26.2.07

Για πες μας....

- Πού ήσουνα τόσον καιρό;
- Καιρό; Καλά, τι μέρα είναι σήμερα;
- Τι μέρα; Τι χώρα να λες καλύτερα…
- Να το πω: τι χώρα είναι σήμερα;
- Μην υπεκφεύγεις. Εγώ κάνω τις ερωτήσεις εδώ. Πού ήσουνα τόσο καιρό;
- Είχα δουλειές, δρομολόγια και κουβαλήματα.
- Κουβαλήματα; Όχι γραψίματα;
- Γράψιμο είναι και το κουβάλημα γιατί όσο πιο πολύ σκύβεις κάτω από το βάρος του φορτίου, τόσο πιο πολύ αυξάνονται οι πιθανότητες να σου αποκαλυφθεί το ακριβές βάρος των αμαρτιών σου.
- Κι όταν το ξέρεις, τι;
- Μετά αυξάνονται οι πιθανότητες να βρεις το κατάλληλο ζύγι για να ισορροπήσει η ζυγαριά. Στη δικιά μου περίπτωση το ζύγι ήτανε από ελεφαντόδοντο, στολισμένο από κάποιον Μαυριτανό φυλακισμένο που σκάλιζε πάνω του τις ιστορίες του για εκατό και ένα έτη κι ύστερα από αιώνες βρέθηκε μισοθαμένο μπροστά από την πόρτα μου. Αλλά σκόνταψα πάνω του και το πρόσεξα μόνο πριν λίγες μέρες – μετά το κουβάλημα που σου έλεγα.
- Και τώρα η ζυγαριά ισορροπεί;
- Όχι βέβαια. Γιατί με το που σκόνταψα στο ζύγι βρέθηκα σ’ άλλη χώρα κι εκεί το σύστημα δε δουλεύει με ζυγαριές.
- Με τι δουλεύει;
- Τι χώρα είναι σήμερα;
- Πάλι υπεκφεύγεις κι ακόμα δεν μου είπες: τι έκανες στ' αλήθεια τόσον καιρό;

- Συνάντησα ένα μάτσο φίλους, μπήκαν στ’ όνειρό μου και δεν με βρήκανε εκεί, γιατί εγώ τριγυρνούσα στα δικά τους, κι όταν ξυπνήσαμε όλοι δεν θα το πιστέψεις … δεν ήταν τίποτα όπως τ’ αφήσαμε. Εκτός από κείνο το αμυδρό ίχνος

Ετικέτες

30.10.06

Ο φιλόσοφος

Μετά από χρόνια αναζητήσεων στα όρια της ανθρωπίνου διανοήσεως, ο φιλόσοφος άνοιξε ένα πρωί τα μάτια του και αντιμετώπισε κατάματα μια άτακτη αχτίδα ηλίου, η οποία είχε ξεφύγει άρον άρον από τον εναγκαλισμό των κουρτινών. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβε ότι δεν μπορούσε πια να πει με σιγουριά ποιο από τα δύο του προκαλούσε την μεγαλύτερη ευχαρίστηση: οι στιγμές όταν επιτέλους κατάφερνε να πείσει το συνομιλητή του μετά από μια σκληρή διαλεκτική; Ή μήπως εκείνες, οι όλο και πιο σπάνιες, όταν ο ίδιος βουτούσε στα λάγνα κύματα της πειθούς ενός άλλου;

Ετικέτες

13.7.06

Ο θείος Κρούτσεν

"Εύρηκα!", φώναξε ο θείος Κρούτσεν και πετάχτηκε από το κρεββάτι του. Φώναξε τόσο δυνατά που ξύπνησε όλους μέσα στο σπίτι. Δεν έδωσαν και πολλή σημασία όμως, από τότε που κέρδισε το Νόμπελ Χημείας, ο θείος Κρούτσεν είχε γίνει όλο και πιο απρόβλεπτος.

Ο ιδρώτας έσταζε από το μέτωπό του, η φανέλα κολλούσε πάνω του και μύριζε. Ήταν ένα ακόμα πνιγηρό καλοκαίρι κι όλοι ξέρουν πόσο πολύ απεχθάνεται τη ζέστη ο θείος.

