Εκπληρωθείσα προφητεία

"Κι έτσι που να χαμογελάνε οι άλλοι
και να λένε:
'Τέτοια ποιήματα
σου φτιάχνουμε εκατό την ώρα'.
Αυτό θέλουμε κι εμείς."

Τάδε έγραψε Ρίτσος, τα παλιά εκείνα τα χρόνια, τότε που οι εκείνοι (οι "εμείς" του τραγουδιού) θέλανε να σμίξουνε τον κόσμο. ("Δος μου έναν μέρος να σταθώ και θα σου σμίξω όλον τον κόσμο" σα να λέμε.)

Τόσα χρόνια μετά, οι "εμείς" κι οι "άλλοι" σμίξανε, φόρεσαν το ίδιο προσωπείο κι όλοι μαζί κουβαλούν ένα μόνιμο χαμόγελο και φτιάχνουνε ποιήματα εκατό την ώρα. Κι από "εκείνους" που το θέλανε αυτό δεν έχει μείνει ίχνος για δείγμα - μόνο κάποια ποιήματα σ' ένα χαρτί να τρομάζουν και τα ίδια μπροστά στο τόσο γρήγορο αντάμωμα με την ημερομηνία λήξης τους.

Και τώρα;

Κρίστη και Στάθης

Ένα άκρως ενδιαφέρον δελτίου τύπου μας πληροφορεί:

Μόλις κυκλοφόρησε το τελευταίο τεύχος του εγγλέζικου περιοδικού Folk Roots, ενός από τα πιο έγκυρα περιοδικά της World Music, που κυκλοφορεί σε όλον τον κόσμο με περισσότερα από 40.000 τεύχη κυκλοφορίας.

Στο complilation CD του Folk Roots περιλαμβάνεται το τραγούδι «Γιάφα», σε μουσική Στάθη Καλυβιώτη και στίχους της Κρίστης Στασινοπούλου, από το νέο τους ακυκλοφόρητο ακόμα άλμπουμ με τίτλο ΤΑΞΙΔΙΑ :

“… JAFFA, from the CD Taxidia/Journeys (not yet released).
Exclusive preview of a great new album by a Greek innovator…”
http://www.frootsmag.com/content/freecd/27/

Το Folk Roots κυκλοφορεί με CD τρεις φορές το χρόνο. Το 2002 είχε συμπεριλάβει το τραγούδι «Αμοργανό μου Πέραμα» από «Τα Μυστικά των Βράχων» που μόλις είχαν κυκλοφορήσει, ενώ τον Μάρτιο του 2003 το περιοδικό είχε για εξώφυλλο την Κρίστη, μαζί με τετρασέλιδη συνέντευξη των δύο δημιουργών.

Δείτε και: www.krististassinopoulou.com

Ύμνος στον καημένο τον Χουντίνι*

Ρε τον άτιμο τον
πύθωνα πολυτελείας,
το τρίμετρο, οικόσιτο θεριό.
Ο κύριος Μπεζνόσκα ζει
στο δικό του, προσωπικό Αϊνταχο
και θέλει όλοι οι μαθητές
να μάθουν ν' αγαπάν τα φίδια
(σαν αυτόν, σαν το φίδι το νωθρό που κοιμάται στον κόρφο του
- αλλά όχι στο γιατάκι).
Στο κλουβί του
ο καημένος ο Χουντίνι
δεκάξι χρόνια ξενιτιάς μετράει
κι όταν τελικά τα βάζει με τη ζούγκλα γύρω του
δεν είναι η πείνα που τον κατατρύχει
παρά μόνο μια ετεροχρονισμένη απόπειρα αυτοκτονίας.
(Αν τα φίδια δεν μπορούν ν' αυτοκτονήσουν,
τότε γιατί να μπορούν να σκεπαστούν με μια ηλεκτρική κουβέρτα;)
Τον καημένο τον Χουντίνι,
ούτε να χωνέψει δεν τον άφησαν
οι άθλιοι κτηνίατροι
κι ούτε κανένας εμφανίστηκε
να του γράψει δυο αράδες
όπως ο Εξυπερύ στο βόα του Μικρού Πρίγκηπα.

