6.8.07


Η Διοτίμα έφυγε ταξίδι για δουλειές.

Τ έ λ ο ς

5.8.07

Credits


Ήρθε η ώρα να αποτίσω φόρο τιμής στην πηγή εμπνεύσεως που μεταξύ άλλων με έβαλε στην μπλογκόσφαιρα και της οποίας είμαι φανατικότατη αναγνώστρια : είναι το blog του Ολλανδού κωμικού Wim de Bie, το οποίο είναι εδώ. Δυστυχώς για την πλειοψηφία των αναγνωστών του πλανήτη, είναι στα Ολλανδικά.

Είναι με διαφορά το καλύτερο blog που έχω διαβάσει (όχι ότι είμαι και φανατική αναγνώστρια του είδους). Ο Wim de Bie μαζί με τον van Kooten είναι το πιο δημοφιλές κωμικό ντουέτο στην ιστορία της Ολλανδικής τηλεόρασης. Δεν κάνει πια εκπομπές (εκτός από σποραδικές εμφανίσεις σε ραδιόφωνο) και το 2002 αποφάσισε να ανοίξει το blog του, ένα από τα πρώτα του είδους όπως φαντάζεστε. Το blog χρηματοδοτείται από την Ολλανδική τηλεόραση, με άλλα λόγια, είναι επαγγελματίας του είδους. Ο λόγος που το άρχισε είναι για να κάνει τα δικά του, χωρίς να έχει περιορισμούς από επιτροπές, παραγωγούς κλπ. Έχω δει σε μια παρουσίαση που έκανε, τον εξοπλισμό του: κυκλοφορεί μόνιμα με βαλιτσάκι που του δίνει τη δυνατότητα να τραβάει φωτογραφίες, να παίρνει συνεντεύξεις, να ηχογραφεί, ν' ανεβάζει κείμενα όπου κι αν είναι. Κι αυτό κάνει.

Έχει τεράστιο εύρος γνώσεων, τρομερές γνωριμίες και είναι μια από τις πιο καλλιεργημένες πένες που έχω διαβάσει ποτέ. Είναι εραστής της jazz, αλλά με την ίδια ευκολία πάει και στήνει το τραπεζάκι τού ρεπόρτερ σε σύγχρονα φεστιβάλ, όπως το Crossing Border στη Χάγη (την πόλη του). Τα λέει με φοβερή οξυδέρκεια σε πολιτικούς και μπορεί και ξεμπροστιάζει την ηλιθιότητα με μοναδική χρήση της γλώσσας. Και το χιούμορ και η ειρωνεία που τον έκαναν διάσημο, συνδυασμένο με τη ελευθερία που του δίνουν τα γηρατειά του επιτυχημένου, φαίνονται στα κείμενά του που δεν κολλάνε πουθενά, όσο κι αν φαινομενικά δε ξεφεύγουν από το δημοσιογραφικό σαβουάρ βιβρ (μεγάλη μαγκιά αυτή). Παράδειγμα ο τρόπος που τα λέει όταν χρειάζεται και στους εργοδότες του, την κρατική τηλεόραση.

Δεν έχει comments, και όταν τον ρωτούν γιατί, απλά δίνει ένα link σε site που μπορεί κάποιος να φτιάξει δωρεάν το δικό του blog.

Προσπαθεί να ανεβάζει τρία ποστ τη μέρα και τις περισσότερες φορές το καταφέρνει. Οι παλιές περσόνες του, αλλά και καινούριες λαβαίνουν θέση εναλλάξ σχολιάζοντας την επικαιρότητα. Στήνει σκετσάκια, φτιάχνει τραγούδια, γράφει και μικρά διηγήματα-κομψοτεχνήματα λίγων παραγράφων, μικρά κομμάτια ενός παζλ που σιγά σιγά γιγαντώνεται. Πρόκειται ουσιαστικά για κάποια θέματα που τα δουλεύει με συνέπεια τόσα χρόνια κι αυτά βρίσκουν το δικό τους δρόμο - σαν συγγραφέας ένα πράγμα.

Το πιο βασικό όμως είναι ότι όλο αυτό βγαίνει στην Ολλανδία, μια χώρα με τεράστια συνεισφορά σε θέματα λογικής και πρακτικών θεμάτων, αλλά πολύ πενιχρή απόδοση σε χιούμορ, ειρωνεία και σε κείνα τα κατασκευάσματα όπου η γλώσσα χρησιμοποιείται για να αποδομεί τον έλεγχο που ασκούν κάποιες άλλες μορφές της (εκείνες που συνήθως χρησιμοποιούνται ευρέως από πολιτικούς, εμπόρους κλπ.)

Όταν σε μια τέτοια χώρα, μια αριστοκρατική (γιατί όχι;) μορφή όπως ο de Bie, γράφει προσιτά (έχει πολύ κοινό, μη γελιέστε) καταφέρνοντας να υποθάλπει πράγματα που ΠΟΥΘΕΝΑ αλλού στην Ολλανδική επικράτεια δεν τα παίρνουν χαμπάρι, ε τότε μιλάμε για ιστορική φιγούρα.

Αυτό είναι blog.

Ετικέτες

4.8.07

Bonham in Japan



Να γιατί δεν πρέπει ν' αφήνουμε ΟΛΕΣ τις αποφάσεις στους τεχνοκράτες και τους πωλητές...

