Μια ιδέα μόνο

Υπάρχουν τόσοι και τόσοι μουσικοί με τεράστια έσοδα, οι οποίοι είναι κατακόρυφα κατά της πειρατείας στη μουσική. Ο Peter Gabriel για παράδειγμα (μουσικός και συνιδρυτής/μέτοχος της Od2 - της πιο ισχυρής ίσως παγκοσμίως εταιρείας παροχής υπηρεσιών σε νόμιμα διαδικτυακά μαγαζιά μουσικής) κόπτεται υπέρ των 'μικρών' καλλιτεχνών που χάνουν έσοδα λόγω της παράνομης διακίνησης μουσικών προϊόντων. Οι δε εταιρείες εξασκούν με κάθε μέσο την επιρροή τους. Για παράδειγμα στην Ολλανδία χρηματοδοτούν 'μη κερδοσκοπικό οργανισμό' ο οποίος σαν σκοπό έχει την καταπολέμηση τής μουσικής πειρατείας, στην Αμερική ταράζουν τον κόσμο στις μηνύσεις κλπ. κλπ.

Όλοι, λοιπόν, οι λεφτάδες της μουσικής βιομηχανίας τα βάζουν με τους πειρατές των μουσικών θαλασσών. Ο σκοπός -λένε- είναι να μην μαραζώσει η παραγωγή μουσικής (λες και μειώθηκε καθόλου η παραγωγή δίσκων τα τελευταία χρόνια). Αν κόπτονται τόσο πολύ, τότε γιατί δεν δίνουν μέρος των εισοδημάτων τους σε ένα κοινό ανεξάρτητο ταμείο απ' όπου όλοι οι μικροί μουσικοί (εκτός major labels) θα μπορούσαν να παίρνουν κάποια φράγκα για τις παραγωγές τους -χωρίς όρους και πολλά πολλά; Αν νοιάζεται τόσο πολύ ο κύριος Gabriel γιατί το ρίχνει στις επιχειρήσεις και δεν χώνει τα φράγκα του στο label που έχει για να βοηθήσει τα θύματα της πειρατείας που τόσο υποστηρίζει; Αντ' αυτού αποφασίζει να ανοίξει εταιρεία παροχής υπηρεσιών και να συμβεβληθεί με τα πέντε major labels (που σιγά σιγά θα γίνουν το εξής ένα). Εκτός κι αν κατά βάθος πρόκειται για τον Ρομπέν των Μουσικών Δασών που τα παίρνει από τους μεγάλους για να τα δώσει στους indies. Αλλά τότε γιατί αν πάω στα συμβεβλημένα μαγαζιά της od2 τότε το μόνο που βλέπω στην πρώτη σελίδα είναι τα μεγάλα, γνωστά, χιλιοακουσμένα και πανάκριβα ονόματα;

Τι να πω κι εγώ, αν έβλεπα τον μουσικό στο δρόμο να πεινάει, θα του έδινα δυο ευρώ να πάει να φάει, δεν θα πήγαινα να ιδρύσω δέκα εταιρείες για να υπερασπιστώ το δίκιο του. Ο Bono π.χ. ας δώσει ένα εκατοστό έστω των εσόδων του σε νέους μουσικούς, αντί να μας παίρνει τ' αυτιά με το πώς ο κόσμος θα γίνει καλύτερος με λεφτά αλλωνών. Έστω ότι εμείς οι φτωχοί αλλά πιστοί καταναλωτές φτωχών αλλά καλών καλλιτεχνών είχαμε την επιλογή: 'ένας ακόμα δίσκος των γιου-του ή χίλιοι δίσκοι νέων φερέλπιδων αγνώστων;'. Νομίζω ότι θα διαλέγαμε τη δεύτερη επιλογή με συντριπτική πλειοψηφία.

Η μουσική βιομηχανία (όπως κάθε καλός λογιστής) επιμένει στα σίγουρα, άρα διαλέγει απροκάλυπτα την πρώτη επιλογή. Κάλλιο εκατομμύρια και στο χέρι παρά χιλιάρικα και καρτέρει. Για να επιβεβαιώσετε ότι όλα αυτά λίγη σχέση έχουν με την απειλή της πειρατείας κατά των μικρών καλλιτεχνών, ψάξτε να βρείτε πόσα παράνομα cd ανεξάρτητων και άγνωστων καλλιτεχνών θα σας προσφέρουν στην επόμενη καφετέρια που θα πάτε. Κανένα, είπατε; Μήπως τελικά ο κύριος Gabriel νοιάζεται πιο πολύ για τη σύνταξή του παρά για τη νέα γενιά; Σ' αυτήν την περίπτωση μήπως ήρθε η ώρα να βγει όντως στη σύνταξη και ν' αφήσει τους λογιστές να κάνουν τη δουλειά τους και τους μουσικούς τη δικιά τους;

Ή κι αν δε γίνεται αυτό, να προσπαθήσει να μην μπλέκονται οι πρώτοι στα πόδια των δεύτερων;