Ανέκδοτο (παλιό)
Ο Zygmunt Bauman* διηγείται ότι κάποτε ο Καρλ Πόπερ** συζητούσε ένα πολύ σημαντικό θέμα για τη μεθοδολογία της επιστήμης με συναδέλφους-αυθεντίες από διάφορους κλάδους των κοινωνικών επιστημών . Στην παρέα τους ήταν κι ένας ανθρωπολόγος, ο οποίος σε όλη τη διάρκεια της συζήτησης δεν έβγαλε κουβέντα. Όταν, στο τέλος, ερωτήθηκε να εκφέρει επιτέλους τη γνώμη του, ο ανθρωπολόγος απάντησε ότι δεν είχε προσέξει τίποτα από τη συζήτηση. Όπως εξήγησε, αντί να σπαταλήσει την ενέργειά του παρακολουθώντας το περιεχόμενο, παρατηρούσε απλά τους ανθρώπους γύρω του και τον τρόπο συμμετοχής τους στη συζήτηση. Το έκανε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο με τον οποίο στον κλάδο του συνηθίζονται να παρατηρoύνται οι 'εξωτικές' φυλές.
Ο Πόπερ εκνευρίστηκε αφάνταστα με αυτή την συμπεριφορά την οποία θεωρούσε ακατανόητη. Για τον Πόπερ και τον κριτικό ορθολογισμό του, κάθε πρόταση περιλαμβάνει κι ένα νόημα ανοιχτό για κρίση κι όταν ακούς κάτι πρέπει πάντα να προσπαθείς να το αποκρυπτογραφήσεις.
Αυτά λέει το ανέκδοτο του Bauman σύμφωνα με το σχολικό βιβλίο που μελετώ τους τελευταίους μήνες. Ως γνωστό τα ανέκδοτα τελειώνουν στη μέση της ιστορίας, εκεί που πρέπει να γελάσουμε. Τώρα λοιπόν ήρθε η ώρα να αποκαλυφθεί η συνέχεια του παραπάνω αφηγήματος. Ο εκπρόσωπος, λοιπόν, του συμπαθούς είδους των ανθρωπολόγων, μετά την ανεπιτυχή για κάποιους κι επιτυχή γι' αυτόν ακαδημαϊκή του εμφάνιση, κατέληξε στον καφενέ απέναντι από το πανεπιστήμιο, όπου παρήγγειλε κρασί και μεζέ. Τελειώνοντας το γεύμα του – το πληρωμένο με έξοδα του τμήματος- χρησιμοποίησε μια οδοντογλυφίδα για να καθαρίσει το στόμα του από το τελευταίο ψήγμα νοήματος που οι ορθολογιστές τον είχαν αναγκάσει να καταναλώσει. Σηκώθηκε, πλήρωσε το λογαριασμό και τράβηξε κατά το νότο αναρωτόμενος τι να' ναι τελικά ο άνθρωπος και τι ο λόγος μέχρι που τρέκλισε και σκόνταψε ανάμεσά τους πριν χαθεί για πάντα.
*(ref: Zygmunt Bauman, Hermeneutics and Social Science, p. 172)
** ο σημαντικότερος ίσως θεωρητικός της κοινωνιολογίας του περασμένου αιώνα.
Ο Πόπερ εκνευρίστηκε αφάνταστα με αυτή την συμπεριφορά την οποία θεωρούσε ακατανόητη. Για τον Πόπερ και τον κριτικό ορθολογισμό του, κάθε πρόταση περιλαμβάνει κι ένα νόημα ανοιχτό για κρίση κι όταν ακούς κάτι πρέπει πάντα να προσπαθείς να το αποκρυπτογραφήσεις.
Αυτά λέει το ανέκδοτο του Bauman σύμφωνα με το σχολικό βιβλίο που μελετώ τους τελευταίους μήνες. Ως γνωστό τα ανέκδοτα τελειώνουν στη μέση της ιστορίας, εκεί που πρέπει να γελάσουμε. Τώρα λοιπόν ήρθε η ώρα να αποκαλυφθεί η συνέχεια του παραπάνω αφηγήματος. Ο εκπρόσωπος, λοιπόν, του συμπαθούς είδους των ανθρωπολόγων, μετά την ανεπιτυχή για κάποιους κι επιτυχή γι' αυτόν ακαδημαϊκή του εμφάνιση, κατέληξε στον καφενέ απέναντι από το πανεπιστήμιο, όπου παρήγγειλε κρασί και μεζέ. Τελειώνοντας το γεύμα του – το πληρωμένο με έξοδα του τμήματος- χρησιμοποίησε μια οδοντογλυφίδα για να καθαρίσει το στόμα του από το τελευταίο ψήγμα νοήματος που οι ορθολογιστές τον είχαν αναγκάσει να καταναλώσει. Σηκώθηκε, πλήρωσε το λογαριασμό και τράβηξε κατά το νότο αναρωτόμενος τι να' ναι τελικά ο άνθρωπος και τι ο λόγος μέχρι που τρέκλισε και σκόνταψε ανάμεσά τους πριν χαθεί για πάντα.
*(ref: Zygmunt Bauman, Hermeneutics and Social Science, p. 172)
** ο σημαντικότερος ίσως θεωρητικός της κοινωνιολογίας του περασμένου αιώνα.
Ετικέτες Ανένταχτα
Αχ, αυτή η φωνακλάδικη μειοψηφία των μίζερων, νεόπλουτων και συντηρητικών 
