Πολική ψήφος

Πόσες λίστες με τα καλύτερα της χρονιάς μπορεί πλέον ν' αντέξει ο μέσος μουσικόφιλος;

Αν το Ίντερνετ συνέβαλε στον άκρατο πλουραλισμό του συγκεκριμένου τομέα, το Ίντερνετ καταλύει για άλλη μια φορά τους θεσμούς του μέσω της γνωστής ηλεκτρονικής δημοκρατίας των μενού. Ψηφοφόροι του ποντικιού, προσέλθετε. Λαός κερνάει, λαός πίνει.

Το Ολλανδικό σάιτ eclectro διοργανώνει μια ψηφοφορία για το καλύτερο ηλεκτρονικό κομμάτι της χρονιάς, στην οποία μπορείτε να συμμετέχετε χωρίς να χρειαστεί να το κουνήσετε από την παρούσα σελίδα. 84 τραγούδια εμφανίζονται σε ζευγάρια στην οθόνη σας. Για να ακούσετε τα δείγματα πρέπει το ποντίκι να είναι πάνω από τη σχετική φωτογραφία, για να διαλέξετε ένα από τα δύο κάντε κλικ. Τα τρέχοντα αποτελέσματα είναι εδώ (σιγά μην περίμεναν για τα εξιτ πολζ).

EKTΑΚΤΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ: Η ψηφοφορία τελείωσε και τα αποτελέσματα ανακοινώθηκαν. Μπορείτε πάντως ακόμα να ακούτε τα δείγματα των τραγουδιών. Ακόμα καλύτερα, ακούστε ένα μιξ με τα καλύτερα 25 της λίστας εδώ.

Ο Παραμυθάς και το συλλογικό υποσυνείδητο

Ο Παραμυθάς του (προιντερνετικού) Νίκου Πιλάβιου συναντά το συλλογικό υποσυνείδητο του Γιουνγκ με πασπάλισμα από McLuhan: στο SwarmSketch, οι Ιντερνετικοί επισκέπτες από όλον τον κόσμο μπορούν σε ορισμένα χρονικά διαστήματα να τραβήξουν μία (και μόνο μία) γραμμή τη φορά σε ένα σχέδιο με θέμα ένα τυχαίο όρο που έχει χρησιμοποιηθεί στις μηχανές αναζήτησης. Επίσης μπορούν να σβήσουν γραμμές των προηγουμένων που δεν τους γεμίζουν το μάτι.

Μια πρώτης τάξης ευκαιρία, λοιπόν για να εξακριβώσουμε με τα ματάκια μας:

- Tο πώς εξελίσσεται ένα τέτοιο σκετς στο χρόνο, με τρόπο παρόμοιο όπως στα πάλαι ποτέ επεισόδια του Πιλάβιου (μόνο με περισσότερες μουντζούρες κι άλλη τεχνοτροπία). Δείτε για παράδειγμα εδώ το πώς από μια γραμμή φτάσαμε στο αποτέλεσμα της άνωθεν φωτογραφίας (με θέμα: the great loser).

- Ποιο ακριβώς είναι το αποτέλεσμα μιας τέτοιας πειραματικής κοινότητας η οποία υπακούει μόνο στους περιορισμούς του μέσου (ξεφυλλίζοντας το σχετικό αρχείο). Δε χρειάζεται να είναι κάποιος κριτικός τέχνης για να διαπιστώσει ότι τα τελικά σκίτσα διακρίνονται από έλλειψη (συλλογικής) φαντασίας και μια σαφή προσπάθεια απλοϊκής απεικόνισης του θέματος με την εικαστική τεχνοτροπία ενός πεντάχρονου (με όλο το σεβασμό στα πεντάχρονα). Κάποια από τα σχέδια έχουν πλάκα, δε λέω, αλλά ως εκεί και μη παρέκει.

Άξιο προσοχής είναι επίσης το γεγονός ότι όταν το πλήθος δεν ασχολείται με καρικατούρες των αντικειμένων, καταλήγει σε απεικονίσεις γυμνών σωμάτων*, όπως π.χ. στο σκίτσο με θέμα ..."Latin Grammys". Δείτε επίσης εδώ πώς τα ψηφιακά μολύβια του συλλογικού υποσυνειδήτου αντέδρασαν στο γάμο της Jessica Simpson. (Τώρα πολλοί θα πουν ότι τέτοια που είναι η Jessica, τέτοια σκίτσα θέλει η μούρη της. Παρότι που είμαι η πρώτη που θα παραδεχθώ την αβάσταχτη έως ενοχλητική ελαφρότητα του εν λόγω προσώπου, θα απορρίψω εν τούτοις το εν λόγω επιχείρημα ως υποδορίως πλην σαφώς φαλλοκρατικό.)

