναν τρόπο που αποκάλυψε άγνωστες πτυχές τους. Στην περίπτωση της Φριντζήλα τη λέξη 'ερμήνευσε' πρέπει να τη διαβάζουμε κυριολεκτικά. Δεν πρόκειται απλά και μόνο για το τραγούδισμα μιας μελωδίας. Η ερμηνεία της Φριντζήλα σκαρφαλώνει σαν κισσός στη στέρεα δομημένη σκαλωσιά τής ενορχήστρωσης. Έτσι στρώνει το δρόμο για τον τυχερό ακροατή, που με τη βοήθεια αυτής της ερμηνείας μπαίνει στη θέση ανάμεσα στο υποκείμενο και το αντικείμενο του τραγουδιού, αντιλαμβάνοντας τα κρυμμένα μεγαλεία του.
Για να μιλήσω με ένα πιο προσιτό παράδειγμα, ας αναφέρω το χιλιοακουσμένο (και πολυαγαπημένο) τραγούδι 'Γυφτοπούλα΄ (στο Χαμάμ). Όπως συμβαίνει με τα γνωστά, 'καθιερωμένα' τραγούδια καθείς τα κουβαλάει μέσα του με τις δικές του εικόνες, σ' ένα υποσυνείδητο αλισβερίσι συμπαντικού διαλογισμού.
Φανταστείτε την έκπληξή μου όταν η ερμηνεία της Φριντζήλα για πρώτη φορά με έβαλε (ως ακροάτρια) στη θέση της γυφτοπούλας. Τόσον καιρό αντιλαμβανόμουν τον ερωτισμό του τραγουδιού από την οπτική γωνία του τραγουδιστή-άντρα. Και μην ξεγελιέστε: δεν πρέπει απλά να αλλάξει το φύλο του τραγουδιστή για να αλλάξει και η οπτική γωνία. Η γυφτοπούλα της Φριντζήλα και της παρέας της δεν είναι απλά μια γυναίκα που τραγουδάει ένα αντρικό τραγούδι: είναι το ίδιο το αντικείμενο του πόθου, ημερωμένο από όλη την αγάπη που έχει δεχτεί τόσα χρόνια, δυναμωμένο από τους τεμενάδες των θαυμαστών του. Στέρεο οικοδόμημα γυναίκας, σκαλί για να πατήσεις πάνω του και να δεις τι κρύβεται πίσω απ' τον τοίχο.

(περισσότερα για το φεστιβάλ σύντομα)

Το ξεκλήρισμα

Ο κατάρα του πανκ ξαναχτύπησε. Καλά να πηγαίνει κάπου κάπου κανένας γνωστός καλλιτέχνης. Αλλά αυτό που συνέβη με τα λατρευτά Ραμονάκια είναι τραγωδία ολκής. Μέσα σε τρία χρόνια, πήρε η μπάλα τον Joey, τον Dee Dee και πριν λίγες μέρες και τον Johny.... ξεκλήρισμα σωστό. Και καλά ο Dee Dee, την έκανε από μόνος του σε μια αργοπορημένη συνάντηση με την OD, αλλά τους άλλους δυο τους έφαγε η μαρμάγκα χωρίς πολλά πολλά και στο άψε σβήσε. Μένει η μουσική, μένουν οι δίσκοι κι οι αναμνήσεις που τις συνοδεύουν, αλλά για όλα τ' άλλα "it's not for me to know" που λέει και το τραγούδι... Ο θάνατος των ηρώων μας μένει εδώ να μας θυμίζει το πόσο λίγο διαφέρουμε και το πόσο πίσω μείναμε.

(Κι εγώ; Ήμουν μόνο δεκάξι χρονών όταν αγόρασα το δίσκο που φαίνεται στη φωτογραφία, στο πρώτο ραντεβού μου με τη μουσική τους. Κι ύστερα από τόσα χρόνια μεγαλώνοντας μαζί τους, κλείνω αυτόν τον επικήδειο της συμφοράς και πάω για μια βόλτα στους δρόμους της πόλης κουβαλώντας ένα μάτσο ακόρντα στην τσέπη μου. Όταν είσαι αλλιώτικος, λαχταράς κάποιον να σου λέει 'you're one of us'. Όπως μας λέγαν κι οι Ramones στον κρετινικό κουτσαπήδημα της πανκ εφηβείας μας. Μέχρι που μείναμε πολλοί και σκορπίσαμε...)

H εταιρεία Bertelsmann πνίγηκε πάλι στα φράγκα

Κάτι είχα επισημάνει και παλιότερα και ιδού τώρα άλλο ένα παράδειγμα της διόγκωσης των κερδών της μουσικής βιομηχανίας που όλο και κλαίγεται ότι χάνει εισοδήματα από δω κι από κει...

Το κατέβασμα της μουσικής

Κανείς δεν μπορεί να πει με ακρίβεια πόσα χάνει η μουσική βιομηχανία με τα παράνομα 'κατεβάσματα' τραγουδιών. Κάποιος ερευνητής κάθησε να το μετρήσει το πράγμα και διαπίστωσε ότι οι απώλειες δεν είναι δα και τόσο τραγικές. Από την άλλη, όλο βλέπουμε τους εκπροσώπους των πολυεθνικών να κλαίγονται ότι χάνουν εισοδήματα, αλλά ούτε κουβέντα για τα νόμιμα κατεβάσματα (ραγδαία αύξηση), ή για τα ενοχλητικά έως αφόρητα ringtones των κινητών τηλεφώνων ή και για το (ξε)πούλημα γι' άλλη μια φορά παλιών τίτλων σε μορφή DVD (η πρώτη ήταν η επανέκδοση σε CD, για όσους το ξέχασαν).

Βλέπεις λοιπόν το έργο στο σινεμά, αγοράζεις και το βιβλίο για να μη μείνεις πίσω, κατεβάζεις και το ringtone για να εκφράσεις τον ενθουσιασμό σου, άντε και κανένα poster για να στολίσεις το δωμάτιο και τον επόμενο χρόνο αγοράζεις και το DVD (με δέκα ώρες έξτρα υλικό) για να μην χάσεις και ξεχάσεις. Ναι, όντως, σ' όλο αυτό το καταναλωτικό γαϊτανάκι τόλμησες και κατέβασες τη μουσική της ταινίας παράνομα σε mp3. Τώρα έμπορος δεν είμαι, αλλά έχω σοβαρές υποψίες ότι η αντίδραση των πολυεθνικών της μουσικής βιομηχανίας, μάλλον με μια απέλπιδη προσπάθεια για τον έλεγχο των καναλιών διανομής και τη κατανομή τους έχει να κάνει. Εν τω μεταξύ, τα έσοδα πέφτουν, αλλά αν σκεφτείς ότι ακόμα και για το mp3-player που αγόρασες για να ακούσεις το αρχείο που κατέβασες 'παράνομα', το κατασκευάζει η μητρική του ίδιου label που παραπονιέται για την παρανομία, ε τότε κάποιο λάκο έχει η φάβα κι οι δικηγόροι των πολυεθνικών βγήκανε παγανιά με τα φτιάρια μπας και τον γεμίσουν με πτώματα 'παρανόμων' μουσικόφιλων.

Οι μόνοι ασφαλείς: εκείνοι που το βασανίζουν λίγο πιο πολύ το θέμα της μουσικής, τόσο που το emule όσο και να ψάχνει τίποτα δε βρίσκει. Κλείσε το computer, πάψε να το παίζεις dj και υιοθέτησε ένα μουσικό. Μπας και πιάσουν λίγο τόπο τα φράγκα σου.