Πέμπτη, όπως πάρτυ

Mic.gr

6 years birthday party

πού; Club Decadence

πότε; την ερχόμενη Πέμπτη, 30 του μήνα

τι ώρα; 23:00 μέχρι πρωΐας...

Μια γαλοπούλα στην Τουρκία

452 Ευρώ θα σπαταλήσει ο μέσος Τούρκος για "χριστουγεννιάτικες δαπάνες", διαβάζουμε στην εφημερίδα. Τώρα η επιστήμη της στατιστικής ποτέ δεν είχε καλή σχέση με τις λεπτές αποχρώσεις της πραγματικότητας. Αλλά ότι στην Τουρκία (τη Μουσουλμανική ή την Ατατουρκική) γιορτάζουν τα Χριστούγεννα με τόση ζέση ... ποιος θα το φανταζόνταν;

Υ.Γ. Ο τίτλος τού παρόντος κειμένου είναι πιστή μετάφραση από τα αγγλικά.

Δώσε μου κι εμένα μπάρμπα

Κοιτάξτε τη φωτογραφία, έχοντας στο μυαλό σας τους εξής μύθους:

α) Ο καπιταλισμός μάς γλίτωσε από τις ουρές έξω από τα μαγαζιά, ένα τόσο γνωστό θέαμα στα κομμουνιστικά κράτη

β) Η αγορά απελευθερώνει τα πλήθη κι ο οικονομικός ανταγωνισμός είναι η μόνη λύση για να δουν τα παιδιά μας μια άσπρη μέρα.

Ξανακοιτάξτε τώρα τη φωτογραφία, έχοντας στο μυαλό σας τα γεγονότα: δεν πρόκειται για Κουβανούς που περιμένουν το συσσίτιο, αλλά για Αμερικάνους καταναλωτές, οι οποίοι ξημεροβραδιάζονται έξω από μαγαζί ηλεκτρονικών για να προλάβουν ν' αγοράσουν μια νέα κονσόλα ηλεκτρονικών παιχνιδιών, το νέο Playstation 3.

(Ξέρω τι ακριβώς θα μου πει το έφηβο ξαδερφάκι μου, ηλικίας τριάντα και κάτι, όταν διαβάσει το παρόν: "Ξεκόλλα, δηλαδή ήταν καλύτερα τότε που κάνανε ουρές οι βρωμοχίπιδες για να πάνε να δουν grateful dead;". Τέτοια ασυνενοησία, λέμε.)

Τα ορφανά της συνήθειας

Όταν σου αρέσει κάποιος καλλιτέχνης, τα "αντικειμενικά" επιχειρήματα υποχωρούν μπροστά στην εξ' αρχής συγκαταβατική ερμηνεία της πορείας του. Όχι γιατί είναι καλύτερη από τις άλλες, αλλά γιατί μέσα στα χρόνια παραμένει ένα από τα λιμάνια που έχεις καλομάθει κι αράζεις για τον λόγο ακριβώς του αράγματος. Καλοπέραση, δεν το λέγανε έτσι τα παλιά τα χρόνια, τότε που ο καπιταλισμός δεν είχε ακόμα υιοθετήσει και τυπικά την καινοτομία, βγάζοντάς τη μετά για πώληση στα σκλαβοπάζαρα όσων ιδρώνουν ξάγρυπνοι ψάχνοντας το next big thing;

Αναπάντεχα ζεστή η μέρα σήμερα, με ήλιο και καθαρή ατμόσφαιρα. Ο υπάλληλος στο δισκοπωλείο τύλιξε το νέο τριπλό CD του Tom Waits σε χάρτινη σακουλίτσα που έγραφε "φρέσκα φρούτα και λαχανικά". Παλιό το αστείο, αλλά ακόμα άξιο ενός χαμόγελου.

Όπως σας είχα τάξει πριν λίγες μέρες, ιδού το λινκ όπου μπορείτε να ακούσετε μια επιλογή από τραγούδια του εν λόγω δίσκου. (Δεν θα είναι εκεί για πάντα, οπότε σπεύσετε).