Μάλλον θα έχετε ακούσει για το θεώρημα σύμφωνα με το οποίο ένας πίθηκος που χτυπάει μια γραφομηχανή επ' άπειρο κάποια στιγμή θα δακτυλογραφήσει και το περιεχόμενο από ένα από τα σονέτα του Σέξπηρ. Προσοχή στο επ' άπειρο. Και προσοχή και στα σκίτσα του swarmsketch που δείχνουν καθαρά ότι το αποτέλεσμα μιας τέτοιας αιθέριας, συλλογικής, "αναρχοαυτόνομης" προσπάθειας είναι τελικά πολύ πιο βαρετό και προβλέψιμο απ' όσο ο McLuhan κι οι ακολουθητές του θα περίμεναν.

Γι' αυτό και την επόμενη φορά που κάποιος ξέφρενος μετα-μοντερνιστής μιλήσει για το σώσιμο του μηνύματος από το μέσο, σκεφτείτε τι είναι πιο ρεαλιστικό με δεδομένη τα μέσα προσδοκόμενα όρια ηλικίας: να περιμένουμε μπας κι ο πίθηκος γράψει το σονέτο ή να αφοσιωθούμε στην αναζήτηση -τηρουμένων των αναλογιών με την εποχή μας- του νέου Σέξπηρ (μέσα ή γύρω μας);

* Μια απαραίτητη συμπληρωματική παρατήρηση εδώ: τα γυμνά σώματα ας μην εκληφθούν ως εν φύσει αντιαισθητικά. Ελπίζω ο αναγνώστης να καταλαβαίνει ότι η συγκεκριμένη παρατήρηση στοχεύει όχι στη ...λογοκρισία του συγκεκριμένουν θέματος. Εκείνο που επισημαίνω εδώ είναι ο αγοραίος χαρακτήρας των εν λόγω σχεδίων και την αισθητική του δημόσιου ουρητηρίου την οποία αποπνέουν.

Qui commence?

Αν νομίζετε ότι σ' αυτόν τον δίσκο τραγουδά η νεανίς του εξωφύλλου, πιαστήκατε θύματα στην προσεκτικά εκτελεσμένη soft-porn αισθητική του εγχειρήματος. Διότι τα του μουσικού τμήματος τα έχουν εξ' ολοκλήρου αναλάβει οι εικονιζόμενες σαπουνόφουσκες.

San Pedro de Chile

Από τα μυστικά αρχεία του Βατικανού, έπεσαν στα χέρια της σύνταξης μερικά συνταρακτικά ντοκουμέντα: το Βατικανό που λέτε έχει από χρόνια βάλει κλειστό σύστημα παρακολούθησης με τον Κάτω Κόσμο και καταγράφει όλες τις αφίξεις σε ειδικό επτασφράγιστο αρχείο. Στα χέρια μας έχουμε τις απομαγνητοφωνήσεις δυο εξ' αυτών:

1977:

Άγιος Πέτρος: "Καλώς τον! Από τη Χιλή, βλέπω, έχουμε αρκετούς από τα μέρη σας τελευταία. Όχι ότι κι η Αργεντινή πάει πίσω τώρα που το σκέφτομαι..."

Ψυχή: "Πώς να μην γίνεται συνωστισμός Άγιε Πέτρο, ο Πινοσέτ έχει τσακίσει την Αντίσταση, πάνε όλοι σαν το σκύλο στο αμπέλι. Να, κι εγώ στην αίθουσα βασανιστηρίων την άφησα την τελευταία μου πνοή, με περιλάβανε τα τσιράκια του δικτάτορα, δέκα μέρες με βασανίζουνε και σήμερα κάποια στιγμή δεν ξέρω τι έγινε αλλά την επόμενη στιγμή ήμουν εδώ, μπροστά σας."

Α.Π. "Σκασμός. Όσοι έρχονται εδώ έχουν και μια ιστορία να πουν. Αν καθόμουν να τις ακούσω όλες... Για να δούμε τον φάκελό σου: σεξ πριν το γάμο, ψέματα κατ' εξακολούθηση, κλοπή διαφόρων μικροαντικειμένων, δηλωμένος άθεος. Κι ούτε ποτέ μια εξομολόγηση, μια μετάνοια. Στην Κόλαση! Πάρτε τον! Και γρήγορα!"

