Ιπτάμενοι δίσκοι

Πρόσφατα ο Beck ανακοίνωσε ότι ετοίμαζε ένα δίσκο κάθε αντίτυπο του οποίου θα είναι μοναδικό, δίνοντας στους ακροατές την ικανότητα να δημιουργήσουν τη δικιά τους έκδοση με αυτοκόλλητα, κατεβάσματα από το Ίντερνετ κλπ. Ακούγοντας τον καινούριο δίσκο του, το Information, ο οποίος θα κυκλοφορήσει σε λίγες μέρες, συμβουλέυω τον Beck να επενδύσει τις ιδέες του στη διαφορετικότητα των τραγουδιών του. Δεκαεφτά κομμάτια έχει ο δίσκος, ζωή να έχουνε, αλλά πολύ λίγες στιγμές ξεχωρίζουν και τραβούν την προσοχή, τα υπόλοιπα κινούνται στα όρια του άκρως προβλέψιμου. Δύσκολοι καιροί για καινοτόμους...

(UPDATE κάποιες μέρες μετά από τη συγγραφή του αρχικού post: Τώρα που τον ακούω και ξανακούω το δίσκο με καλή πιστότητα κι όχι σε lo-fi online stream, η επανάληψη αποκαλύπτει διαμαντάκια και ενδιαφέροντες τροπές, αφανείς στις πρώτες ακροάσεις. Το όλο αποτέλεσμα αρχίζει και παίρνει εθιστικές διαστάσεις. Τελικά είναι ένας δίσκος που θέλει το χρόνο του...)

Και κάποιες σύντομες σκέψεις για τους τελευταίους ιπτάμενους δίσκους που έκαναν ανεφοδιασμό στο στερεοφωνικό μου:

- Guillemots, Through the Windowpane: διαβάζοντας τις διθυραμβικές κριτικές συνειδητοποιώ ότι πρέπει να είμαι το μόνο άτομο στον πλανήτη το οποίο απογοητεύτηκε με το αποτέλεσμα. Μακάρι όλη την ενέργεια που βάζει ο Dangerfield σε κορώνες με πολύ πάθος και λίγο βάθος να την σπαταλούσαν σε επίπεδο ενορχήστρωσης/παραγωγής. Θα τον ξανακούσω τον δίσκο όταν πιάσει το φθινόπωρο για καλά και γκριζάρει η ατμόσφαιρα, για την ώρα μου αρκούν τα προηγούμενά τους τραγούδια.

- Yo La Tengo, I Am Not Afraid of You and I Will Beat Your Ass: δεν μπορώ να δω την ειρωνεία του τίτλου, τον θεωρώ κακόηχο. Αλλά το περιεχόμενο του δίσκου είναι εξαίρετο. Ο μόνος κίνδυνος είναι να κολλήσεις στο πρώτο κομμάτι και να ξεχάσεις τα υπόλοιπα.

- The Killers, Sam's Town: σίγουρα όχι ο "καλύτερος δίσκος των τελευταίων είκοσι ετών" που λέει ο frontman Brandon Flowers (είκοσι και πέντε χρονών παρακαλώ). Αλλά θα μπορούσε να διεκδικήσει με αξιώσεις το μέρος εκείνο στη δισκοθήκη με "δίσκους για ζέσταμα πριν τη βραδυνή έξοδο" αλλά δεν κάνω τον κόπο. Με τόση υστερική προώθηση και παραφουσκωμένο hype, θα ακούσω τα τραγούδια του τόσες φορές εδώ κι εκεί - τόσο που δε χρειάζεται να προσπαθήσω παραπάνω απ' τη μεριά μου.

Το ημερολόγιο ενός σαλιγκαριού

Το 1967, ο Γκύντερ Γκρας διάβαζε το "Oertlich betaeubt" σε μια δημόσια εκδήλωση. Ξαφνικά, ένας ναζί που ήταν στο ακροατήριο πηγαίνει προς το μέρος του, αρπάζει το μικρόφωνο, βγάζει μια ομιλία διαμαρτυρίας κατά του γεγονότος ότι άνθρωποι σαν αυτόν, οι οποίοι πολέμησαν για το καλό της πατρίδας πλέον διασύρονται, απευθύνει ένα ναζιστικό χαιρετισμό κι αυτοκτονεί καταπίνοντας το περιεχόμενο μιας κάψουλας με υδροκυάνιο. Ο Γκρας έγραψε για το περιστατικό στο βιβλίο του "το ημερολόγιο ενός σαλιγκαριού".

