17.6.07

Αφού "για την ασφάλεια ημών" γέμισαν κάμερες όλους τους δρόμους, τα γήπεδα, τα πολυκαταστήματα, τα σοκάκια, τους σταθμούς, τα πάρκινγκ, τις ανηφόρες, τις κατηφόρες και τις εθνικές οδούς μήπως ήρθε η ώρα να βάλουμε κι από μία μόνιμη κάμερα σε κάθε αίθουσα αστυνομικού τμήματος;

16.6.07



Η Ευρωπαϊκή Ένωση είχε ξυνίσει με το Google γιατί κράταγε παραπάνω προσωπικά δεδομένα από όσα έπρεπε και για περισσότερο καιρό απ' όσο αρμόζει στα γούστα της. Τελικά έβαλε νερό στο κρασί της μετά από μια στοιχειώδη υποχώρηση του Google.

Μιλάμε για το ίδιο καθεστώς, το οποίο έχει ήδη αποδεχθεί την κράτηση για ανήκουστο χρόνο οποιουδήποτε δεδομένου κάνει το λάθος και περνάει ως byte τις τηλεφωνικές γραμμές.

Οπότε ώρα να μπουκώσουμε λίγο ακόμα τους δίσκους των συστημάτων παρακολούθησης του Google και της ΕΕ με ένα ποιηματάκι - έμμετρο, όπως αρμόζει σε μια τόσο στοιχειώδη σατιρική προσπάθεια:

Νόμιζες πως το Dada
το κόσμο έχει σώσει
και πως του γιόκα σου η νταντά
αγάπη του 'χει δώσει

εκείνη που εσύ δεν πρόλαβες
ποτέ να του χαρίσεις
γιατί υπερωρίες έκανες για να προγραμματίσεις

προγράμματα αποθήκευσης
για κάθε δεδομένο
πράγμα που πλέον η ΕΟΚ
το έχει δεδομένο.

Μα τώρα τουλάχιστον έμαθες
ποιος είσαι, τι αξίζεις
κι ότι στο κάτω κάτω
δεν είσαι πια ένα τίποτα
- είσαι κι εσύ ένα ντάτο.

Ετικέτες

14.6.07

is the priest black?



yes, she is ...

9.6.07

Διάλειμμα για διαφημίσεις

Ο σωτήρας του business model της μουσικής βιομηχανίας, ο πολύς Peter Gabriel, ξαναχτύπησε. Τούτη τη φορά το δημιούργημά του λέγεται we7.com. Εκεί μπορείς να κατεβάσεις τραγούδια νόμιμα και με ήσυχη τη συνείδηση - μια και ξέρουμε πόσο ευαίσθητος ήταν στο παρελθόν ο Gabriel σε αγοραστές που αντί ν' αγοράζουνε τα προϊόντα της προηγούμενης προσπάθειάς του, της OD2, το έριχναν στα παράνομα download.

Σε μια φάση που μέχρι κι ο πολύς Alan McGee το κλείνει το μαγαζί του και προκαλεί (ή μήπως παρακαλεί) τη "μουσική βιομηχανία" (λες κι αυτός δεν ήταν μέρος της) να κατεβάσει πιο βιώσιμα business models, ο Gabriel κάνει την επόμενη κίνησή του προς τους επενδυτές. Η ιδέα είναι τόσο απλή που σκοτώνει: μια ...διαφήμιση ακούγεται στην αρχή του κάθε τραγουδιού - κι αν δεν τη γουστάρεις πρέπει να πληρώσεις.

Περιμένοντας υπομονετικά τον κομπιουτερά που θα βγάλει το σπαστήρι για να το βουλώνουν οι διαφημίσεις στα τραγούδια της we7, ιδού κάποια από τα τραγούδια που θα θέλαμε να δούμε στο μενού της - μαζί με τις ανάλογες διαφημίσεις:

  • Why don't we do it in the road των Beatles με εισαγωγή προεκλογική διαφήμιση του Συνασπισμού.