Ψ (ορυώμενη): "Μα, Άγιε Πέτρο, θα την παντρευόμουν τη συντρόφισσα το καλοκαίρι που μας έρχεται! Και τα ψέματα - τι να πεις στους βασανιστές; Και οι κλοπές των όπλων έγιναν για την Αντίσταση!" (Η φωνή του χάνεται σιγά σιγά)

Α.Π. "Ο επόμενος!"

====================

2006

Άγιος Πέτρος: "Όνομα;"

Ψυχή: "Αουγκούστο Χοσέ Ραμόν Πινοσέτ"

Α.Π. "Μάλιστα. Κάτι μου θυμίζει το όνομά σου αλλά αν καθόμουν κάθε φορά να ακολουθώ τους συνειρμούς μου....άκρη δε θα' βγαζα. Βλέπω ολοκάθαρος ο φάκελος, συγχαρητήρια: πρόσφατη εξομολόγηση και μετάνοια αμαρτημάτων, λίγες μόλις μέρες πριν μας καταδεχτείς. Καλώς ήρθες Στρατηγέ, ο Παράδεισος είναι στη διάθεσή σου."

Ο ήχος του ταξιδιού που κάποτε ονειρεύτηκες

Μέσα στο πλήθος των κυκλοφοριών, έχω πια συνηθίσει και το θεωρώ φυσιολογικό να ακούω (άλλον) έναν από τους καλύτερους δίσκους της προηγούμενης χρονιάς με πάνω από ένα χρόνο καθυστέρηση.

Μέσα στο πλήθος των new age, ethnic και ξέρω-γω-τι ηχητικών καταθέσεων, είναι καμιά φορά δύσκολο να ανακαλύψεις εκείνο τον "διαφορετικό" ήχο που κινείται αποκλειστικά από καλές προθέσεις και μουσικό μεράκι. Στη συγκεκριμένη περίπτωση όμως, η ποιότητα του Blue Mongol από τον τρομπετίστα Roswell Rudd και την Mongolian Buryat Band είναι εκτός συναγωνισμού. Tόσο που μπορεί αρχικά και να προκαλέσει αισθήματα δυσπιστίας, παρόμοια με κείνη των κακομαθημένων φανατικών της ποπ οι οποίοι δεν πιστεύουν στ' αυτιά τους όταν το ανακαλύπτουν επιτέλους το διαμαντάκι στο σωρό.

Έχουμε και λέμε: μια δισκάρα με πολύ συναίσθημα και άρωμα άγριου γιασεμιού, η οποία μας υπενθυμίζει ότι τα καλύτερα πνευστά της τζαζ είναι αυτά ακριβώς που δεν ακούγονται σαν πνευστά. Κι ο ήχος της τρομπέτας του κυρίου Rudd είναι σαν αέρας που λικνίζεται μπροστά στον καλλιτέχνη καταπώς μια μαγεμένη οχιά μπροστά στον φακίρη.

Κάτω ο τουρισμός, ζήτω οι ήχοι που ταξιδεύουν κι εμάς και όσους αγαπάμε.

Εξ Αιθιοπίας

Είχα αναφερθεί παλιότερα στην περιοδεία των The Ex με τον Αιθίοπα Getatchew Mekuria. Πριν λίγο καιρό κυκλοφόρησε και ένας δίσκος στον οποίο καταγράφονται κάποιες στιγμές αυτής της συνεργασίας (επί το πλείστον ηχογραφημένες ζωντανά). Έστω κι αν βρίσκω το αποτέλεσμα άνισο σε μερικά σημεία, στο σύνολό του ο δίσκος αποτελεί αναμφίβολα μια ακόμα ενδιαφέρουσα κατάθεση από την Ολλανδική μουσική κολλεκτίβα.

Yes darling, but is it music?

Για όσους στις γιορτές προβληματίζονται με ποιο ελαφρύ ανάγνωσμα να σκοτώσουν τον έξτρα χρόνο που τους απομένει, ιδού ένα κλισέ κείμενο για τα κλισέ της ροκ (και όχι μόνο) μουσικής.

(Εννοείται ότι αυτό απευθύνεται σε όσους έχουν ήδη σκοτώσει το χρόνο τους διαβάζοντας την ιστορία του τύπου που κατάφερε κι έκανε πραγματικότητα το πιο κλισέ όνειρο κάθε επαγγελματία συλλέκτη βινυλίου.)

Ύμνος στην πρωτοπόρα Bayad-e-Kohsaar*

"Τι φοβάσαι πιο πολύ;"
ρωτήσανε τον άνθρωπο.
"Δε θυμάμαι", απάντησε.
"Να μην χάσω το δρόμο, υποθέτω."

