Ο ανισόρροπος ντεντέκτιβ

Ο Chuck E. Weiss ξαναχτύπησε με νέο δίσκο με τίτλο 23d and Stout, τα τραγούδια του οποίου αποτελούν τμήματα της σειράς "the deranged detective mysteries". Δεν πρόκειται για τον μετεωρίτη του Extremely Cool και δεν συνοδεύεται από την τότε προώθησή του στον τύπο (η οποία ήταν επακόλουθο των ηχηρών ονομάτων των συνεργατών του). Ούτε είναι ακριβώς ο δίσκος που θα σας αλλάξει τις ιδέες σας για τη μουσική. Κι αν όταν τον ακούτε, τα περισσότερα σας θυμίζουν κάτι από κάποιους άλλους που ίσως να τα έχουν πει καλύτερα, τότε κερδίζετε πόντους μουσικών γνώσεων - αλλά προσέχετε να μην θυσιάσετε στα πόδια τους την ευαισθησία των συναισθημάτων σας.

Διότι η απότομη κάθοδος της θερμοκρασίας και ο απειλητικά επερχόμενος χειμώνας επιβάλλουν μπλουζ σε μεγάλες δόσεις. Ανοίξτε τους την πόρτα, κάντε αποθέματα με δίσκους σαν αυτόν κι αφήστε τον αέρα απέξω να λυσσομανάει.

Ο φιλόσοφος

Μετά από χρόνια αναζητήσεων στα όρια της ανθρωπίνου διανοήσεως, ο φιλόσοφος άνοιξε ένα πρωί τα μάτια του και αντιμετώπισε κατάματα μια άτακτη αχτίδα ηλίου, η οποία είχε ξεφύγει άρον άρον από τον εναγκαλισμό των κουρτινών. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβε ότι δεν μπορούσε πια να πει με σιγουριά ποιο από τα δύο του προκαλούσε την μεγαλύτερη ευχαρίστηση: οι στιγμές όταν επιτέλους κατάφερνε να πείσει το συνομιλητή του μετά από μια σκληρή διαλεκτική; Ή μήπως εκείνες, οι όλο και πιο σπάνιες, όταν ο ίδιος βουτούσε στα λάγνα κύματα της πειθούς ενός άλλου;

Νόλεμπ

Μέσα στο πλήθος κείμενων που αναφέρθηκαν στο νεοφώτιστο Νομπελίστα Παμούκ, χτύπησε επανειλημμένα ο δαίμων του τυπογραφείου. Πάνω από μια φορά, λοιπόν, αναφέρθηκε το μικρό του όνομα ως Οχράν, αντί για Ορχάν. Και μια και η ανθρώπινη γλώσσα φαίνεται να δείχνει μια σαφή προτίμηση προς το -χρ- ας της δώσουμε κάτι για να παίζει:

"Η ώχρα της δύσης του Ορχομενού ωχριά μπροστά στην επερχόμενη ενορχήστρωση ένος σμήνους από ορχιδέες..."

Αυτά έγραψε ο λογοτέχνης δίνοντας στον αναγνώστη να καταλάβει ότι προτιμούσε μια έκθεση λουλουδιών από μια πρόταση με νόημα.

Υ.Γ. Οι άγριες ορχιδέες της φωτογραφίας είναι φωτογραφημένες από την Bianca Polak.

Pop politics

Όλοι μας το υποψιαστήκαμε ότι ο νέος δίσκος των Killers πέρα από καλά τραγούδια έκρυβε κι ένα πολιτικό μήνυμα. Σ' ένα άρθρο του ΝΜΕ ο Flowers αναλύει ποιο ακριβώς ήταν αυτό. Με λίγα λόγια: δε γουστάρει το γεγονός ότι συγκροτήματα όπως οι Green Day και καλλιτέχνες όπως ο Bruce Springsteen παρουσιάζουν αρνητικά τις ΗΠΑ. Κι έτσι αυτός προσπάθησε να κάνει μια πολιτική κίνηση και να εξηγήσει στα πλήθη τα καλά αυτής της χώρας.

John (Wayne) serves, John (Wayne) drinks σα να λέμε.