Η κόρη του αυτόχειρα, δημοσιογράφος Ute Scheub, ήταν τότε έντεκα χρονών. Φέτος εκδόθηκε το βιβλίο της "Das falsche Leben - Eine Vatersuche" ("η ψεύτικη ζωή - εις αναζήτηση του πατρός"), όπου με βάση την ιστορία του πατέρα της περιγράφει το ψέμα της Γερμανίας στο οποίο μεγάλωσε κι αυτή.

Το βιβλίο της εκδόθηκε την Άνοιξη, αρκετό καιρό πριν την αποκάλυψη για το παρελθόν του Γκρας. Σε μια συνέντευξή της στο Ολλανδικό περιοδικό Groene Amsterdammer, η Scheub σχολιάζει την αποκάλυψη ως εξής:

"Η Δυτική Γερμανία κατοικούνταν από υποκριτές. Ο Γκρας ήταν η εξαίρεση, έγραφε και μιλούσε με πάθος κατά του ψεύδους (...) Το βρίσκω εξαιρετικά δύσκολο να διαπιστώνω ότι και τώρα οι υποκριτές είναι εκείνοι που φωνάζουν πιο δυνατά. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι που αρπάζουν την ευκαιρία για να πάρουν εκδίκηση και που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να καλύψουν τα δικά τους οικογενειακά μυστικά." (...) "Ό,τι έκανε ο Γκρας δεν είναι τίποτε σε σχέση με όλες τις χιλιάδες δολοφόνους-ναζί που ποτέ δεν τιμωρήθηκαν και στους οποίους επετράπη να συνεχίσουν την καριέρα τους στην οικονομία και στα ΜΜΕ."

To afro or not to afro

Chico Mann: καμία σχέση με τον δικό μας Τσίκο των Dubient, Pallyria κλπ. Πρόκειται για το όνομα με το οποίο ο Κουβανικής καταγωγής κιθαρίστας των Antibalas Afrobeat Orchestra παρουσιάζει το πρώτο προσωπικό του εγχείρημα με τίτλο "Manifest Tone Vol. 1".

Το όνομα 'afrobeat' χρησιμοποιείται πολλάκις και από τον καλλιτέχνη και τους προωθητές του για να καταχωρήσει τη μουσική αυτού του δίσκου. Ο ίδιος ο Marcos Garcia (όπως είναι το πραγματικό του όνομα) δηλώνει -εννοείται- τον Fela Kuti σαν πρώτο όνομα στις επιρροές του. Αλλά τελικά το αποτέλεσμα δεν είναι τόσο afrobeat όσο θα ήθελαν οι παραγωγοί του (κι εμείς). Η chill-out παραγωγή των τραγουδιών ισοπεδώνει το μεγαλύτερο τμήμα του δίσκου, το οποίο παρόλα αυτά περνάει με ευκολία και πιο απαιτητικές lounge πόρτες.

Τελικά ξεχωρίζουν κάπως τα κομμάτια εκείνα που ξεφεύγουν λίγο από την προσπάθεια να χώσουν τα δυο πόδια της afrobeat φόρμα στο ένα dance παπούτσι και τα οποία δανείζονται από hip hop και latin. Εκείνο όμως που πιο πολύ κάνει αισθητή την απουσία του σε σχέση με τα afrobeat πρότυπα είναι κάθε πολιτικό μήνυμα (και πώς θα γινόταν αλλιώς όταν ο δίσκος είναι κατά 99% οργανικός). Το μόνο τραγούδι που "σοβαρεύει" κάπως είναι το Guantanamo, αλλά κι αυτό δεν υπάρχει στον δίσκο (μπορείτε να το ακούσετε όμως στη σελίδα του καλλιτέχνη).

Όπως συμβαίνει και με το Baghdad Cafe των πολύ καλύτερων Liquid Soul, έτσι και το Guantanamo δημιουργεί στους ακροατές μια προσδοκία πολιτικής παρέμβασης, αλλά στο δρόμο την αλλάζει με το όραμα κάποιου που περιμένει να τελειώσει ο πόλεμος μόνο και μόνο για να την αράξει σ' ένα εξωτικό lowtempo cafe, χτισμένο στη θέση μιας πρώην φυλακής.

