27.7.04

Pixies

- Ήσουν κι εσύ εκεί; Για πες μας!
- Μεγαλώνοντας τα' χεις χαλάσει κι επανασυνδέσει τόσες φορές πλέον (τα καλώδια των αισθημάτων σου) τόσο που η κυνικότητά σου μπορεί να τρομάξει και τον ίδιο το βούδα...Γι' αυτό κι όταν έρθει η στιγμή που αποφασίζεις ν' αφεθείς, σημαίνει ότι πλέον έχεις σκάψει αρκετά για να' βρεις τη φωτιά. Τόσο που κι όταν τελικά τη βρίσκεις, δεν καίγεσαι. Καλές λοιπόν οι συναυλίες αλλά ακόμα πιο καλοί οι φίλοι που (επανα) συνδέονται μαζί σου και σε συνοδεύουν σε μια επιμονή που παραμένει ακατανόητη σ' εκείνους που όταν σκόνταψαν στο λήμα 'αγάπη' τρόμαξαν τόσο πολύ που αποφάσισαν να προσπεράσουν όλο το γράμμα Α.

Vamos!

Όταν δεν ξέρει το δεξί σου χέρι τι κάνει το αριστερό

Χωρίς πολλά σχόλια, ένα μαργαριτάρι σχετικά με τη σχέση επιστήμης και ζωής (που ακόμα συζητιέται με σφοδρότητα σε επιστημονικούς κύκλους):

Οι επιστήμονες, είπαν τα νέα στην τηλεόραση, έχουν αρχίσει να συλλέγουν γενετικό υλικό από ζωικά είδη που τείνουν να εξαφανιστούν. Το ρεπορτάζ τέλειωνε με την εξής πληροφορία: "οι βιολόγοι δεν μπορούν να αποφύγουν την εξαφάνιση των ειδών. Μπορούν όμως να συλλέξουν το υλικό που χρειάζεται ώστε και στο μέλλον να συνεχίσουν τις έρευνές τους."

Υ.Γ. Γεια σου αλογάκι της θάλασσας, καλά περάσαμε μαζί τόσα χρόνια... μια γενιά πέρασε τραβώντας σε φωτογραφίες κι άλλη μια περνάει μετρώντας τις μέρες σου.

Ετικέτες

25.7.04

Επιτέλους, όλο και περισσότερα σπίτια λάμπουν από καθαριότητα!

Μια φορά κι έναν καιρό, όταν η διαφορά μεταξύ εκείνων που είχαν χρήμα κι εκείνων που δεν είχαν έβγαζε μάτι (κάνοντας κάποιους να πιστέψουν ότι ήταν η μόνη διαφορά που υπήρχε) συνέβαιναν τα εξής στην αστική τάξη: οι χαμηλότερες διαβαθμίσεις της ανέπτυξαν μια έντονη ψύχωση με την καθαριότητα του σπιτιού κι οι υψηλότερες πολλές φορές κατέφευγαν στην βοήθεια εργατικών χεριών (βλ. καθαρίστριες) για να ευπρεπίσουν τα σπίτια τους. Η επιλογή και χρήση προσωπικού καθαριότητας συνδεόταν είτε με πρακτικούς λόγους (το σπίτι ήταν πολύ μεγάλο για να το καθαρίσει ένα άτομο) είτε πιο συχνά με απέχθεια για τις χειρωνακτικές εργασίες που το συνόδευαν ή και μια προσπάθεια μίμησης παρόμοιων συνηθειών της αριστοκρατικής τάξης από γένεσης φεουδαρχισμού και αποικιοκρατίας.

Έτσι παρέμενε ένα γεγονός ότι οι εργατικές τάξεις είχαν, εξωτερικά κι εσωτερικά, τα λιγότερο 'ευπρεπή' σπίτια (ευπρεπή σύμφωνα με τους όρους της αστικής τάξης). Το γεγονός ότι δεν είχαν ούτε χρόνο, ούτε διάθεση, ούτε και χρήματα για συντήρηση δεν έκανε τα πράγματα καλύτερα για τους φτωχούς εργάτες. Άσε που πολλοί από αυτούς ήταν πολύ απασχολημένοι με το να καθαρίζουν τις βρωμιές των κυριών της αστικής τάξης.

Σήμερα, σε πολλές Δυτικές χώρες (τις λεγόμενες αναπτυγμένες), σαν μη 'ευπρεπείς' συνοικίες θεωρούνται τα γκέτο των μεταναστών, μια και η πρώην λευκή εργατική τάξη ανέβηκε τη σκάλα της ιεραρχίας (η πλειοψηφία έχει ήδη διοριστεί στο δημόσιο ή τέλος πάντων δουλεύουν κάπου σαν υπάλληλοι). Οι εργάτες που εισάγονται από την πίσω πόρτα για να φέρουν εις πέρας τα 'dirty jobs', για λόγους που αναφέρθηκαν παραπάνω, δεν μπορούν γι' άλλη μια φορά να προσφέρουν στο φιλοθέαμον κοινό το επίπεδο 'ευπρεπισμού' που απαιτεί από αυτούς η αστική τάξη (που ακόμα κι όταν δεν είναι στ' αλήθεια κυριαρχούσα, επιβάλλεται με την πλειοψηφία της, τις φυλλάδες και τα talk show της).

