Η αγωνία της φλόγας πριν το photoshop

Τελικά το Έθνος πρόσθεσε τις φλόγες στην επίμαχη φωτογραφία, ή το City Press τις έσβησε;

Rub your dub

Αν τα dub μπλιμπλίκια σας θύμιζαν πού και πού arcanoid, θα περάσετε σίγουρα κάποιες ευχάριστες στιγμές με το dub selector. Εκεί μπορείτε να φτιάξετε το δικό σας dub δημιούργημα με τίτλο "για να περνάει η ώρα".

Και μια και η ζέστη και το καλοκαίρι δεν κρύβονται, τσεκάρετε και τα ακόμα πιο μπιρμπιλωτά Summer Sessions.

Η επανάληψη είναι μήτηρ της λούπας. Είπα και ελάλησα.

Sorry, tickets to Africa are sold out

Ο συμπαθής Ολλανδός radio-dj Juma4, με την ευκαιρία της ολοκλήρωσης του κύκλου των εκπομπών του για το τρίτο (Ολλανδικό) πρόγραμμα παρουσιάζει ένα mix ενδεικτικό του γούστου του εδώ. Πατήστε play εκεί που λέει Best of One Blood Radio. Μοντέρνα μαύρη μουσική χωρίς ίχνος λευκαντικού.

σσσσσ, άκου...

Εφιστώ την προσοχή στον σύνδεσμο που μόλις πρόσθεσα στην αριστερή στήλη. Πρόκειται για μια ιστοσελίδα γεμάτη ηχητικούς θησαυρούς. Για εραστές της ποίησης και όχι μόνο.

Θα λείψω για λίγο

Αν θέλετε να μάθετε πού είμαι, δείτε την δεύτερη φωτογραφία κάτω από τον τίτλο 1930 BST (1830 GMT) στο εξής άρθρο.

Υ.Γ. Δεν τον σνομπάρω τον Χάρι Πότερ γιατί η βιβλιοφάγος ανιψιά μου που ξεκοκάλισε τη σειρά έχει καλό γούστο, το ξέρω κι εμπιστεύομαι τη γνώμη της. Το βασικό επιχείρημα κατά των επικριτών είναι ότι "έκανε τα παιδιά να επιστρέψουν στο βιβλίο." Ναι, αλλά ειλικρινά δε θυμάμαι ποτέ παιδιά να στήνονται στις ουρές για να πάρουν ένα βιβλίο. Θυμάμαι όμως κοριτσάκια να στήνονται στην ουρά για τους Beatles, κυρίες να στήνονται στην ουρά για βασίλισσες και βασιλιάδες αλλά και νοικοκυρές να στήνονται στην ουρά για να δουν τον Ριτζ από το Τόλμη και Γοητεία (στην εποχή-μεταίχμιο μεταξύ κρατικής και ιδιωτικής τηλεόρασης). Άρα το επιχείρημα δε στέκει. Θέλω να πω, κι ο Λεπέν έκανε τους Γάλλους να επιστρέψουνε στις κάλπες, αυτό όμως δε σημαίνει ότι ο Λεπέν είναι καλός. Γενικά, ό,τι κάνει τους ανθρώπους να στήνονται σε ουρές, πιο πολύ με κακό παρά με καλό μάτι το βλέπω.

Ύμνος στον μοναχικό το Τζορτζ*

Η μπάσταρδη η Ισαβέλλα των Γκαλαπάγκος,
από πού άραγε να πήρε το όνομά της;
Να τρέχει στις φλέβες της γαλάζιο αίμα,
       όπως της Ισαβέλλας της Πρώτης
       που του ‘κανε τη χάρη του Κολόμβου
       ή της άλλης,
              της Μαρίας Ισαβέλλας εκ Πορτογαλίας
              που πέθανε δύο φορές;

Έχει φλέβες μια χελώνα;

Μπορεί άραγε ο άνθρωπος να καταλάβει ότι η μοναξιά δεν είναι μόνο να είσαι μόνος
       αλλά ίσως πιο πολύ ανάμεσα από είκοσι επιστήμονες
       οι οποίοι τρέχουν πίσω από εκατό χελώνες έκαστος
       για να τις σημαδέψουν;

