Σεξοβόμβα

Ως γνωστόν, κάθε κοινωνία σε κάθε εποχή έχει και τα δικά της ταμπού. Στο σημερινό δυτικό κόσμο υποτίθεται ότι επιτρέπονται όλα κι έχουν σφαχτεί παλικάρια και παλικάρια στο βωμό της ελευθερίας της έκφρασης. Αλλά όλα έχουν το όριό τους, όπως μας δείχνει και η επόμενη ιστοριούλα.

Στην Ολλανδία έγινε και φέτος το πολύ καλό φεστιβάλ Lowlands. Κάποια στιγμή έγινε χαμός στα ΜΜΕ λόγω κάποιου "τρομοκράτη" που εμφανίστηκε με άσπρη κελεμπία (εδώ αρχίζουν διάφοροι συνειρμοί) και ο οποίος φορούσε μια ζώνη με εκρηκτικά (!!!). Προκαλείται πανικός στην ασφάλεια του φεστιβάλ και συλλαμβάνουν τον εν λόγω κύριο μόνο και μόνο για να ανακαλύψουν ότι η ζώνη ήταν ... χάρτινη.

Τι είχε συμβεί; Η συγκεκριμένη ζώνη χρησιμοποιήθηκε σε παλιά πάρτυ του γνωστού (στους κύκλους της εμπορικής/ανεγκέφαλης πάρτυ σκηνής) διοργανωτή Ex Porn Star (το όνομα τα λέει όλα). Με χιούμορ που ...σκοτώνει, η συγκεκριμένη ζώνη συνοδεύεται κι από μπλουζάκι με την αναγραφή "sex bomb".

Ο ύποπτος στο Lowlands, λοιπόν, συνέχισε την πλάκα που είχε αρχίσει στα συγκεκριμένα πάρτυ και κυκλοφόρησε επί ώρες με την κακόγουστη μεταμφίεσή του στο χώρο του φεστιβάλ, μέχρι να τον πάρουν είδηση οι σεκιουριτάδες και να γίνει ο χαμός που λέμε. Ο οποίος όμως ξεπεράστηκε με μεγάλη ταχύτητα από τα ΜΜΕ (τα οποία με γρήγορα αντανακλαστικά επικεντρώθηκαν στην πτήση της Northwest και κάποιους άλλους υπόπτους με κελεμπίες).

Τα όρια του χιούμορ είναι οι αιχμηρές πέτρες όπου σμιλεύεται η ηθική μιας κοινωνίας - ή σπάει το κεφάλι της στο τέλος.

Άλμπουμ χωρίς τέλος

O Beck μιλάει στο γνωστό αμερικάνικο περιοδικό Wired για τα σχέδιά του για το επόμενο άλμπουμ του, όπου "κανένα αντίτυπο δε θα μοιάζει με το άλλο". Κι όπως πολλοί καινοτόμοι στο παρελθόν, έτσι κι αυτός επιθυμεί να στήσει μια ολόκληρη κατάσταση γύρω από το άλμπουμ, ανακατεύοντας συστατικά από το Internet (τι άλλο;) μέχρι αυτοκόλλητα για τους καταναλωτές να κολλήσουν στο CD για να το κάνουν ολοδικό τους, μοναδικό τους.

Κι έτσι (όπως κι οι περισσότεροι καινοτόμοι) αποφεύγει ν' απαντήσει στο καίριο ερώτημα: Η μουσική θα λέει τίποτα;

Stuart A. Staples

Ατάκα από την συνέντευξη του Stuart A. Staples στο συμπαθέστατο Ολλανδικό μουσικό περιοδικό Heaven για τον δεύτερο σόλο δίσκο του, "Leaving Songs":

"Παρεπιπτόντως, ο δίσκος δεν αναφέρεται τόσο στο να πηγαίνεις κάπου, αλλά στην ανάγκη να αφήσεις πίσω σου κάτι ή κάποιον. Κάποιες φορές δεν μένει τίποτε άλλο σε κάποιον άνθρωπο από το να φύγει."