*("Κατοικίδιος πύθωνας κατάπιε ηλεκτρική κουβέρτα", in.gr)

«21 γραμμάρια, να την αφήσω;» είπε ο μπάρμαν στη φτωχή ύπαρξη που είχε ξεροσταλιάσει μπροστά στο μπαρ όλο το απόγευμα. Κι αυτή ένευσε καταφατικά, με προσποιητή δυσκολία, σα να μην ήθελε, λες και δεν την είχαμε πάρει πρέφα όλοι ότι είχε καταλήξει βαμπίρ πρώτης, μια αλκοολική ύπαρξη που ζούσε μόνο και μόνο από μεταγγίσεις υγρών ψυχών. Ένας νταβατζής από τη γωνιά έκανε νόημα στον μπάρμαν να μην της δώσει άλλο – ήταν όμως αργά.

Ο DJ είχε από ώρα κοιμηθεί πάνω στους δίσκους του ενώ αιμοβόρες μύγες πετούσαν γύρω από το κεφάλι του. «Παλιοκαλόκαιρο», σκέφτηκα, «ξυπνάς μέσα τους το ζώο.»

Εκείνη τη στιγμή στο μαγαζί έπεσε ένας μπλε-κόκκινος κομήτης και μας εξαφάνισε όλους – DJ, μύγες, θαμώνες, το μαγαζί, όλα. Ήταν όντως κομήτης; Ήταν ένα πουλί; Ένα αεροπλάνο;

Όχι, τίποτα απ’ όλα αυτά. Ήταν ο σούπερ ήρωας από το εξώφυλλο του One-Two Punch. Τον καινούριο δίσκο των Liquid Soul, που ξεφεύγει από τις παλιότερες acid jazz καταθέσεις τους. Χωρίς να χάνουν στιγμή την επαφή με το γνωστό groove, η μπάντα εκτοξεύεται και καταθέτει μερικά από τα πιο εκρηκτικά κομμάτια του καλοκαιριού.

Ακούστε το δίσκο εδώ, αλλά αν τελικά σας αρέσει θα πρέπει να τον αγοράσετε για να τον έχετε μαζί σας στις εκλεκτές καλοκαιρινές μετακινήσεις σας. Τέτοιες μουσικές δεν είναι για να τις ακούς ξεροσταλιάζοντας μπροστά στον κομπιούτορα...

Ο θείος Κρούτσεν

"Εύρηκα!", φώναξε ο θείος Κρούτσεν και πετάχτηκε από το κρεββάτι του. Φώναξε τόσο δυνατά που ξύπνησε όλους μέσα στο σπίτι. Δεν έδωσαν και πολλή σημασία όμως, από τότε που κέρδισε το Νόμπελ Χημείας, ο θείος Κρούτσεν είχε γίνει όλο και πιο απρόβλεπτος.

Ο ιδρώτας έσταζε από το μέτωπό του, η φανέλα κολλούσε πάνω του και μύριζε. Ήταν ένα ακόμα πνιγηρό καλοκαίρι κι όλοι ξέρουν πόσο πολύ απεχθάνεται τη ζέστη ο θείος.

"Εύρηκα!", φώναξε ο θείος Κρούτσεν, όταν ανακάλυψε τη λύση για το κλιματικό πρόβλημα του πλανήτη. "Θα βομβαρδίσουμε την ατμόσφαιρα με θείο!"

"Δε βομβαρδίζουμε καλύτερα την ατμόσφαιρα με τον θείο;" σκέφτηκε το ανιψάκι του και γύρισε από το άλλο πλευρό.

Αχελώος

Πατέρας των Σειρήνων, των Νυμφών κι άλλων θεϊκών υπάρξεων όπως της Κασταλίας και της Καλιρρόης. Όταν έχασε την μάχη από τον Ηρακλή, έκανε δώρο το κέρας της Αμαλθείας στον Οινέα.

Αν όλα αυτά φαντάζουν μύθοι, τότε γιατί να μην είναι μύθοι κι όλα τα σχέδια των μηχανικών, των υπουργείων και των οικολόγων για την εκτροπή του ή για την αποτροπή της; Τελικά όλοι οι πόλεμοι μπορούν να αναχθούν σε αγώνες για επικράτηση επί του γονίμου εδάφους.

Το παιδάκι που πετάει τα ρούχα του και βουτάει στο κρύο νερό μιας ποταμίσιας όχθης του, δεν έχει ιδέα για τα μεγάλα έργα που οι θεοί κι οι άνθρωποι επεξεργάζονται για χάρη του. Εκεί που κολυμπάει το τρομάζει ο θόρυβος του δυναμίτη παραπέρα - κάποιοι ντόπιοι ψαράδες της πορδής περιμένουν τα σκοτωμένα ψάρια να βγουν στην επιφάνεια. Ακούει τα γέλια τους στο βάθος. Βγαίνει γρήγορα έξω και παίρνει το δρόμο για το σπίτι πριν τον πάρουν είδηση.