Diotima goes to Bollywood

52 μπύρες το δευτερόλεπτο

"Οι άνθρωποι στην πόλη άρχισαν να ανησυχούν όταν μια παρέα επιχειρηματιών κάτω από το όνομα Woodstock Ventures Inc. αποφάσισε να οργανώσει ένα φεστιβάλ που να βασιζόταν στη φήμη του Woodstock*. Τα φεστιβάλ ποπ μουσικής έγιναν της μόδας μετά το επιτυχές Monterey Pop Festival το 1967 κι όχι μόνο γιατί με αυτά μπορούσες να βγάλεις καλά λεφτά. Η τάση αρμέγματος της νέας μόδας οδήγησε σε διάφορα μουσικά γεγονότα τα οποία στηνόντουσαν στο πόδι και διακρίνονταν από την έλλειψη καλής διοργάνωσης."
(Howard Sounes, Down the Highway: the life of Bob Dylan)

Αποτέλεσμα της ανησυχίας των κατοίκων τότε ήταν ότι το πρώτο, θρυλικό Woodstock οργανώθηκε εκατό χιλιόμετρα εκτός της πόλης - αν και κράτησε το όνομα.

Αρκετά χρόνια μετά, τα φεστιβάλ παραμένουν στη μόδα και αναπτύσσονται όλο και περισσότερο. Ο Guardian έχει ένα πολύ καλό άρθρο για την σημερινή μορφή εμπορευματοποίησής τους. Με ενδιαφέροντα δεδομένα, όπως το γεγονός ότι η μπύρα Carling διπλασίασε τις πωλήσεις της σε 52 pints το ...δευτερόλεπτο από τη στιγμή που άρχισε να σπονσοράρει μουσικά φεστιβάλ.

* (πριν το ομώνυμο φεστιβάλ, το Woodstock ήταν γνωστό για τους διάσημους κατοίκους του, όπως τον Μπομπ Ντύλαν.)

Έκτατο παράρτημα

Ενημερώνω τους εκλεκτούς αναγνώστες για τα νεώτερα σχετικά με τις εκλογές στην Αμβέρσα στις οποίες αναφέρθηκα προ ημερών. Τελικά ο συνασπισμός του Janssens κέρδισε τις εκλογές και με μεγάλη διαφορά. Ο δε υποψήφιος του ακροδεξιού Vlaams Belang δήλωσε ότι η νίκη των αντιπάλων του οφείλεται στις ψήφους των ... μεταναστών (κάτι μου θυμίζει αυτό).

Σε βάρος κάθε στατιστικής λογικής και του απορρήτου της ψήφου, συχνά ακούγονται τέτοιες απλοποιήσεις τις πραγματικότητας. Όπως και στην Ολλανδία στις τελευταίες δημοτικές εκλογές όπου σοβαροί αναλυτές αποφάνθηκαν ότι οι μετανάστες ψήφισαν αριστερά δυο λεπτά αφότου βγήκαν τ' αποτελέσματα. Λες κι είναι σε κάθε παραβάν ένας σκίνχεντ και βλέπει τι ψηφίζει ο κάθε "αλλόφυλος".

Υ.Γ. Σκέφτομαι τώρα την υποθετική κατάσταση όπου όλοι αυτοί που ψήφισαν Janssens ξύπναγαν το πρωί και λέγανε "δεν αξίζουν τίποτα οι εκλογές, όλα στημένα είναι, όλοι ίδιοι είναι" και δεν πήγαιναν να ψηφίσουν....

Το ευαγγέλιο των roadies

Την επόμενη φορά που έχετε χρόνο να σκοτώσετε και θέλετε ένα ανάγνωσμα ελαφρύ μεν, βγαλμένο από τη ζωή δε, μπορείτε να ξεφυλίσετε τις 18 σελίδες του concert rider του Iggy Pop.

Τραφάλγκαρ

Έτυχε να περνάω από την πλατεία Τραφάλγκαρ όταν ετοίμαζαν τις σκηνές για τις Scissor Sisters. Κι όχι, δεν πήγα να τις δω όταν παίζανε. Eπομένως για τη συναυλία δεν έχω να εκφέρω άποψη. Μπορώ όμως να επιβεβαιώσω ότι πίσω από τη σκηνή (και την πλατεία) βρίσκεται η Eθνική Πινακοθήκη της Αγγλίας κι όχι το Βρετανικό μουσείο, όπως ατυχώς αναφέρεται στην κατά τα άλλα άψογη παρουσίαση του συγκροτήματος στη σημερινή Ελευθεροτυπία.

Ψιλά γράμματα; Πιθανόν, αλλά το αναφέρω για να χτυπηθεί ο μύθος εν τη γενέσει του: "και στο δεξί σας χέρι το Βρετανικό μουσείο, γνωστό τις πάσοι για την εμφάνιση των Scissor Sisters το 2006".

