21.5.06

Ορισμοί

ROI: κυριολεκτικά επιστροφή της επένδυσης, αγγλιστί "return of investment", πόσα πήρες μείον πόσα έβαλες. Αγαπημένα αρχικά καπιταλιστών και τεχνοκρατών. Για την περίσταση όμως ανανεώνω τον ορισμό με δύο εναλλακτικές σημασίες:

ROI: "Το κέρδος που έχει ο DJ επαρχιακής πόλης, αυτός που παίζει αποκλειστικά σε τραπέζια που ακολουθούν τελετές (γάμους, βαφτίσια) κι ο οποίος αγόρασε στα νιάτα του κάποιους δίσκους τους οποίους τους παίζει ανελλιπώς μέχρι σήμερα. Μετά τη δεκαετία του ογδόντα δεν ξαναγόρασε δίσκο και τα καινούρια ελληνόφωνα χιτ (για τις μικρές ώρες) τα έχει αντιγράψει από το δισκάδικο του ξαδερφού του, ή τα έχει αγοράσει από Αφρικανό στην καφετέρια. Τρελλή απόδοση επένδυσης, ευνοούμενη εκ της μονοπωλιακής θέσης. Δώστου κι αυτού μπάρμπα μια ζεϊμπεκιά να θυμηθεί τον καιρό που πήγαινε σχολείο...κι εμένα τον καιρό που επιτέλους αποφοίτησα."

ROI: "Ό, τι πολύτιμο περισσεύει από ένα Σαββατοκύριακο επιστροφής στο μέλλον όπου σε μια μάζωξη έρχεσαι τυχαία σε επαφή με παλιούς συμμαθητές που έχεις να τους δεις μια δεκαετία και βάλε. Ποιος γνωρίζει ποιον, πόσα ονόματα θυμάσαι, πόσα ξέχασες και πόσα έχεις να μάθεις ακόμα; Κάθεσαι πάλι στο θρανίο, καθρεφτίζεσαι πάνω στις αντιδράσεις τους, σε χαλαρώνει το γεγονός ότι όλοι φαίνονται να έχουν καταλάβει το αναίτιον του πράγματος και πλέον δίνεις το χέρι μόνο σε κείνους που δεν τους πήρε (ακόμα) από κάτω το ίδιο αναίτιον. Κάνεις τον ισολογισμό της αυτογνωσίας σου, τον βρίσκεις θετικό και στο τέλος της βραδιάς παίρνεις και κάποια άτομα μαζί σου - δώρο χωρίς καν ένα κουπόνι."

Νόμισα πως έφταιγε το κρασάκι και τα φωτορυθμικά, αλλά τελικά όντως τις τελευταίες μέρες έχουν εξαφανιστεί οι τηλεοράσεις από το σκηνικό. Άλλος ένας λόγος για ν' ανθίσει η αγάπη και να γεμίσει η γύρη της ένα σωρό ματάκια μ' αλλεργίες.

9.5.06

Ο αγοράσας τον αγοράσαντα

Εν αρχή ήταν οι κακοί καταναλωτές που κατέβαζαν μουσική χωρίς να πληρώνουν. Μετά ήρθε ο Peter Gabriel για να σώσει την κατάσταση με μια εταιρεία παροχής νόμιμων downloads. Το όνομα αυτής OD2. Το 2004, η OD2 πουλήθηκε έναντι αδράς αμοιβής στην Loudeye, βάζοντας την τελευταία δυναμικά στο παιχνίδι των ολιγοπωλίων, κι ο Peter Gabriel συνέχισε το θεάρεστο έργο του σε διάφορα συμβούλια.

Σήμερα πουλήθηκε και η Loudeye στην εταιρεία Muze, στο ένα τέταρτο της αξίας της ΟD2 (προσοχή: μην εκλάβετε τη διαφορά ως 'χάσιμο', γιατί σ' αυτό το παιχνίδι μόνο το κέρδος της πώλησης μετράει - και τα μπόνους της διοίκησης). Τώρα η Muze κάνει κάτι με την ψηφιακή μουσική, όχι ακριβώς downloads αλλά εν πάσει περιπτώσει κάτι παραπληρωματικό, κάτι που έκανε ένα σωρό μετόχους να δουν άσπρη μέρα σήμερα.

Κι έτσι συνεχίζεται η ζωή στους σωτήρες της μουσικής βιομηχανίας. Κι αν σας θυμίζουν κάτι όλα αυτά, έχετε δίκιο. Είναι λίγο σαν την εποχή που όλες οι μικρές αλλά θαυματουργές εταιρείες Ίντερνετ αλληλοαγοραζόντουσαν μέχρι που μια μέρα να γίνουν μια ωραία μπουκιά-συχώριο για τους 'μεγάλους παίχτες'.

Κατά τα άλλα ο καπιταλισμός ευνοεί τον ανταγωνισμό κι ο καθείς (ακόμα κι ένας ιδεαλιστής σαν τον Gabriel) μπορεί να προσπαθήσει να σώσει αυτό που αγαπάει με μια επιχείρηση. Κι έζησαν αυτοί καλά κι ο Gabriel καλύτερα.

Ετικέτες

5.5.06

Τον μεγαλύτερο δείκτη θεαματικότητας...

...αναγνωσιμότητας και ακροαματικότητας τον έχει το δελτίο καιρού. Πάρε παράδειγμα την Ελλάδα. Όταν λέει ο Καιρός ότι θα πέσει χιόνι και θα έρθει πολικό ψύχος από την Σιβηρία, πλήθος κόσμου βγαίνει στους δρόμους με το συνολάκι σκι/σνόουμπορντ που μέχρι τότε φλέρταρε με τον σκώρο στην ντουλάπα. Ακόμα πιο θεαματικά είναι τα πράγματα στην Ολλανδία. Είπε ο Καιρός ότι θα κάνει την πρώτη ζεστή μέρα της χρονιάς και από τα ξημερώματα γέμισε ο κόσμος μίνι φούστες, σορτς, γυαλιά ηλίου, σαγιονάρες, συνολάκια έτοιμα από καιρό, αδημονούντα τόσους μήνες στην ατσαλακωσιά τους.
Περπατώ τους ζεστούς Ολλανδικούς δρόμους και ψάχνω τους ανθρώπους με μακριά μανίκια, με μπουφάν στο χέρι κι ιδρώτα στο κούτελο. Είναι εκείνοι που δεν βλέπουν το δελτίο καιρού, που όταν ξύπνησαν το πρωί δεν βάσισαν την επιλογή τους σε μια μελλοντική υπόσχεση αλλά στα απωθημένα ενός χειμώνα που δεν λέει να τελειώσει -έμπειροι, σοφοί και ...άτυχοι.
Είναι οι λιγοστοί άνθρωποι που παραφωνούν στη γενική ελαφρότητα του σκηνικού - τόσο όμορφη, τόσο ομοιόμορφη, τόσο κενή, σα διαφήμιση σε περιοδικό μόδας. Βρε μπας κι ο Θεός είναι Μετεωρολόγος;