Το παράδοξο είναι το εξής: η νέα αστική τάξη έχει τελειώσει σπουδές και τρέχει τουλάχιστον 40 ώρες τη βδομάδα στην μηχανή της παραγωγής ως μάνατζερ, πωλητής, προγραμματιστής κλπ. Έχει παρατηρηθεί ότι τα μέλη της εκτός του 40ωρου επιδείδονται αφειδώς σε διάφορες δραστηριότητες (όπως τα μαθήματα κρυφτού - βλ. προηγούμενο κείμενο στην παρούσα σελίδα). Όμως, η νέα γενιά που είναι επιτυχημένη και χαμογελαστή (αν πιστέψουμε την αναπαράστασή της στις διαφημίσεις) κληρονόμησε από τη μαμά και τον μπαμπά (κυρίως τη μαμά) την διαβεβαίωση ότι η καθαριότητα είναι μισή αρχοντιά. Βάζει λοιπόν κι αυτή μια καθαρίστρια να κρατήσει το σπίτι καθαρό, γιατί πού να προλάβει να σφουγγαρίσει πατώματα όταν τρέχει να βγάλει κανένα φράγκο μπας και ξοφλήσει το στεγαστικό...

Έτσι δικαιώνεται ο τίτλος κι όλο και περισσότερα σπίτια γίνονται πιο καθαρά. (Ο Δήμος Αθηνών φροντίζει να καθαρίσει και τα υπόλοιπα, αλλά ας μην ξεφεύγουμε πολύ από το κύριο θέμα..) Πού θέλω να καταλήξω: αν τ' αφήνανε τα ρημάδια να βρωμίσουν, να καταρρεύσουν, αν τ' αφήνανε να πούνε την αλήθεια, ότι ακόμα και το σφουγγάρισμα έχει γίνει προϊόν για κατανάλωση, τότε ίσως οι γειτονιές να γινόταν πιο αντιπροσωπευτικές από κάποια οπτική γωνία. Αλλά τότε θα δικαιώνονταν ο μετανάστης και θα αποδεικνυόταν πως η βρωμιά δεν είναι κάτι που το μυρίζεις αλλά κάτι που το ονομάζεις. Η ανάλυσή μου απλώνεται σε επίπεδο κοινωνικό και σημειολογικό, πράγμα που κάνει μια τέτοια ανάπτυξη υποθετική κι αδύνατη. Έστω κι αν τα πράγματα παίρναν μια αλλιώτικη τροπή, άντε μετά να ηρεμήσεις τόσες μαμάδες στη θέα μιας βρώμας ανεξήγητης...

Για την ώρα, η λευκή, καλομαθημένη και πεντακάθαρη πλειοψηφία προσπαθεί να δείξει το δρόμο στους μετανάστες εργάτες της και τους μαλώνει γιατί το κεφαλόσκαλο δεν είναι καθαρό και γιατί οι γειτονιές τους είναι κακομούτσουνες. Τους μαλώνει η μοντέρνα επιτυχημένη μεσοαστή που είναι έξυπνη και προσλαμβάνει κάποιον για να της ξεβουλώσει το νιπτήρα, ή που είναι ακόμα πιο έξυπνη και αφήνει τον άντρα να δουλεύει ενώ αυτή καθαρίζει όλη μέρα. Τους μαλώνει και τους προστάζει να καθαρίσουν, ακριβώς όπως τη μάλωνε κι η μαμά της κάποτε όταν άφηνε το παιδικό της δωμάτιο ασυμμάζευτο.

Ετικέτες

Γονείς στα θρανία

Στην Αγγλία, οι κοινωνικές υπηρεσίες αποφάσισαν να παραδώσουν μαθήματα στους νέους γονείς. Θα τους μαθαίνουν τους κανόνες παιχνιδιών που πολλοί από μας τους παλιότερους θεωρούμε ως γνωστά 'από κούνια' , όπως το κρυφτό, ώστε αυτοί με τη σειρά τους να τα μάθουν τα παιδιά τους.

Ο απώτατος σκοπός: να πολεμήσουν την παχυσαρκία των παιδιών. Τώρα δεν ξέρω αν με ενόχλησε περισσότερο η λογική της πολιτικής ή το γεγονός ότι οι γονείς πρέπει να μάθουν τα παιχνίδια για να τα μάθουν στα παιδιά τους (πιθανότατα στον ελάχιστο χρόνο που τους μένει ανάμεσα στις δουλειές τους, αυτό που πρώτοι οι Αμερικάνοι ονόμασαν quality time, μια από τις λίγες φορές που το καπιταλιστικό κράτος πρόνοιας έβαλε σαν όριο την ποιότητα και όχι την ποσότητα). Παραγωγή παιδιών, λοιπόν.

Φαντάσου τι έχει να γίνει τη στιγμή που το σύστημα (ένα όρο που χρησιμοποιώ για ένα συνεχώς μεταβαλλόμενο status quo στο οποίο τόσο οι γονείς όσο κι η πρόνοια έχουν ίδιο μερίδιο ευθύνης και εμπλοκής) διαπιστώσει ότι είναι πιο εύκολο να κάνουν τα μαθήματα κατευθείαν στα παιδιά για να γλιτώσουν από τους μεσάζοντες....

Υπάρχει η μικρή πιθανότητα αν συνεχίσουμε έτσι να (ξανα)ανακαλύψουμε τα πάντα όπως 'τον παλιό καλό καιρό', όπως θα ήθελε η πρόνοια κι η καλή λογιστική του κράτους (που λέει ότι 'πάχος=έξοδα'). Αλλά θα επιμείνω στην άποψη ότι το πρόβλημα είναι άλλο (όχι η παχυσαρκία) κι ότι η λύση (παιχνίδια του παλιού καλού καιρού) δεν ταιριάζει με τον κακό μας τον καιρό.

Εν πάσει περιπτώσει το κρίμα είναι που όλο και περισσότερο γονείς κι άκληροι θέλουν κάποιον μπαμπά από πάνω τους να τους λέει πώς να κάνουν το ένα και πώς να κάνουν το άλλο. Απομένει να τους (και μας) ευχηθούμε: καλό κρυφτούλι κι όπως σας/μας φωτίσει το σύστημα...

Ετικέτες