"Εύρηκα!", φώναξε ο θείος Κρούτσεν, όταν ανακάλυψε τη λύση για το κλιματικό πρόβλημα του πλανήτη. "Θα βομβαρδίσουμε την ατμόσφαιρα με θείο!"

"Δε βομβαρδίζουμε καλύτερα την ατμόσφαιρα με τον θείο;" σκέφτηκε το ανιψάκι του και γύρισε από το άλλο πλευρό.

Ετικέτες

9.7.06

Αχελώος

Αχελώος
Πατέρας των Σειρήνων, των Νυμφών κι άλλων θεϊκών υπάρξεων όπως της Κασταλίας και της Καλιρρόης. Όταν έχασε την μάχη από τον Ηρακλή, έκανε δώρο το κέρας της Αμαλθείας στον Οινέα.

Αν όλα αυτά φαντάζουν μύθοι, τότε γιατί να μην είναι μύθοι κι όλα τα σχέδια των μηχανικών, των υπουργείων και των οικολόγων για την εκτροπή του ή για την αποτροπή της; Τελικά όλοι οι πόλεμοι μπορούν να αναχθούν σε αγώνες για επικράτηση επί του γονίμου εδάφους.

Το παιδάκι που πετάει τα ρούχα του και βουτάει στο κρύο νερό μιας ποταμίσιας όχθης του, δεν έχει ιδέα για τα μεγάλα έργα που οι θεοί κι οι άνθρωποι επεξεργάζονται για χάρη του. Εκεί που κολυμπάει το τρομάζει ο θόρυβος του δυναμίτη παραπέρα - κάποιοι ντόπιοι ψαράδες της πορδής περιμένουν τα σκοτωμένα ψάρια να βγουν στην επιφάνεια. Ακούει τα γέλια τους στο βάθος. Βγαίνει γρήγορα έξω και παίρνει το δρόμο για το σπίτι πριν τον πάρουν είδηση.

"Τ' άνοιξες το νερό, γιαγιά;" ρωτάει σαν τη βλέπει σκυμμένη στον κήπο.
"Τ' άνοιξα, παιδί μου."

Το παιδάκι είναι το μόνο που θυμάται τον καιρό πριν τη γιαγιά, πριν τ' αυλάκια του νερού χαράξουν το τοπίο, πριν ο Ηρακλής επιβάλει το δικό του δίκιο και μετά οι ανθρώποι το δικό τους.

Τώρα δεν το ξέρει, αλλά σε λίγα χρόνια το μέρος όπου έκανε τις βουτιές του δεν θα είναι πια εκεί. Θα το έχει εξαφανίσει η ξηρασία, η πλημμύρα, ο δυναμίτης, η αλαζονεία ενός μηχανικού που κοίταξε στο νερό κι αντί να δει τον εαυτό του βρήκε τα κυβικά που του λείπανε απ' την εξίσωση.

Αλλά κι αν τον αφήσουν όλοι ήσυχοι τον ποταμό, πάλι δεν θα είναι εκεί όταν γυρίσει το παιδάκι, γερασμένο πια, πιότερο κι από τη γιαγιά του.

Τώρα κάθε βράδυ πριν το πιάσει ο ύπνος κλείνει τα μάτια του, ανοίγει τα χέρια του και πετάει πάνω από τον Αχελώο, το Φίδαρη, την Τριχωνίδα. Κάθε μέρα λίγο μακρύτερα, λίγο ψηλότερα. Κάθε μέρα πιο κοντά στη στιγμή που τούτος θα είναι ο μόνος τρόπος για να επιστρέφει.

Ετικέτες

5.7.06

Κατά πού πέφτει η Μεσόγειος;

"Αγνοούν οι Έλληνες τη μεσογειακή διατροφή", διαβάζω στη σημερινή εφημερίδα. Μήπως αυτό οφείλεται και στο γεγονός ότι η Μεσόγειος από αρχαιοτάτων χρόνων φαίνεται να αγνοεί την Ελληνική διατροφή;

Ετικέτες