Ο μοναχικός ο Τζορτζ δε γουστάρει τα σημαδεμένα θηλυκά.
Κανείς δεν ξέρει τι γουστάρει
       κι ούτε αν μέτρησε ποτέ πόσοι δικοί του ξεκληρίστηκαν.
Οι άνθρωποι τού κόλλησαν το νούμερο τέσσερα,
       μ' αυτός θυμάται καλά ότι το μηδέν ήρθε μετά απ’ τους ανθρώπους
       κι ότι ο Γκίνες έβλεπε μέχρι την άκρη της μύτης του (πιθαμή παραπέρα)
       κι ότι αυτό ήταν το προσωπικό ρεκόρ του,
       που ποτέ δεν ξεπέρασε.

*("Ο Μοναχικός Τζορτζ ίσως δεν είναι η τελευταία χελώνα του είδους του", in.gr)

Ο μεγάλος ήρως μπαρμπα-Θανάσης

Ο μπαρμπα-Θανάσης, μάζευε μια ζωή χρυσάφι και το έκρυβε στη θέση που του αξίζει ... στην τουαλέτα. Διαβάστε εδώ την μυθιστορηματικής φύσεως είδηση και πιείτε -όταν το θυμηθείτε- κι εσείς ένα ποτηράκι στην υγειά του μακαρίτη, ο οποίος (απ' όπου κι όπως κι αν τα μάζεψε τα άτιμα τα γρόσια), μετά θάνατον διάλεξε την υστεροφημία* και χάλασε την πιάτσα σε αρχαιοκάπηλους, καταπατητές κι άλλους κυνηγούς θησαυρών που πήραν τα φλουριά νύχτα, τα λιώσανε και τα έκαναν αντιπαροχές, μίζες για βουλευτές, προίκες και δεν ξέρω γω τι άλλο.

* έστω κι αν αυτή μέλλει να είναι το όνομά του χαραγμένο σε μια μικρή προθήκη ενός μουσείου.

Για τον Tom Ze, είχα ετοιμάσει πέρυσι ένα μίνι-αφιέρωμα, στο MIC. Αφορμή ήταν η διεθνής κυκλοφορία του δίσκου του Estudando O Pagode, ο οποίος έτυχε απρόσμενα καλής και ευρείας αποδοχής από τον μουσικό τύπο.

Εκείνο που είχα παραλείψει να γράψω τότε ήταν: ακριβώς αυτός ο τελευταίος δίσκος δεν ήταν και ο πιος προσβάσιμός του. Κάποιος που δεν είχε ξανασχοληθεί με τον Ze, καλύτερα να ξεκινούσε με το Massive Hits και σιγά σιγά να έμπαινε και στα υπόλοιπα.

Η αιτία που επιστρέφω στο συγκεκριμένο καλλιτέχνη, είναι το γεγονός ότι έβγαλε έναν καινούριο δίσκο τον περασμένο Οκτώβριο. Τον βρήκα τυχαία πριν από λίγο καιρό στο eMusic και τον κατέβασα από κει, νομίζοντας ότι είναι κάποιο side-project ή μια συλλογή από τραγούδια που δε χωρούσαν αλλού. Σιγά σιγά όμως διαπίστωσα ότι πρόκειται όντως για τον καινούριο του δίσκο, τον οποίο αδυνατώ να περιγράψω. Τηρουμένων των αναλογιών είναι απίστευτα προσβάσιμος, παρότι βρίθει πειραματισμών, ασυναρτησιών, αλλόκοτων ενορχηστρώσεων και αλλάζει ρυθμό κάθε τρεις και λίγο (στο ίδιο κομμάτι εννοείται).

Αναρωτιέμαι αν αυτό το απόλυτο ξεχαρβάλωμα είναι ο λόγος που ακόμα δεν έχει ακουστεί στον μη-βραζιλόφωνο μουσικό τύπο. Εκτός κι αν όλοι περιμένουν (πάλι) τη διεθνή κυκλοφορία του για να το μάθουν. Όπως και να έχει, τούτος ο δίσκος δε χρειάζεται εισαγωγές κι ούτε καν το booklet με τους στίχους ανά χείρας. Όσοι πιστοί, προσέλθετε.