"Τ' άνοιξες το νερό, γιαγιά;" ρωτάει σαν τη βλέπει σκυμμένη στον κήπο.
"Τ' άνοιξα, παιδί μου."

Το παιδάκι είναι το μόνο που θυμάται τον καιρό πριν τη γιαγιά, πριν τ' αυλάκια του νερού χαράξουν το τοπίο, πριν ο Ηρακλής επιβάλει το δικό του δίκιο και μετά οι ανθρώποι το δικό τους.

Τώρα δεν το ξέρει, αλλά σε λίγα χρόνια το μέρος όπου έκανε τις βουτιές του δεν θα είναι πια εκεί. Θα το έχει εξαφανίσει η ξηρασία, η πλημμύρα, ο δυναμίτης, η αλαζονεία ενός μηχανικού που κοίταξε στο νερό κι αντί να δει τον εαυτό του βρήκε τα κυβικά που του λείπανε απ' την εξίσωση.

Αλλά κι αν τον αφήσουν όλοι ήσυχοι τον ποταμό, πάλι δεν θα είναι εκεί όταν γυρίσει το παιδάκι, γερασμένο πια, πιότερο κι από τη γιαγιά του.

Τώρα κάθε βράδυ πριν το πιάσει ο ύπνος κλείνει τα μάτια του, ανοίγει τα χέρια του και πετάει πάνω από τον Αχελώο, το Φίδαρη, την Τριχωνίδα. Κάθε μέρα λίγο μακρύτερα, λίγο ψηλότερα. Κάθε μέρα πιο κοντά στη στιγμή που τούτος θα είναι ο μόνος τρόπος για να επιστρέφει.

Ποντίκι

Κάλιο αργά, παρά ποτέ: η μόνη σατιρική εφημερίδα της Ελλάδας τώρα και στο διαδίκτυο.

Κατά πού πέφτει η Μεσόγειος;

"Αγνοούν οι Έλληνες τη μεσογειακή διατροφή", διαβάζω στη σημερινή εφημερίδα. Μήπως αυτό οφείλεται και στο γεγονός ότι η Μεσόγειος από αρχαιοτάτων χρόνων φαίνεται να αγνοεί την Ελληνική διατροφή;

Ημίχρονο; Ώρα για διαφημίσεις!

Κάποιες φορές η μειοψηφία μιλάει τόσο σιγά που δεν την ακούει κανείς μέσα στις ιαχές του πλήθους. Το βίντεο προσπαθεί να μιλήσει για μία από αυτές τις σιωπηλά αποδεκτές μειοψηφίες.

Από εγκυρότατες πηγές, έφτασε στα χέρια της συντάκτριας η εξής αποκλειστική πληροφορία:

"Μεγάλο λαιφστάιλ περιοδικό της Ελλάδας σκοπεύει να κυκλοφορήσει ειδικό μουσικό ένθετο-καινοτομία. Η μεγαλύτερη επιφάνεια των σελίδων του θα καλύπτεται από φωτογραφίες μουσικών οργάνων, εξώφυλλα δίσκων, shots συναυλιών και γενικά οποιοδήποτε φωτογραφικό υλικό σχετίζεται με τη τρέχουσα εγχώρια και παγκόσμια ποιοτική μουσική σκηνή. Η καινοτομία έγκειται στα κείμενα του περιοδικού, τα οποία δε θα έχουν καμία σχέση με τη μουσική: θα αποτελούν χαρντ-κορ διηγήσεις ερωτικών συνευρέσεων."

Την είδηση δέχτηκε με άμετρο ενθουσιασμό το έφηβο ξαδερφάκι μου, ηλικίας τριανταενός χρονών. "Επιτέλους!", μου είπε, "αντί να κρύβομαι από την αρραβωνιαστικά μου, θα μπορώ να το διαβάζω κυριλέ στον καναπέ. Κι όταν με ρωτάει 'γιατί ξεφυσάς τόσο πολύ, αγάπη μου;' θα της απαντάω: 'γιατί ο νέος δίσκος του Scott Walker δεν παίζεται, γλυκιά μου'".