29.10.05

Ταξιδιωτικές εντυπώσεις

Τόσο που 'χει οργωθεί ο πλανήτης από ορδές ταξιδευτών τού τίποτα, μια περιοδεία που κουβαλάει τέχνη, αγάπη και μεράκι αξίζει την προσοχή μας.

24.10.05

Για πες μας....

- Πού ήσουνα τόσον καιρό;
- Καιρό; Καλά, τι μέρα είναι σήμερα;
- Τι μέρα; Τι χρονολογία να λες καλύτερα. Μήνες ολόκληροι πάνε από τότε που σ' ακούσαμε.
- Μήνες, ε; Βρε πώς περνάει ο καιρός...
- Αν περνάει λέει. Σκέψου ότι είμαστε ήδη στο όγδοο μυθιστόρημα του Tom Robbins.
- Δίκιο έχεις, αλλά μην ξεχνάς κι ότι του πήρε πάνω από τριάντα χρόνια για να τα γράψει όλα αυτά.
- Μην πας ν' αλλάξεις θέμα, πού ήσουνα τόσον καιρό;
- Είχα δουλειές, τρεξίματα από δω κι από κει.
- Τρεξίματα; Όχι γραψίματα;
- Γράψιμο είναι και το τρέξιμο έτσι καθώς ρουφάει κάθε ιστορία που περνάς ανάμεσά της, όπως ρουφάει το παιδάκι το σιρόπι τού γλυκού. Κι ένα μεσημέρι αντάμωσα μια γυναίκα που με πήγε εκεί που συχνάζουν οι παλιοί μου φίλοι. Κι ύστερα εξαφανίστηκε και δεν ήξερα πια το δρόμο να γυρίσω. Άσε που έτσι που πέρασαν τα χρόνια δεν με γνώρισε κανένας τους.
- Αλήθεια λες;
- Όχι βέβαια. Εγώ δε θυμόμουν κανένα τους. Αυτοί με καλοδέχτηκαν μέχρι που κατάλαβαν το παραμύθι μου και με παρατήσαν. Κι όταν έφυγε κι ο τελευταίος, ήξερα με μιας το δρόμο για το σπίτι και θυμήθηκα και το πού είχα ξαναδεί κείνη τη γυναίκα. Γιατί δεν είναι ποτέ άγνωστος ο άνθρωπος που σ' αφήνει με τους παλιούς σου φίλους και φεύγει.
- Γιατί το λες αυτό;
- Γιατί εσύ για παράδειγμα δεν μπορείς να με πας εκεί, αλλά κι αν γινόταν, πάλι θα 'ξερα το δρόμο να γυρίσω πίσω.
- Δεν καταλαβαίνω... τι μου λες τώρα;
- Τι σου λέω... πήγα να πω πως τα μάτια που σε διαβάζουν δεν μπορούν να σε δουν.
- Υποθέτω πως όχι.... Εν πάσει περιπτώσει, ακόμα δεν μου είπες: τι έκανες στ' αλήθεια τόσον καιρό;

- Είδα πάλι έναν παλιό εφιάλτη, μπήκα στο όνειρο ενός πεντάμορφου και βρήκα τον Ηρακλή να παίζει με τα φίδια, ξέχασα όλα όσα είχα σημειώσει και θυμήθηκα όλα εκείνα που κάποιος μου 'χε πει κι όταν ξαναγύρισα δεν θα το πιστέψεις... ήταν όλα όπως τ' άφησα. Εκτός από κείνη τη γυναίκα.