"Τι φοβάσαι πιο πολύ;"
ρώτησε ο άνθρωπος
του χιονιού τη λεοπάρδαλη,
την πρωτοπόρα Bayad-e-Kohsaar.
"Να μην γίνω γάτα οικόσιτη"
θέλησε να πει
αλλά το πώς δεν το 'ξερε.
Αντ' αυτού κούνησε το κεφάλι της
(βλέπετε το κολλάρο της έπεφτε βαρύ).

Κι ο άνθρωπος ερμήνευσε το κούνημα
σα φόβο ανεπαίσθητο
για τον τελευταίο θάνατο
που εξαφανίζει ένα ακόμα είδος.

Κι όταν η πρωτοπόρα Bayad-e-Kohsaar χάθηκε μες τα βράχια
"θυμήθηκα!"
φώναξε ο άνθρωπος:
"εκείνο που φοβούμαι πιο πολύ
είναι μην μείνουν μοναχοί τους οι αριθμοί
χωρίς τίποτα πια να μετρήσουν."

* (Ο οικολογικός οργανισμός WWF φόρεσε ένα κολλάρο GPS σε μια λεοπάρδαλη του χιονιού, WWF)

Χρηματιστήριο αξιών

Η κοινωνία μας θέλει να περνιέται ως εκκοσμικευμένη και πλήρως απαλλαγμένη από μονοθεϊστικά συμπλέγματα. Πράγμα που αναιρείται από την ευλαβική επιμονή της να καρφιτσώνει σε κάθε τι που ονοματίζεται μια τιμή στην κλίμακα του χρήματος.
Σύμφωνα μ' αυτό το χρηματιστήριο, η αξία του φορέματος της Όντρεϊ Χέπμπορν είναι δυο φορές αυτή μιας απολιθωμένης φωλιάς δεινοσαύρου.
Σα να λέμε ότι ο παπάς στην εξομολόγηση χρεώνει π.χ. για τη μοιχεία δυο φορές παραπάνω μετάνοιες απ' όσο για ένα ψέμα.

Καταπατήσεις

Το γνωστό λογισμικό Google Earth προσφέρει τζάμπα πρόσβαση σε λιγότερο ή περισσότερο πρόσφατες δορυφορικές λήψεις όλης της γης (εκτός από μέρη τα οποία λογοκρίνονται κατόπιν απαίτησης κυβερνήσεων που έχουν τα σχετικά μέσα για να ρυθμίζουν τέτοια θέματα εθνικής και υπερεθνικής ασφάλειας).

Οι προύχοντες του Μπαχραίην ή δεν έχουν τέτοια μέσα ή ξέχασαν να τα βάλουν σε εφαρμογή. Κι έτσι οι κάτοικοι της συγκεκριμένης χώρας μάζεψαν με την ησυχία τους δορυφορικές λήψεις των ιδιοκτησιών της πλουτοκρατίας. Στη συνέχεια έβγαλαν χάρακα και τις συνέκριναν με τα δικά τους χωράφια, αποκαλύπτοντας μια σαφή διαφορά κλίμακας. Εδώ μπορείτε να κατεβάσετε το αποτέλεσμα αυτής της ενδιαφέρουσας μορφής ερασιτεχνικής δημοσιογραφίας. (Προειδοποίηση: το αρχείο αργεί να κατέβει).

Αν κάποιος βγάλει και μια ανάλογη έρευνα με τις καταπατήσεις Ελληνικών δασών και τα αυθαίρετα των νησιών (κατά προτίμηση με σαφή αναγραφή γεωγραφικού μήκους και πλάτους), υπόσχομαι να αναιρέσω ένα τμήμα της εγγενούς αντιπάθειάς μου γι' αυτό και παρόμοια λογισμικά.

Εποχή είναι, θα περάσει

Ο Μηχανισμός των Αντικυθήρων «ήταν μια χιλιετηρίδα μπροστά από την εποχή του» μας πληροφορούν ενθουσιασμένα τα εγχώρια και διεθνή ΜΜΕ.

Παρακολουθώντας ένα μάτσο νέους και νέες να επιδίδονται στο ευγενές άθλημα του LARP (βλ. βίντεο), διαπιστώνω ότι τα ξύλινα σπαθιά τους είναι τουλάχιστον μια χιλιετηρίδα πίσω από την εποχή μας.

(Όσοι το μάθανε καλά το μάθημα ότι η Ιστορία δεν είναι γραμμική, νομίζουν ότι γράφουν ιστορία καβαλώντας τις καμπύλες από τον καπνό της Πυθίας.)