Αυτό έκανε κι ο Staples, ο οποίος μετακόμισε στην Γαλλία, συν γυναικός και τέκνοις. "Δεν έχω ιδέα τι θα φέρει το μέλλον. Ξέρω μόνο ότι από δω και στο εξής θα είναι όλα αλλιώτικα."

Πόσο μοιάζει η ελπίδα του μετανάστη μ' αυτήν του καλλιτέχνη που κοντοστέκεται σ' ένα ακόμα δημιουργικό σταυροδρόμι...

Πωλούνται μυστήρια

Τη σήμερον ημέρα υπάρχουν ένα σωρό αγγελίες για θέσεις με περίεργα ονόματα, που φαντάζουν κινέζικα στους εκτός του συγκεκριμένου χώρου. Εννοείται ότι οι περισσότερες από αυτές τις καινοτόμες θέσεις καταγράφονται πλέον στα αγγλικά. Οι λόγοι για τους οποίους γίνεται αυτό, είναι διάφοροι. Θα μπορούσαμε π.χ. να υποθέσουμε ότι η "αποξένωση" από την ελληνική γλώσσα χάριν μιας αγγλόφωνης αγοράς εργασίας δεν αφήνει πολλά περιθώρια για την αποξένωση που υπονοούν οι ίδιες οι θέσεις, η οποία έτσι περνά σε δεύτερη μοίρα. Καλύτερα "customer service agent" παρά πωλητής, καλύτερα "call center agents", παρά τηλεφωνήτριες. Άσε που όλα τα διευθυντικά στελέχη (managers διαφόρων ειδών και αποχρώσεων) έχουν μάθει τα διοικητικά τερτίπια από αγγλόφωνα εγχειρίδια. Καμιά έκπληξη, λοιπόν, που ονοματίζουν τους χώρους γύρω τους με τους τρόπους που ξέρουν και τους/μας κάνουν να αλληλοκαταλαβαινόμαστε.

Αλλά αυτό το θέμα χρήζει κι άλλης ανάλυσης κάποια άλλη στιγμή. Η αφορμή για την οποία αναφέρομαι σ' αυτό είναι μια καταπληκτική απόπειρα μετάφρασης μιας εξ' αυτών των θέσεων. Έχουμε και λέμε:

mystery shopper" είναι μια από τις καινούριες θέσεις - ένα είδος undercover χαφιέ σταλμένο από την εταιρεία σε περιοχές με τις οποίες κανένας μάνατζερ δεν έχει πια επαφή (ο λεγόμενος χώρος οπερέισονς στη τζάργκον του μάνατζμεντ - είδατε τι ωραία που είναι τα αγγλικά για να συννεοούμαστε σ' αυτόν τον θαυμαστό κόσμο;) Αν θέλετε να μάθετε περισσότερο για το συγκεκριμένο επάγγελμα, κοιτάξτε το σχετικό λήμα της βικιπαίδειας.

Και στην Ελλάδα υπάρχουν πλέον ευκαιρείες για να ακολουθήσει κάποιος την καριέρα του mystery shopper, όπως μας πληροφορεί η σχετική αγγελία . Έλα όμως που κάποιος με αγαθές προθέσεις αποφάσισε να μεταφράσει την ξενόφερτη ατάκα και απεφάνθη ότι η εταιρεία είναι σε αναζήτηση "ΑΓΟΡΑΣΤΩΝ ΜΥΣΤΗΡΙΟΥ".

Έτσι ο καπιταλισμός ορίζει κάποιους από τους πολίτες/αγοραστές να πάνε να αγοράσουν όχι αγρούς, αλλά μυστήρια - επί πληρωμή. Άβυσσος η ψυχή των μάνατζερ...

Calexico

Άμστερνταμ, 13 Αυγούστου 2006. Στο Paradiso οι ουρές σχηματίζονται από νωρίς, όλα τα εισιτήρια έχουν προπωληθεί από μέρες. Στην παρέα κι ένας φανατικός οπαδός των Calexico, ξέρει τόσο πολλά, τον ακούω μ' ενδιαφέρον. Του εξηγώ ότι έχω κάποιους δίσκους τους αλλά απέχω αρκετά από το να χαρακτηριστώ γνώστρια. Βρίσκομαι όμως εκεί, η περιέργεια και το ενδιαφέρον μου είναι δεδομένα.

