High and Dry Well

Το πηγάδι φαίνεται ότι στέρεψε για τους Rolling Stones, όπως μας καταμηνύουν τα τελευταία μαντάτα από τη Μπένελουξ. Δώδεκα χρόνια πριν, είχαν παίξει στο Nijmegen και τότε τα εισιτήρια πωλήθηκαν σε χρόνο ρεκόρ. Έκτοτε, κάθε περιοδεία τους περνούσαν και από Ολλανδία - Βέλγιο κι έδιναν τουλάχιστον πέντε sold out συναυλίες τη φορά.

Κάποια στιγμή έκανα κάποιους πρόχειρους υπολογισμούς και συμπέρανα ότι κάθε νοικοκυριό στην Ολλανδία πρέπει να έχει τουλάχιστον ένα μέλος που έχει δει τους Rolling Stones ζωντανά.

Και να που φέτος γύρισαν τα πράγματα: Για το καλοκαίρι που μας έρχεται, όχι μόνο δεν πουλιούνται τα άτιμα τα χαρτάκια, αλλά οι διοργανωτές το έριξαν στις εκπτώσεις μπας και γεμίσουν τους τεράστιους συναυλιακούς χώρους.

Αν και οι Ολλανδοί κόψανε πέρα με τους Stones, η μόνη αγορά που απέμεινε στην μπάντα είναι ίσως η ... Κίνα. Με λίγη καλή συμπεριφορά ακόμα (όπως η αυτο-λογοκρισία) μπορεί να καταφέρουνε την Κινέζικη κυβέρνηση να υποχρεώσει κάθε Κινέζο να παρακολουθήσει μια φορά τη συναυλία τους. Εκεί να δεις sold out στάδια...

Σχωρέστε τον προπάππο μου κι αφήστε με εμένα

Ο Πάπας παραδέχθηκε τη διάπραξη "αδικαιολόγητων (SIC) εγκλήματων" κατά των Ινδιάνων της Αμερικής από τους καθολικούς αποικιοκράτες.

Δηλαδή σε καμιά πεντακοσαριά χρόνια από τώρα ο τότε εκπρόσωπος του Θεού θα ζητήσει συγγνώμη για τα τωρινά μικρά ή μεγαλύτερα εγκλήματα που γίνονται στο όνομά του;

Στη χώρα των τυφλών

...ας τον μονόφθαλμο να λέει (έτσι κι αλλιώς όλοι κουφοί είναι).

Ο Αμερικάνος Justin Kane μοντάρισε μια κάμερα στο κεφάλι του και εδώ και κάμποσες βδομάδες στέλνει στο διαδίκτυο τη ζωή του*. Κι εννοείται ότι με το που έγινε αυτό, όλοι οι μεταμοντέρνοι γκουρού τού έδωσαν την προσοχή τους: όλο και κάποιο στηλάκι σε internet και paper press κονόμησε ο Τζάστιν. Κι εννοείται ότι εδώ το γεγονός αναφέρεται σα "νέο", σαν μια ακόμα απόδειξη των καλουδιών του Ίντερνετ και της σωτήριας καινοτομίας που θα μας φέρουν. Η οποία καινοτομία όσο πιο ασαφής είναι, τόσο πιο πολλά άτομα φαίνεται να σκύβουν το κεφάλι καταφατικά - ότι καταλαβαίνουν περί τίνος πρόκειται.

