29.9.04


To ξέρω, επαναλαμβάνομαι, αλλά έλα που ξαναμπήκε το φθινόπωρο...

28.9.04

Τούτος ο Σεπτέμβριος ήταν σκορπιός σκέτος: το φύλαγε για το τέλος το φαρμάκι. Ναι, είμαι εγώ που πριν λίγες μέρες έγραφα επιτύμβιους για τους ramones, αποδεικνύοντας ότι η έσχατη πλάνη είναι παρασάγγας χείρων της πρώτης. Τα ΜΜΕ ολόγυρα είναι γεμάτα θανάτους: θύματα πολέμου, ατυχημάτων, celebrities που πέσανε στη μαύρη τρύπα της αθανασίας.

Εγώ είμαι εδώ, σε βουβαμάρα και εκούσιο αναλφαβητισμό, ενθυμούμενη μια γυναίκα που δε θα ξαναδώ ποτέ. Συνειδητοποιώντας ότι ναι, μπορεί να κλάψεις από απόσταση, αλλά όχι και ν' αγγίξεις. Κάνω τάχα πως διαλέγω το άγγιγμα και το βουβό κλάμα. Στην πραγματικότητα εισπράττω απρόσκλητη επίσκεψη το αναπόφευκτο και την αλήθεια. Ψήνω καφεδάκι για τους επισκέπτες.

Για σκέψου: τόσες ψυχές γύρω μας, αλλά πόσες μπορούν να καυχηθούν ότι μας ξέρουν από κοντά;

26.9.04

Ο ζωγράφος

Ζωγράφιζε πάντα, αλλά μόλις έφυγε από την μικρή Ελληνική επαρχιακή πόλη, πριν λίγα χρόνια, μόνο τότε κατάφερε να στήσει το ζωγραφικό του εργαστήρι και ν' ασχοληθεί αποκλειστικά με την τέχνη του. Έκανε και κάμποσες εκθέσεις, πήρε καλές κριτικές, έστησε την καριέρα του κι επέστρεψε πρόσφατα στην πόλη του (και γενέτειρά μου) για μια έκθεση. Έτυχε να βρίσκομαι εκεί και πήγα να την δω. Τα προσωπικά μου σχόλια είναι θετικά, όσο κι αν η θεματική και το στυλ του ζωγράφου είναι μακριά από τα δικά μου χωράφια.
Ο χώρος που έγιναν αυτά που περιγράφω, είναι η ελληνική επαρχία. Λόγω παλιάς φιλίας με την οικογένεια του ζωγράφου, πολλοί που συνάντησα με συνδύαζαν μαζί του. Με ρωτάγαν γι' αυτόν, για τα παιδιά του, μου λέγανε νέα γι' αυτούς κι ας μην τους ρώταγα. Στην μνήμη μου υπάρχουν γεγονότα πολλά γι' αυτόν τον άνθρωπο και το περιβάλλον του (τότε, παλιά), αλλά τόσα χρόνια σκορποχώρι έχουν περάσει ανάμεσα. Τώρα είμαι εγώ κάπου αλλού, αυτός ακόμα παραπέρα κι όλα τα άτομα που πίναμε κάποτε μαζί στο στέκι, σε τόπους άγνωστους. Ανάμεσα λοιπόν, σκάνε σφήνα οι κάτοικοι της πόλης οι οποίοι προσπαθούν να μάθουν νέα μας και να μας αλληλοενημερώσουν. Περίεργο: αν θέλω πραγματικά να μάθω τι κάνει κάποιος τον παίρνω τηλέφωνο ή πάω και κάνω μια βόλτα σπίτι του, δεν ρωτάω τον πρώτο περαστικό στο δρόμο για πάρτη του.
Όσο περνάν τα χρόνια, τόσο και λιγότερο υπομονή έχω για όσα τρων άδικα το χρόνο μου (όπως τα εν λόγω κουτσομπολιά). Κρίμα που πέρασε ο καιρός που τα πίναμε όλοι μαζί, τα πρώιμα τα νιάτα μας, στην κόψη ενός περάσματος από την εποχή που καθόμασταν σε τραπεζάκια και τα λέγαμε στην εποχή που στηθήκαν όλοι στα μπαρ για να παίρνουν μάτι ο ένας τον άλλο. Κρίμα που πέρασε ο καιρός, αλλά τώρα ήρθε άλλος. Τότε κάποιος μας κέρναγε τα ποτά, τώρα κάνει εκθέσεις. Κι αν θες να μάθω τι κάνω εγώ, πάμε για καφεδάκι να τα πούμε, αλλά -προς Θεού- μην μου ρίχνεις άδεια για να πιάσεις γεμάτα.
Τον είδα τον ζωγράφο σ' ένα τραπεζάκι να κάθεται, αλλά δεν πήγα να του μιλήσω. Τι να του πω; "Είμαι εγώ που κάποτε τα' πινα στο μπαρ που είχες;". Μα το μπαρ, πάει, έκλεισε πριν από χρόνια. Σεβόμενη την απόφασή του να μιλάει πλέον εξ αποστάσεως με τα ζωγραφικά έργα του, πήγα, είδα κι απήλθα, κερδίζοντας την γλυκόπικρη καραμέλα της σοφίας που ξέρει πλέον πότε να μιλάει και πότε να σιωπά, πότε να κοντοστέκεται και πότε να φεύγει αθόρυβα.