Ετικέτες

2.8.07

Η στατιστική χτύπησε το κουδούνι αλλά δεν ήσουν σπίτι


Κι εσύ ρε παιδάκι μου, να κάνεις τέτοια χαλάστρα στη focus με την μανία σου ν' ακούς ραδιόφωνο από το Ίντερνετ; Πώς στο καλό θα μοιραστεί η διαφημιστική πίτα αν εσύ ακούς την εκπομπή του Cookiehead Jenkins από τη Χονολουλού; Αλλά κι ερασιτεχνικές εκπομπές σαν αυτή του Αμερικάνου ...τενόρου Kalil Wilson;

Χάθηκε ένας Ντέρτι εφ εμ για να βάλεις στο λιθαράκι σου στο πολλά διαφημιζόμενο comeback του λαϊκού;

Ετικέτες

1.8.07

Ας ξεχάσουμε για λίγο το γεγονός ότι τα νέα στις εφημερίδες νέας γενιάς (με μπροστάρηδες τα ειδησεογραφικά free press) θυμίζουν όλο και πιο πολυ το υψηλής ποιότητας σατιρικό Αμερικάνικο περιοδικό the Onion. Μόνο που το τελευταίο σατιρίζει, ενώ τα πρώτα υποτίθεται ενημερώνουν.

Ας ξεχάσουμε την κατάντια λοιπόν, κι ας διαβάσουμε το εξής απολαυστικό κείμενο με τον τίτλο που τα λέει όλα:

No One Sets Out To Be A Smooth Jazz Musician

Ένα κείμενο σατιρικό, ψεύτικο δηλαδή, αλλά που εκπληρώνει το κλισέ "βγαλμένο απ' τη ζωή." Αφιερωμένο εξαιρετικά σε όλους τους επαγγελματίες μουσικούς του πλανήτη που όλο και κάτι άλλο θα ήθελαν να παίζουν, αλλά όλο κάτι άλλο τους βγαίνει. Όχι γιατί τους ειρωνευόμαστε. Αλλά γιατί τηρουμένων των αναλογιών, τους μοιάζουμε τόσο πολύ.

28.7.07

Η αγωνία της φλόγας πριν το photoshop

Τελικά το Έθνος πρόσθεσε τις φλόγες στην επίμαχη φωτογραφία, ή το City Press τις έσβησε;

26.7.07

Rub your dub



Αν τα dub μπλιμπλίκια σας θύμιζαν πού και πού arcanoid, θα περάσετε σίγουρα κάποιες ευχάριστες στιγμές με το dub selector. Εκεί μπορείτε να φτιάξετε το δικό σας dub δημιούργημα με τίτλο "για να περνάει η ώρα".

Και μια και η ζέστη και το καλοκαίρι δεν κρύβονται, τσεκάρετε και τα ακόμα πιο μπιρμπιλωτά Summer Sessions.

Η επανάληψη είναι μήτηρ της λούπας. Είπα και ελάλησα.

Ετικέτες

23.7.07

Sorry, tickets to Africa are sold out

Ο συμπαθής Ολλανδός radio-dj Juma4, με την ευκαιρία της ολοκλήρωσης του κύκλου των εκπομπών του για το τρίτο (Ολλανδικό) πρόγραμμα παρουσιάζει ένα mix ενδεικτικό του γούστου του εδώ. Πατήστε play εκεί που λέει Best of One Blood Radio. Μοντέρνα μαύρη μουσική χωρίς ίχνος λευκαντικού.

Ετικέτες

22.7.07

σσσσσ, άκου...

Εφιστώ την προσοχή στον σύνδεσμο που μόλις πρόσθεσα στην αριστερή στήλη. Πρόκειται για μια ιστοσελίδα γεμάτη ηχητικούς θησαυρούς. Για εραστές της ποίησης και όχι μόνο.

Ετικέτες

21.7.07

Θα λείψω για λίγο

Αν θέλετε να μάθετε πού είμαι, δείτε την δεύτερη φωτογραφία κάτω από τον τίτλο 1930 BST (1830 GMT) στο εξής άρθρο.

Υ.Γ. Δεν τον σνομπάρω τον Χάρι Πότερ γιατί η βιβλιοφάγος ανιψιά μου που ξεκοκάλισε τη σειρά έχει καλό γούστο, το ξέρω κι εμπιστεύομαι τη γνώμη της. Το βασικό επιχείρημα κατά των επικριτών είναι ότι "έκανε τα παιδιά να επιστρέψουν στο βιβλίο." Ναι, αλλά ειλικρινά δε θυμάμαι ποτέ παιδιά να στήνονται στις ουρές για να πάρουν ένα βιβλίο. Θυμάμαι όμως κοριτσάκια να στήνονται στην ουρά για τους Beatles, κυρίες να στήνονται στην ουρά για βασίλισσες και βασιλιάδες αλλά και νοικοκυρές να στήνονται στην ουρά για να δουν τον Ριτζ από το Τόλμη και Γοητεία (στην εποχή-μεταίχμιο μεταξύ κρατικής και ιδιωτικής τηλεόρασης). Άρα το επιχείρημα δε στέκει. Θέλω να πω, κι ο Λεπέν έκανε τους Γάλλους να επιστρέψουνε στις κάλπες, αυτό όμως δε σημαίνει ότι ο Λεπέν είναι καλός. Γενικά, ό,τι κάνει τους ανθρώπους να στήνονται σε ουρές, πιο πολύ με κακό παρά με καλό μάτι το βλέπω.

Ετικέτες