Προτείνω το εξής: όλοι όσοι έγραψαν για τον Τζάστιν με έκδηλο ενθουσιασμό -ή έστω με την "αντικειμενικότητα" του παρατηρητή της νέας εποχής που όλο έρχεται κι όλο μας προσπερνάει, να υποχρεωθούν να κάτσουν ξάγρυπνοι μέρα και νύχτα να παρακολουθήσουν τη ζωή του Τζάστιν χωρίς διακοπή για κανά μήνα -και παραπάνω, γιατί όχι;

Γιατί εδώ έχουμε ακόμα μια επανάληψη του Sleep του Warhol: πόσοι, μα πόσοι από αυτούς που έγραψαν για το "κάτι άλλο" του εγχειρήματος κάθησαν να δουν όλη την ταινία; Καιρός ν' αρχίσουμε να διαβάζουμε εκείνους που δίνουν χρόνο σ' αυτά για τα οποία γράφουν - τα υπόλοιπα δεν είναι κείμενα αλλά κάτι σα να διαβάζεις το ΝΕΟ! ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ! ΚΑΙΝΟΤΟΜΟ! μα και τόσο άνοστο πιάτο ημέρας στον μαυροπίνακα της καντίνας στη δουλειά.

Και οι avant garde και οι μεταμοντέρνοι ειδησεογράφοι της πρωτοπορίας, πόσο μα πόσο θυμίζουν ώρες ώρες τα πιο βαρετά αστικά ανέκδοτα. "Κοίτα ο Λαλάκης μου, μπορεί και κάνει πους απς στο ένα δάχτυλο - Λαλάκη, κάνε λίγο να σε δουν οι θειές σου." Και κάνει τα πους απς ο Λαλάκης και γίνεται διάσημος στο μικροσύμπαν των μαμάδων που κατά βάθος δεν ήθελαν ποτέ να τον φέρουν στον κόσμο.

Τέτοια είναι η διασημότητα για την οποία μιλάμε. Τέτοια και χειρότερη.

* Το υπονοούμενο εδώ είναι σαφές: η ζωή του δεν είναι ό, τι βλέπει αυτός, ούτε η κάμερα. Η ζωή του είναι ό, τι βλέπουν οι θεατές (ή μάλλον καλύτερα: ό, τι δε βλέπουν όσο η κάμερα γυρίζει).

Wanna be your driver

Το (γνωστό στους φανατικούς αναγνώστες του παρόντος ημερολογίου) έφηβο ξαδερφάκι μου, ετών τριανταπέντε, σνομπάρει το MIC.gr γιατί δεν ξέρει ούτε το ένα δέκατο από τα ονόματα μουσικών που αναφέρονται στα κείμενά του. Και δεν έχει καμιά διάθεση να τα γνωρίσει, εννοείται.

Σήμερα πάντως το έπιασα στα πράσα να ξεκοκκαλίζει το σημερινό του αφιέρωμα και να σημειώνει στο μπλοκάκι του τα ονόματα όλων των (θηλυκών) μουσικών που αναφέρονται σ' αυτό.

Μπράβο, αυτός είναι καφές

Το κομμάτι που συνοδεύει τις εικόνες είναι το Sunrise από το πρόσφατο άλμπουμ του Jimi Tenor και των Kabu Kabu, με τίτλο Joystone.

Κάλλιο αργά παρά ποτέ

... και κάλλιο στην ώρα του παρά τώρα, θα συμπλήρωνα.

Πέρασαν δυο χρόνια από τότε που έγινε η πρώτη καταδίκη για το Βρώμικο Πόλεμο της Αργεντινής. Λίγες μέρες πριν, αναιρέθηκε η αμνηστία των αρχιμαστόρων της δικτατορίας.

Μακάρι να γινόταν να αναιρούνταν και η αμνησία όλων αυτών των κυρίων που περάσαν και περνούν το υπόλοιπο της ζωούλας τους όχι ως εγκληματίες, αλλά σε μια μόνιμη σύνταξη παλαίμαχου. Τι πράμα κι αυτό, όλοι αυτοί που έρχονται δια της βίας ως λυτρωτές/σωτήρες της ιστορίας του έθνους, όταν επιτέλους με αίμα και θυσίες έρθουν αντιμέτωποι με την πραγματική τους θέση σ' αυτή ακριβώς την ιστορία, το μόνο που να τους νοιάζει είναι να σώσουν το τομάρι τους...