8.5.04



Επειδή:
α) η -εκ φύσεως παραπαίουσα- ακαδημαϊκή προσποίηση του παρόντος blog τείνει να το βάζει στα πόδια, ειδικά τις μέρες εκείνες που ο ήλιος ανελέητα ζεσταίνει το κοκκαλάκι μας και η ποιήτρια του σπιτιού σκοντάφτει σε ξεχασμένα κακοπροαίρετα γράμματα παλιών φίλων ...

κι επειδή:

β) σε μια αίθουσα κινηματογράφου, το πλήθος θα αρχίσει να γελάει ή/και να μιλάει ή/και να στριφογυρίζει στην καρέκλα του μην ξέροντας τι να κάνει, σ' εκείνες ακριβώς τις σκηνές που του θυμίζουν εκείνο το οποίο θέλει μανιωδώς να ξεχάσει (και για να το ξεχάσει πήγε και στο σινεμά στην τελική)...

...ιδού η εικόνα της Νύφης της εγερθείσας εκ του τάφου κι ένα κείμενο μ' ένα τέλος που λείπει.