24.9.04

Το ξεκλήρισμα


Ο κατάρα του πανκ ξαναχτύπησε. Καλά να πηγαίνει κάπου κάπου κανένας γνωστός καλλιτέχνης. Αλλά αυτό που συνέβη με τα λατρευτά Ραμονάκια είναι τραγωδία ολκής. Μέσα σε τρία χρόνια, πήρε η μπάλα τον Joey, τον Dee Dee και πριν λίγες μέρες και τον Johny.... ξεκλήρισμα σωστό. Και καλά ο Dee Dee, την έκανε από μόνος του σε μια αργοπορημένη συνάντηση με την OD, αλλά τους άλλους δυο τους έφαγε η μαρμάγκα χωρίς πολλά πολλά και στο άψε σβήσε. Μένει η μουσική, μένουν οι δίσκοι κι οι αναμνήσεις που τις συνοδεύουν, αλλά για όλα τ' άλλα "it's not for me to know" που λέει και το τραγούδι... Ο θάνατος των ηρώων μας μένει εδώ να μας θυμίζει το πόσο λίγο διαφέρουμε και το πόσο πίσω μείναμε.

(Κι εγώ; Ήμουν μόνο δεκάξι χρονών όταν αγόρασα το δίσκο που φαίνεται στη φωτογραφία, στο πρώτο ραντεβού μου με τη μουσική τους. Κι ύστερα από τόσα χρόνια μεγαλώνοντας μαζί τους, κλείνω αυτόν τον επικήδειο της συμφοράς και πάω για μια βόλτα στους δρόμους της πόλης κουβαλώντας ένα μάτσο ακόρντα στην τσέπη μου. Όταν είσαι αλλιώτικος, λαχταράς κάποιον να σου λέει 'you're one of us'. Όπως μας λέγαν κι οι Ramones στον κρετινικό κουτσαπήδημα της πανκ εφηβείας μας. Μέχρι που μείναμε πολλοί και σκορπίσαμε...)

Ετικέτες

8.9.04

H εταιρεία Bertelsmann πνίγηκε πάλι στα φράγκα

Κάτι είχα επισημάνει και παλιότερα και ιδού τώρα άλλο ένα παράδειγμα της διόγκωσης των κερδών της μουσικής βιομηχανίας που όλο και κλαίγεται ότι χάνει εισοδήματα από δω κι από κει...

Ετικέτες