Δημοτικές εκλογές

...όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στο Βέλγιο. Μια βδομάδα νωρίτερα από τους Έλληνες, στις 8 Οκτωβρίου, οι Βέλγοι καλούνται να εκλέξουν τη δημοτική αρχή τους. Τα μάτια όλων είναι στραμένα στην Αμβέρσα - πόλη πλανεύτρα και πανέμορφη, αλλά και φωλιά του Vlaams Belang, του ακροδεξιού κόμματος της Φλαμανδίας το οποίο ευτυχώς σαμποτάρεται από τον κυβερνητικό σχηματισμό, αλλά δυστυχώς εξακολουθεί να έχει αυξανόμενη απήχηση στους ψηφοφόρους.Τη μάχη κατά των Ακροδεξιών -που προβλέπεται σκληρή- δίνει ο Patrick Janssens. Πρώην αρχηγός του Σοσιαλιστικού Κόμματος της Φλαμανδίας, παράτησε τη θέση αυτή και από το 2003 είναι δήμαρχος της Αμβέρσας.

Το περασμένο Σάββατο, με πρωτοβουλία του Τom Barman των Deus, πολλά γνωστά Βελγικά συγκροτήματα ένωσαν τις δυνάμεις τους στην Αμβέρσα και σε άλλες πόλεις σε ένα φεστιβάλ "για την ανοχή, κατά του ρατσισμού και της τυφλής βίας". Και κατά του Vlaams Belang, όπως ο Barman δε δίστασε να δηλώσει.

Ο Janssens δεν απέρριψε την πρωτοβουλία, αλλά κράτησε και τις απαραίτητες αποστάσεις: "Η αντίδρασή μου: οργάνωσε το φεστιβάλ, αλλά χωρίς το πολιτικό μήνυμα. Έτσι θα δουλέψει καλύτερα. Με ενδιαφέρει πώς να ενώσουμε την Αμβέρσα κι όχι να τη χωρίσουμε."

Ευσεβείς πόθοι και λόγια ενός πολιτικού; Ίσως όμως και να έχει και λίγο δίκιο - μια και τελικά στο φεστιβάλ το πιο πιθανόν είναι ότι πήγαν όσοι έτσι κι αλλιώς δεν θα ψηφίσουν ακροδεξιά την Κυριακή. Όπως και να έχουν τα πράγματα, οι Αμβερσιώτες είναι φανερά διχασμένοι και οι επερχόμενες δημοτικές εκλογές παραμένουν στην κόψη του ξυραφιού.

Ο δεκάλογος του Σεπτεμβρίου

Iδού το τοπ-τεν της ιδιοσυγκρασίας των τελευταίων εβδομάδων, κατευόδιο στο μήνα που μας πέρασε. Μια εκπομπή χωρίς ήχο, ένα κείμενο που ακούγεται -σαν παρτιτούρα.

*) Yo La Tengo - Pass The Hatchet, I Think I’m Goodkind (I Am Not Afraid Of You And I Will Beat Your Ass, 2006)

*) Tapes 'n Tapes, Insistor (The Loon, 2006)

*) Andi Almqvist & The Employees - Can't Stop Laughing (Can't Stop Laughing, 2006)

*) No Means No - So Low (All Roads Lead To Ausfart, 2006)

*) Ghost Trucker - Lost Girls (The Grand Mystique, 2006)

*) The Devastations - What's a Place Like That Doing in A Girl Like You (Coal, 2006)

*) Bonnie Prince Billy - Cursed Sleep (The Letting Go, 2006)

*) Roxy Music - If There Is Something (Viva!, 1976)

Το αφεντικό τρελάθηκε

Στα δέκα (συμπληρωμένα) κουπόνια, δώρο απεριόριστα κατεβάσματα ριπαρισμένων αυθεντικών LP που άντεξαν το αδυσώπητο τεστ του χρόνου.

Laura Lopez Castro

Κόρη Ισπανών, μεγάλωσε στη Γερμανία και φέτος το Μάρτιο κυκλοφόρησε το πρώτο της άλμπουμ "Mi Libro Abierto" σε συνεργασία με τον γερμανογαλλικής καταγωγής κιθαρίστα Don Phillipe. Η βάση είναι η bossa nova, η γλώσσα είναι τα ισπανικά, αλλά οι απόηχοι από διάφορες κουλτούρες δίνουν το παρόν. Ένας χαλαρός δίσκος από κείνους όπου η λέξη "χαλαρότητα" δεν πρέπει να συνδεέται με λέξεις όπως "χύμα" αλλά με στιγμές αγαστής συνεργασίας, όταν η ομάδα σκοντάφτει απρόσμενα σε κάτι πιο δυνατό από τα μέλη της. Κι ίσως στο μέλλον υπερπηδήσει το εμπόδιο και δει λίγο μακρύτερα.
Δείτε εδώ το βίντεο τού Νo es por ser ni por estar.