O Βοb Dylan στο Λονδίνο

Με την ευκαιρία της κυκλοφορίας του νέου δίσκου του Dylan και μιας πρόσφατης επίσκεψής μου στο Λονδίνο, μεταφράζω την εξής ιστορία από τον ταξιδιωτικό οδηγό:

"O Dave Stewart είχε μέχρι πρόσφατα ένα στούντιο ηχογράφησης κοντά στο Crouch End Broadway. Κάποια στιγμή είπε στον φίλο του Bob Dylan να περάσει από το στούντιο όταν θα βρισκόταν στο Λονδίνο. Οπότε κάποια στιγμή ο Dylan είναι όντως στο Λονδίνο και αποφασίζει να επισκεφτεί τον Dave. Μπαίνει σ' ένα ταξί και λέει στον οδηγό: πήγαινέ με στην τάδε διεύθυνση του Crouch End Hill (την περιοχή που ήταν και το στούντιο). Τώρα στη συγκεκριμένη περιοχή είναι ένα σωρό δρόμοι που περιέχουν τις λέξεις "Crouch", "End" και "Hill". Δεν είναι, λοιπόν, απορίας άξιο που ο ταξιτζής άφησε τον Dylan να κατέβει σε λάθος διεύθυνση.
Ο οποίος Dylan, χωρίς να έχει ιδέα ότι κάτι έχει πάει στραβά, χτυπάει την πόρτα και ρωτάει τη γυναίκα που την ανοίγει αν είναι μέσα ο Dave. Τώρα η τύχη το έφερε έτσι ώστε ο σύζυγος της γυναίκας να ονομάζεται Dave και να είναι και fan του Dylan. Oπότε λέει η γυναίκα: 'ο Dave βγήκε για λίγο έξω. Έλα μέσα να τον περιμένεις.' Μετά από μισή ώρα, ο Dave (επάγγελμα υδραυλικός) μπαίνει μέσα και ρωτάει τη γυναίκα του αν έχει κάποιο μήνυμα. 'Όχι', του απαντάει, 'αλλά ο Bob Dylan σε περιμένει στο σαλόνι πίνοντας το τσάι του.'
Ο υδραυλικός βοήθησε τον Dylan να βρει το δρόμο για το στούντιο κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα."

Vinyl Killer

Ξεχάστε τα ipods, τα memory sticks κι όλα τα σχετικά παραφερνάλια. Ιδού ένα απαραίτητο μηχάνημα για όσους έχουν LP για σκότωμα αλλά δεν έχουν πικάπ. Τη χρήση slipmat την αφήνω στην κρίση σας.

Επιστρέφοντας

Το έκανε πάλι το θαύμα του ο Almodovar. Όπως μας έχει συνηθίσει (καλομάθει θα έλεγα), κάθε ταινία του αποδεικνύει ότι πρόκειται για έναν Μεγάλο του Κινηματογράφου, όχι απλά κάποιον που κάνει ταινίες που τυχαίνει να μας αρέσουν.

Ειδικά η σκηνή που ανοίγει το Volver, τη νέα του ταινία, κατατάσσεται με ευκολία σε μια από τις κορυφαίες σκηνές της έβδομης τέχνης που αναφέρονται στο μυστικό που όλοι ξέρουν αλλά κανείς δεν τολμά να πιάσει στο στόμα του.

Σύντομα σε πρεμιέρα και στην Ελλάδα.

Περί ανοησίας

"Η γραφή και η ανάγνωση δεν κινδυνεύουν ούτε από το Διαδίκτυο ούτε από την παντοδυναμία των οπτικοακουστικών. Απ' τις ανοησίες που γράφονται και διαβάζονται κινδυνεύουν κι απ' τη μεταμοντέρνα ισοπέδωση της νοημοσύνης των αναγνωστών."
(Τάκης Θεοδωρόπουλος, Τα Νέα, 09/09/06)

(Ξέρω, έτσι που τη βάζω την ατάκα εδώ της προσδίδω τη μορφή αφορισμού, γι' αυτό και παραπέμπω τον αναγνώστη σ' ολόκληρο το άρθρο του κυρίου Θεοδωρόπουλου όπου η λέξη ανοησία παρατίθεται μετ' ορισμού και επιχειρημάτων.)

Μαντόνα

Τα τελευταία χρόνια στην Ολλανδία, η πλειοψηφία των πολιτικών και των μήντια τα έχουν πάρει χοντρά με τους Μουσουλμάνους. Κι όπως και σε πολλές άλλες χώρες (βλ. Δανία) έτσι και στην Ολλανδία πολλοί σηκώνουν τη σημαία τής ελευθερίας της έκφρασης και απαιτούν το δικαίωμα του να την λένε σε όλους και σε όλα όποτε γουστάρουν.

Η Ολλανδία είναι μια χώρα που ανέκαθεν έπασχε από αλαζονεία και όπου λόγω της παλιότερης προοδευτικής πολιτικής σε τομείς όπως τα ναρκωτικά, όλοι νομίζουν ότι η Ολλανδική κοινωνία αυτομάτως είναι η προσωποποίηση της δημοκρατίας και της ελευθερίας. Σε μια τέτοια φαντασιακή κατάσταση, δεν είναι απορίας άξιο ότι τώρα που η τελευταία συντηρητική κυβέρνηση έχει φέρει τα πάνω κάτω στο όνομα της αντιτρομοκρατικής υστερίας (παρακολουθήσεις, φακελώματα κλπ), το μόνο για το οποίο ανησυχούν οι πολίτες ότι θα φιμώσει την ελευθερία τους είναι ... οι Μουσουλμάνοι γείτονές τους.