  • Διδυμότειχο blues του Μαχαιρίτσα με εισαγωγή διαφήμιση του Nivea for men lotion που εξαφανίζει τις σακούλες κάτω από τα μάτια.

  • The Sexual Loneliness Of Jesus Christ του Jackie Leven με εισαγωγή πληρωμένη διαφήμιση της Αρχιεπισκοπής κατά των τραγουδιών με προκλητικό στίχο.

  • War του Whitfield με εισαγωγή διαφήμιση της ΕΒΟ

  • Άπαντα του Peter Gabriel με εισαγωγή διαφήμιση του πιο απαλού χαρτιού υγείας



Υ.Γ. Και μια λεπτομέρεια τόσο βασική, που πιθανόν να μας ξεφύγει: οι πελάτες της we7 δεν είναι οι μουσικοί, δεν είναι οι καταναλωτές, αλλά οι διαφημιστές.

6.6.07

Εκεί θα πάω διακοπές φέτος

Ο Φλοριάν Μικούτα είναι λιγότερο από έξι βαθμούς μακριά μου. Αλλά δεν είναι αυτός ο λόγος που θέλω να "διαφημίσω" ένα από τα δημιουργήματά του, το Romzil. Είναι που τούτη η μουσική σε πηγαίνει στην καρδιά της Βραζιλίας μέσω της ψυχής των Βαλκανίων, ξετυλίγοντας πανέμορφες μελωδίες παιγμένες από μουσικούς με εμπειρία.

Romzil: μια χώρα τόσο μακρινή μα και τόσο κοντινή. Σαν εκείνον το φίλο που ξέρει πότε ακριβώς βάζει Jobim να παίξει σ' ένα ακόμα μακρινό νυχτέρι μέθεξης.

4.6.07



Καμιά πόλη δε σου δίνει ζωή αν δεν της δώσεις κι εσύ κατιτίς.

(To βίντεο είναι το I feel alive in the City από τον τελευταίο δίσκο των Zita Swoon)

Ετικέτες

2.6.07

hey you



Πάει ο καιρός που η λέξη ΕΣΥ έκανε κάποιον να σκεφτεί κατευθείαν τα νοσοκομειακά κτίρια που κάποιες δεκαετίες πριν άρχισαν να ξεφυτρώνουν σε άσχετες γωνιές της επαρχίας.

Τώρα, με το νέο εγχειρίδιο μακροζωΐας "ΕΣΥ, Οδηγίες Χρήσης", όλοι πια καταλαβαίνουν ότι η λέξη αναφέρεται σε εκείνους. Εσύ είμαι εγώ, καλά που το κατάλαβα.

Αλλά ας μην ξεχνάμε και την συρικνούμενη, κουλτουριάρικη μειοψηφία που το τελευταίο εγχειρίδιο που καταδέχθηκε να βάλει στην βιβλιοθήκη της είναι το "Ζωή, οδηγίες χρήσεως" του Περέκ. Εκεί να δεις συνειρμούς...

Πάντως δεν είναι μόνο το παλιομοδίτικο "χρήσεως" που κάνει τους οπαδούς των μικρών, στακάτων κειμένων να βγάζουν σπυράκια μόλις έρχονται αντιμέτωποι με "κουλτουριάρικα", μεγάλα κείμενα όπως του Περέκ. Είναι και το γιατί κανένας από τους αμιγώς μεταμοντέρνους δεν αισθάνεται βολικά όταν έρχεται αντιμέτωπος με το από πού πραγματικά τραβάει η σκούφια του.

Γι' αυτό και πολύ περισσότεροι θα προτιμήσουν το βιβλίο το εξώφυλλο του οποίου κοσμεί αυτό το ποστ. Με την ελπίδα ότι αν μακρύνει κι άλλο η ζωή τους, ίσως βρουν κάποια μέρα το αντίδοτο για το μεγάλο χασμουρητό που κυνηγάει από πίσω κάθε βιβλίο αυτοβοήθειας.

Ετικέτες