Έτσι απλά αρχίζει η ιστορία και σιγά σιγά εξελίσσεται σε μια ζεστή κι ανθρώπινη συναυλία από την οποία το κοινό βγήκε από την αίθουσα σε εμφανώς καλύτερη κατάσταση απ' όσο μπήκε. Η έρημος ήταν εκεί, όχι η πραγματική, αλλά ένας αντικατοπτρισμός της σ' ένα συλλογικό υποσυνείδητο. Μεγάλη μαγκιά για ένα συγκρότημα να δημιουργήσει ένα τόσο αναγνωρίσιμο οικοσύστημα, κάτι στο οποίο μπορείς να επιστρέφεις με σιγουριά, σαν το αεράκι πάνω από τους κάκτους που ποτέ δεν είδες -και ίσως ποτέ να μην είναι γραφτό να δεις.

Ήταν μια συνεπέστατη συναυλία, με τα πάνω και τα παραπάνω της. Βοήθησε και το κοινό που ενήργησε σε αγαστή συνεργασία με τα τεκταινόμενα. Δεν μπορεί, το αίσθημα συλλογικότητας πρέπει να ήταν ένα από τα ζητούμενα τον μοναχικών καβαλάρηδων που (έστω και σε παρέες) βρήκαμε το δρόμο μας σε μια παλιά εκκλησία του Άμστερνταμ.

Κι όπως συμβαίνει σ' αυτές τις ιστορίες, η έξαρση δεν ήταν διαρκής (=ψεύτικη). Ήρθε ύπουλα πλην απαλά, χτύπησε κάποιους στον ώμο κι όταν χάθηκε οι εικόνες έμειναν στο συρτάρι της ψυχής τους (εκείνο που κουβαλάει ο καθείς μας, όπου κι αν πάει). Η μουσική ήταν εκεί, αλλά το κόλπο παίχθηκε στις εικόνες του συγκεκριμένου τραγουδιού που αριστοτεχνικά προβαλλόντουσαν πίσω από το συγκρότημα. Πρωταγωνιστές: ο χορός της ερήμου και τα γυναικόπαιδα. Φιλιά σταλμένα από τη χώρα όπου οι άντρες φοράνε όλοι μάσκες κι αποκαλύπτουν το πρόσωπό τους μόνο στο χώμα που θα το σκεπάσει. Οι μάσκες είναι από ζάχαρη και τα παιδιά τις μασουλάνε στο επόμενο πανηγύρι. Ο κύκλος της ζωής δεν θα ήταν κύκλος αν δεν παραμόνευε κάτι στη γωνιά.

Κείνη τη στιγμή αναγνώρισα το τραγούδι (ή έτσι νόμισα), αλλά με αποσβόλωσαν τόσο οι εικόνες που μόλις προσπάθησα να σας περιγράψω, τόσο που μετά από λίγο χάθηκαν οι στίχοι, χάθηκε κι η μελωδία κι έμεινε μόνο η αίσθησή της. Όταν τελείωσε η συναυλία, ρώτησα τον σοφό της παρέας: ποιο ήταν το τραγούδι με κείνες τις εικόνες από πίσω; Τις εικόνες τις θυμόταν, το τραγούδι.... του 'χε κι αυτού ξεφύγει.

Τώρα περνάν οι μέρες αλλά η αίσθηση εκείνης της στιγμής παραμένει και κάνει τα πόδια να πατάνε στη γη έχοντας συμφιλιωθεί με κάτι που παλιά τα τρόμαζε. Μεγαλείο.

Andre Williams

Συζήτηση με τη μνήμη μου:

- Για να δούμε τι νέους δίσκους έχουμε να ακούσουμε σήμερα... έχουμε και λέμε... Aphrodisiac, Andre Williams
- Για στάσου βρε συ, αυτός ο τύπος στο εξώφυλλο μου θυμίζει κάτι
- Ναι, δίκιο έχεις, Andre Williams, κάτι μου λέει το όνομα, Aphrodisiac...
- Ναι μπράβο, δεν είναι εκείνος ο γέρος που τραγουδάει μπλουζιές γεμάτες σεξιστικά υπονοούμενα; Έχεις κάτι σκόρπια τραγούδια του στο σπίτι, μερικά είναι σχεδόν γελοία, κάποια άλλα δεν είναι καθόλου άσχημα.
- Ναι, μπράβο. Για να τονε βάλω να παίξει, ναι αυτός είναι.
....
(Περνάει κανά μισάωρο)
....
- Τι; τέλειωσε κιόλας; Τέλος πάντων. Καλή μπλουζιά, δε λέω, αλλά κανένα τραγούδι δεν "κόλλησε", κανένα δεν μου τράβηξε την προσοχή, ούτε ένα.
- Να σου πω βρε μνήμη μου... σα να μου φαίνεται ότι τον έχω δει ζωντανά αυτόν τον τύπο.
- Ζωντανά ε; Τώρα που το λες.... από την άλλη... δε θυμάμαι και καλά, πότε, πού, γιατί;
.....
(Πέφτουν τα φώτα, κενό και μια αδελφή ψυχή μπαίνει στο σκηνικό και πιάνει αυτή την κουβέντα με τη μνήμη μου)
.....
- Ναι ρε συ, μαζί τον έχουμε δει τον Andre Williams.
- Μαζί; Κάτι ψυλιάστηκα ότι τον είχα δει ζωντανά... Πότε; Πού;
- Στο Nijmegen. Στο Doornroosje. Πριν από κάμποσα χρόνια.
- Τώρα που το λες....
- Ναι, ήταν τότε που ο Williams τσακώθηκε με κάποιον....
- ...από το πλήθος... το μάνατζερ...
- ...ναι, τον μάνατζερ, μπράβο. Τότε που έκανε τουρ με μια μπάντα από το Groningen και...
- ...και πέταξε ένα υπονοούμενο για το μάνατζερ κι αυτός...
- ...του έχυσε ένα ποτήρι στη μούρη κι ο Williams κατέβηκε για να ξεκαθαρίσει την κατάσταση.
- Καλά, μιλάμε αν δεν προέκυπτε ο δίσκος σήμερα δε θα θυμόμουν με τίποτε ούτε τη συναυλία, ούτε τον καβγά. Καλή φάση... πόσες ακόμα συναυλίες θα ξεβραστούν ακόμα όσο περνάν τα χρόνια...

(... και πόσες θα μείνουν στην αφάνεια. Παλιοχαρακτήρας ο μάνατζερ, παλιοχαρακτήρας κι ο Andre κι ένας ακόμα δίσκος ταξίδεψε τα ηχητικά του κύματα στην αγκαλιά του αέρα και χάθηκε από κει όπου είχε έρθει. Όπως συμβαίνει ώρες ώρες και στις καλύτερες των αναμνήσεων.)

Αυτόν τον καιρό ο κύριος Waits περιοδεύει την Αμερική. Διαβάστε εδώ μια πολύ καλή περιγραφή μιας συναυλίας του καθώς και διάφορες ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες για τα περί της περιοδείας και του επερχόμενου δίσκου.

Ο δεκάλογος του Ιουλίου

Ιδού το τοπ-τεν της ιδιοσυγκρασίας των τελευταίων εβδομάδων, κατευόδιο στο μήνα που μας πέρασε. Μια εκπομπή χωρίς ήχο, ένα κείμενο που ακούγεται -σαν παρτιτούρα.

*) Brand New Heavies - Sex God (Get Used To It, 2006)
*) Liquid Soul - Sex God (One-Two Punch, 2006)
*) DJ Logic - Afro Beat (Zen of Logic, 2006)
*) Carlinho Brown - Covered Saints (Alfagamabetizado, 1997)
*) Sly & The Family Stone - Poet (There's A Riot Going On, 1971)
*) Fela Anikulapo Kuti - Gentleman (Gentleman, 1973)
*) Blues Explosion - Right place, wrong time (Acme-plus, 1999)
*) Ali Farka Toure - Savane (Savane, 2006)
*) Man Man - Black Mission Goggles (Six Demon Bag, 2006)
*) Friedrich Gulda - Ouverture (Konzert Fuer Violoncello und Blasorchester - Heinrich Shiff & Das Wiener Blaeserensmble, 1986)