Για την πατρίδα κι όλους αυτούς

Τον συμπαθείς ή όχι, ο Michael Moore είχε πολύ δίκιο όταν έκανε κάποιες απόπειρες να στρατολογήσει παιδιά γερουσιαστών - των ίδιων που στέλνουν τα παιδιά άλλων στο μέτωπο. Κι αυτοί τον προσπερνούσαν αμήχανα, γιατί κοιτούσε η κάμερα - ενώ στο πίσω μέρος των γραβατωμένων ματιών τους διέκρινες την επιθυμία να βρεθεί η βόμβα που θα εξαφανίσει όλους αυτούς τους ενοχλητικούς τύπους σαν τον Moore - μια για πάντα.

Οι δε νέοι στο μέτωπο ζουν με την ψυχή στα χείλη, σ' έναν τρόμο που αδυνατούν να ορίσουν - για να μην πούμε δε και τίποτα για τους "εχθρούς" και το ζόρι που τραβάνε εκείνοι από τη μεριά τους. Δείτε το σχετικό ντοκιμαντέρ του Sean Smith. Είναι μικρού μήκους αλλά να σας προειδοποιήσω ότι (ανάλογα και με την ανοχή και την έκθεσή σας σε τηλε-πολέμους και τα παρεπόμενά τους) θα σας κάτσει λίγο ή περισσότερο βαρύ στο στομάχι.

Another war will be televised.

Ιπτάμενα τούβλα και πιο πολλές ακυρώσεις από συναυλίες; Η Ελλάδα δείχνει το δρόμο - τώρα μας μιμείται και το Μπαχραίην...

Sound Safari

Πριν...


Μετά...

Accelerate the protons

Οι Gogol Bordello ξαναχτύπησαν με το Super Taranta! Το θαυμαστικό δεν το έβαλα εγώ, είναι τμήμα του τίτλου του δίσκου. Τα συστατικά τα ίδια, τα τραγούδια με την ίδια ορμή και οι ιδέες δεν φαίνονται να έχουν στερέψει, άρα κι εμείς οι ακροατές ακούμε με την ίδια ευχαρίστηση. Όχι ότι είναι ο καλύτερος δίσκος τους μέχρι τώρα, αλλά συμπληρώνει μια χαρά το ηχητικό μωσαικό τους. Όπως στα τραγούδια Supertheory of Everything (μια εκτέλεση του οποίου για την Ολλανδική τηλεόραση μπορείτε να παρακολουθήσετε στο βιντεάκι που συνοδεύει το ποστ), το My Strange Uncles from Abroad και το Your Country, αλλά και το Dub The Frequencies Of Love.

Υ.Γ. το Live Earth το προσπέρασα, αλλά κάποιος μου είπε ότι οι Gogol Bordello μπήκαν στα μεγάλα σαλόνια παίζοντας με την Μαντόνα. Έψαξα στο youtube και είδα τους δύο bordellos να περιορίζουν τις κινήσεις τους υπακούοντας σε μια ηλίθια χορογραφία, τη δε ασθμαίνουσα Μαντόνα να αποδεικνύει ότι οι Αμερικάνοι δεν ξέρουν γεωγραφία, μια και νομίζουν ότι στα Βαλκάνια μιλάνε Ισπανικά και χορεύουν φλαμένκο. Μη μασάτε, πρόκειται για μια απέλπιδα κίνηση να δρέψει καρπούς και από το Balkan Dancefloor η γιαγιά του arena pop χαμαιλεοντισμού. Αν αύριο οι trendsetting DJs αρχίσουν να μιξάρουν όπερα, πάμε στοίχημα ότι η Μαντόνα θα κάνει ντουέτο και χορευτικό με τον Ντομίνγκο; Κι οι Gogol Bordello ακύρωσαν κάποια gigs από το τουρ τους για να είναι εκεί, ναι μιλάμε, όπως και με την Πάρνηθα, τη μια μέρα όλα καλά και την άλλη όλοι καίγονται για το περιβάλλον, έτσι έξαφνα. Το να σηκώνεις τα φρύδια είναι πλέον για πολλούς ο μόνος τρόπος να δείξουν ότι συμμετέχουν.