Το κατευθυνόμενο του πράγματος φαίνεται και στη αντίδραση του Ολλανδού υπουργού Δικαιοσύνης στη συναυλία της Μαντόνα, η οποία ως γνωστό βασίζεται πιο πολύ στην πρόκληση και το περιτύλιγμα, παρά στη μουσική για να τραβήξει την προσοχή. Στη φετινή περιοδεία της, λοιπόν, τα έβαλε με τους Χριστιανούς. Κι αυτό δεν το γούσταρε καθόλου το Χριστιανικό κόμμα της Ολλανδίας το οποίο έχει κανα δυο έδρες στο κοινοβούλιο. Ζήτησε, λοιπόν, να απαγορευτεί η συναυλία. Ο Ολλανδός υπουργός Δικαιοσύνης (του κυβερνώντος Χριστιανοδημοκρατικού κόμματος) απάντησε ότι αυτό δε γίνεται λόγω των υπαρχόντων νόμων. Και συμπλήρωσε ότι αν περνούσε από το χέρι του πολύ θα ήθελε να απαγορεύσει τη συναυλία γιατί πληγώνει τα αισθήματα πολλών Χριστιανών.

Τη δε μέρα της συναυλίας, κάποιος καθολικός ιερέας είδε κι απόειδε και πήρε τηλέφωνο ότι είχε μπει ...βόμβα με σκοπό να την ακυρώσει. Τον ιερέα τον συλλάβανε, η συναυλία έγινε, η Μαντόνα πήρε αυτό που ήθελε, όσοι την είδαν επίσης κι έμεινε μόνο ένας Υπουργός με την κρυφή ελπίδα ότι κάποτε θα περάσει από το χέρι του και θα σταματήσει κάθε καλλιτεχνικό περιεχόμενο που πληγώνει τα θρησκευτικά αισθήματά του.

Κι έτσι συνάντησε τη σκέψη των Μουσουλμάνων που τόσο κυνήγησε τα τελευταία χρόνια κι άλλαξε τόσους και τόσους νόμους για να τους πιάσει στα πράσα. Πάω στοίχημα πως αν απαγορευόταν η συναυλία, τότε ιμάμηδες και ιερείς θα βγαίναν χέρι χέρι στους δρόμους για να το γιορτάσουν.

Ευτυχώς ο νόμος προφυλάσσει το δύσκολα κατακτημένο ουμανισμό μας (ακόμα). Δυστυχώς οι νομοθέτες αρχίζουν και δείχνουν όλο και πιο πολύ σημάδια παραίτησης από τα ιδανικά του. Ακόμα και σε μια "προοδευτική" χώρα όπως η Ολλανδία. Κανένας λόγος για επανάπαυση.

Φανκιές

Funkollectiv Live
Πέμπτη 7 Σεπτέμβρη στις 9 το βράδυ στο bartesera
Κολοκοτρώνη 25, Στοά Πραξιτέλους
Τηλ. 210 3229805

Όσοι πιστοί προσέλθετε...

Ο δεκάλογος του Αυγούστου

Ιδού το τοπ-τεν της ιδιοσυγκρασίας των τελευταίων εβδομάδων, κατευόδιο στο μήνα που μας πέρασε. Μια εκπομπή χωρίς ήχο, ένα κείμενο που ακούγεται -σαν παρτιτούρα.

*) You Don't Know How Lucky You Are - Television Personalities (Closer to God, 1992)

*) Cats, Sex and Nazis - NoMeansNo (Why Do They Call Me Mr. Happy, 1993)

*) When I See Mommy, I Feel Like A Mummy - Captain Beefheart (Shiny Beast / Bat Chain Puller, 1979)

*) Friends Applaud, The Comedy Is Over - About (Bongo, 2006)

*) Sverkati Poulika - Dubient (Dubient, 2003)

*) Original - Leftfield (Leftism, 1995)

*) Aftermath - Tricky (Maxinquaye, 1995)

*) Sky-skating - Annette Peacock (Sky Skating, 1982)

*) Φεύγω χωρίς να βιάζομαι - Μαρία Αριστοπούλου & Ηλίας Τσαγκάρης (Λάσπη, 2002)

*) You Can't Say No Forever - The Go-Betweens (16 Lovers Lane, 1988)