17.11.04

Η ελευθερία θέλει και το φάσμα της

Μ' όσα λεξικά κι αν το ψάξω, δεν μπορώ να φανταστώ τι να εννοεί η εφημερίδα όταν αποκαλεί το Πολυτεχνείο "διαρκές φάσμα ελευθερίας".

Είναι άραγε μια υπενθύμιση του ότι η ελευθερία δεν είναι του ύψους ή του βάθους, αλλά του πλάτους; Μια ελευθερία ευρέως φάσματος, να χωράει όλους κι όλα; 'Η μια ελευθερία που αλλάζει μορφές καταπώς το φως διανύοντας το φάσμα του; Ακόμα κι αν συμφωνήσουμε σ' έναν ορισμό, τότε πώς εξισώνουμε το "Πολυτεχνείο" (ως ιδέα/μύθο) με το "φάσμα" (σαν έννοια με μη καθορισμένο ορισμό); Κι εγώ που είμαι απόφοιτος Πολυτεχνείου, είμαι ελεύθερη;

Εν πάσει περιπτώσει, πες ότι συμφωνούμε πάνω στο τι σημαίνει το "φάσμα". Έλα που αυτό το "διαρκές", περιπλέκει ακόμα περισσότερο τα πράγματα. Είναι κάτι που άρχισε στις 17 Νοεμβρίου του 1973, κι η λέξη θέλει να μας πει ότι έκτοτε συνεχίζεται έως τους αιώνας των αιώνων; Ότι ήρθε για να μείνει; Ότι πέρα από το πλάτος που η λέξη "φάσμα" προϋποθέτει, έχουμε και τον άξονα του χρόνου να διαβούμε; Αν ναι, τότε πού είναι η ιστορία (που ως γνωστό είναι πεπερασμένης διάρκειας) σε σχέση με την έννοια ("ελευθερία") που προσποιείται ότι είναι αιώνια, "διαρκής";

Κι αν δεχτώ την όλη πρόταση ("διαρκές φάσμα ελευθερίας") σαν ένα στόμφο που ταιριάζει στην προσποίηση μιας εορταστικής ατμόσφαιρας, η λέξη "αναστοχασμός" που χρησιμοποιείται σαν παρομοίωση στην ίδια ακριβώς φράση, πυρπολεί τα θεμέλια κάθε λογικής και νοήματος.

Σαν ανάποδος του στοχασμού, ο "αναστοχασμός" εξισώνεται με το "διαρκές φάσμα". Ένα είναι λοιπόν σίγουρο: η ελευθερία του παρόντος κειμένου υπάρχει μόνο ως παρομοίωση κι ορίζεται μόνο μέσω των ιδιοτήτων της, τής διάρκειας και του φάσματος (οι οποίες πρέπει να εξισώνονται με τον αναστοχασμό για να δουλέψει το όραμα αυτού που το σκέφτηκε).

Παρά τα λογικά παιχνίδια και λογοπαίγνια, δεν καταλαβαίνω γρι από το μήνυμα που προσπαθεί να περάσει ο δημοσιογράφος, ούτε μπορώ να φανταστώ ότι προσθέτει κάτι στις έννοιες που πραγματεύεται ή τους μύθους που άκομψα προσπαθεί να αναπαραγάγει.

Αρχίζω όμως να υποψιάζομαι γιατί έπεσε το κακόμοιρο το κεφάλι.

Ετικέτες

15.11.04

Για πες μας....

- Πού ήσουνα τόσον καιρό;
- Καιρό; Καλά, τι μέρα είναι σήμερα;
- Δευτέρα κι ο μήνας έχει δεκαπέντε. Τρεις βδομάδες πάνε από τότε που σ' ακούσαμε.
- Τρεις εβδομάδες, ε; Βρε πώς περνάει ο καιρός...
- Ναι, περνάει. Σκέψου ότι είμαστε ήδη στον εικοστό πέμπτο δίσκο του Tom Waits.
- Επίσημο, θα εννοείς, γιατί αν μετρήσεις και τα bootlegs και τις συμμετοχές...
- Μην αλλάζεις θέμα, πού ήσουνα τόσον καιρό;
- Είχα δουλειές, κάτι γραψίματα.
- Γραψίματα; Όχι τρεξίματα;
- Τρέξιμο είναι και το γράψιμο και να φανταστείς ότι δεν σε κυνηγάει και κανένας. Στο μεταξύ περάσανε και κάτι φίλοι για επίσκεψη και τους άρεσε τόσο πολύ το σπίτι μου που τους άφησα τα κλειδιά κι έφυγα λίγες μέρες διακοπές.
- Αλήθεια λες;
- Όχι βέβαια. Ξέρεις κανένα φίλο που θα καθόταν πίσω και θα σ' άφηνε να φύγεις σε μια επίσκεψη;
- ...
- Ναι, όντως, να πω την αμαρτία μου κι εγώ ξέρω μερικούς. Βλέπεις οι φιλίες δεν είναι όπως τα discussion groups στο Ίντερνετ που βρίσκεσαι μόνο με τους ομοίους σου και τα παράσιτα τα βρίζεις και τα πετάει έξω ο administrator.
- Τι μου λες τώρα;
- Τι σου λέω... πήγα να πω πως τους φίλους σου δεν τους διαλέγεις.
- Αυτό το λένε για την οικογένεια, όχι για τους φίλους. Εν πάσει περιπτώσει, ακόμα δεν μου είπες: τι έκανες στ' αλήθεια τόσον καιρό;

- Είδα ένα μάτσο όμορφα όνειρα, μπήκα στον εφιάλτη μιας πεντάμορφης και σκότωσα το τέρας, έκλαψα με κάτι που θυμήθηκα, γέλασα με κάτι που δεν μπορούσα να ξεχάσω κι όταν ξαναγύρισα δεν θα το πιστέψεις... ήταν όλα όπως τ' άφησα.