30.11.03

JM Coetzee - Youth

Μια μικρή (υπο)σημείωση για ένα μικρό σε μέγεθος αλλά μεγάλο σε εμβέλεια βιβλίο, από τον συγγραφέα στον οποίο δόθηκε το φετινό Νόμπελ. Η 'μεγάλη εμβέλεια' αποτελεί μια καθαρά προσωπική και υποκειμενική διαπίστωση, χωρίς ίχνος αυθεντίας και προσποίησης. Ο Guardian προσφέρει ένα απόσπασμα.

* Βλέπω ότι τον Coetzee τον λένε ΚΟΥΤΣΙ στα Ελληνικά. Αν μου επιτραπόταν θα επέλεγα το Κουτσέ σαν κοντινότερο στη(νοτιοαφρικάνικη/ολλανδική) εκφορά του ονόματος. Δεν ξέρω αν το συγκεκριμένο βιβλίο έχει μεταφραστεί στα Ελληνικά, πάντως το πρωτότυπο στην Αγγλική γλώσσα είναι η καλύτερη επιλογή. Ειδικά αν σκεφτεί κανείς ότι η οικονομία του λόγου και η πυκνή και καλοπλεγμένη υφή της αφήγησης είναι ακριβώς αυτό που κάνει μια πλοκή χωρίς ιδιαίτερες εκπλήξεις και καινοτομίες να βγει τελικά στο προσκήνιο στιβαρά και απρόοπτα. Κάτι σαν κεραυνός εν αιθρία, που λέει και το κλισέ.

Ετικέτες

Η μουγγαμάρα των φωνακλάδων

Επιστροφή μπροστά στον κομπιούτορα, μετά από δυο βδομάδες γυροβολίζοντας την Ιβηρική χερσόνησο και άλλες δυο τα στέκια φίλων και γνωστών. Ξαναδιαβάζω γρήγορα τα κείμενα τούτης της σελίδας και με ξενίζει η γενικότητα κι η απόλυτά τους, πασπαλισμένη με τη δασκαλίστικη σοφία της μετανάστριας/ρεπόρτερ που τα βλέπει όλα μέσα από το περισκόπιο της τύχης της. Στο παρόν έργο, το σταθερό σημείο της υποφαινόμενης γυροβολίστρας είναι ένα σημείο στον κυβερνοχώρο, μια μαύρη τρύπα που αυτοεπιβεβαιώνεται στην απουσία που προσπαθεί να συγκαλύψει.

Τα blogs, λοιπόν, είναι οι φωλιές των μεγαλοστομιών, που δεν κάνουν θόρυβο, που δε βγάζουν κιχ. Κάτι σαν τα πουλιά Guano, αλλά χωρίς τα περιττώματα. Παλιά γράφαν οι έφηβοι ημερολόγια και τα κλειδώνανε να μη τα βρει κανείς, τώρα τα βγάζουνε όλα και ξεδιάντροπα στη φόρα του Ίντερνετ. Γιατί; Επειδή λαχταρούν την επικοινωνία των φανταστικών αναγνωστών ή επειδή δεν έχουν συναίσθησή τους; Μήπως επειδή το ξέρουν βαθιά μέσα τους ότι στα νταλαβέρια του κυβερνοχώρου δεν έχουν να φοβηθούν τίποτα, εξόν από αυτό ακριβώς το τίποτα; Αν μέσα στους πολιτικούς και ιστορικούς κώδικες του παρελθόντος ενείχε πάντα η δυνατότητα αναίρεσής τους, τώρα πληθαίνουν οι σιωπηλές κυβερνο-κραυγές κατά του ίδιου του μηδενός που προσκυνάν στον καταναγκασμό τους. Οι απουσίες απόμειναν να χτίζουν τα τοτέμ των bytes και τα ταμπού των οπτικών ινών.

Την ίδια ώρα, εκατομμύρια SMS πασχίζουν να συρράψουν -σαν τα ράμματα του γιατρού- τα δυο άκρα που τα χώρισε για πάντα αυτή ακριβώς η αναίρεση του φόβου από το μηδέν που τα σφιχταγγαλιάζει όλα, κάνοντας cancel και enter ταυτόχρονα στο θάνατό τους.

Ετικέτες