Το Ξίφος και το Δάκρυ

Από την Παρασκευή 17 Νοέμβρη και κάθε Παρασκευή, στο Studio Nέμεση στη Θεσσαλονίκη, ο Παραμυθολόγος Μηχανικός Γιώργος Αντωνιάδης και η Αγγελική Κόμσιου θα παρουσιάζουν το χοροπαραμύθι "Το Ξίφος και το Δάκρυ". Περισσότερες πληροφορίες εδώ κι εδώ.

Ο Ολλανδικός σύνδεσμος

Mια από τις ευτυχείς στιγμές της διαδικτυακής ιστορίας πρέπει να ήταν η στιγμή όταν, κάποια χρόνια πριν, μια ομάδα δημοσιογράφων ενός από τους κρατικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς της Ολλανδίας διαφώνησε με την Ιντερνετική πορεία που ήθελε να τραβήξει ο οργανισμός για τον οποίο δούλευαν. Τότε έστησαν το 3voor12, το οποίο με σοφή επένδυση των σχετικών επιδοτήσεων και μιας δυνατή ομάδα συντελεστών έχει εξελιχθεί σε μια από τις καλύτερες ιστοσελίδες του είδους του παγκοσμίως. Κι εδώ αναφέρομαι στον πλούτο των πληροφοριών και την φοβερή προώθηση και γνώση γύρω από τις τοπικές σκηνές (δεν πρόκειται δηλαδή για αυστηρή κόπια όσων πλασάρουν τα διεθνή μέσα). Ακόμα κι αν συχνά διαφωνώ κάθετα με τις μουσικές που προβάλλουν στο πρωτοσέλιδο, το γεγονός ότι μια σελίδα παραπέρα είναι και οι "άλλες" μουσικές το παραδέχομαι. Επίσης και το γεγονός ότι με Ολλανδική ακρίβεια όλος ο πλούτος πληροφοριών είναι άριστα ταξινομημένος.

Το μόνο μειονέκτημα για την πλειοψηφία του πλανήτη; Είναι στα Ολλανδικά. (Από την άλλη αυτός πρέπει να είναι κι ένας λόγος που καταφέρνουν κι έχουν αποκλειστικές online μεταδόσεις νέων δίσκων πριν καν κυκλοφορήσουν ή συναυλιών μεγάλων ονομάτων: γιατί το κοινό που θα τις βρει πρέπει να ξέρει Ολλανδικά, άρα και τα "ρίσκα" για τα copyrights μειώνονται.)

Εν πάσει περιπτώσει, αυτή τη βδομάδα έχουν κάμποσες πρωτιές και αποκλειστικότητες εν όψει της κυκλοφορίας του νέου δίσκου του Tom Waits εντός λίγων ημερών. Για να μην ψάχνετε άδικα σε ακατανόητα Ολλανδικά κείμενα, ιδού ο κατευθείαν σύνδεσμος για τη συνέντευξη (μην σας πτοήσουν τα λίγα αλαμπουρνέζικα στην αρχή). (Παρένθεση: δεν έχω προλάβει ακόμα να την ακούσω ολόκληρη για να εκφέρω γνώμη.)

Μόλις βάλουν και το δίσκο online (streaming, χαμηλή πιστότητα) θα ενημερώσω αναλόγως.

Αντρικά προσόντα

Το απόκομμα είναι από αγγελία για θέση it manager. Προσοχή στον σαφή ορισμό του φύλου (και της ηλικίας), μην τυχόν κι υπάρξει στις υποψήφιες θυληκού γένους αμφιβολία περί των ...προσόντων που τους λείπουν.

Ασκήσεις επί χάρτου

Φαντάσου, αδερφέ μου, όλοι εμείς αντί ν' αφήναμε τις λέξεις να παίζουν μεταξύ τους, στα χαρτιά και τις οθόνες, να παίζαμε τις λέξεις αναμεταξύ μας... πρόσωπο με πρόσωπο.

Ύμνος στην πανέξυπνη τη Χάπι*

Σ' ένα συνέδριο για τα ναρκωτικά
πήρε το λόγο ο Δεσπότης.
"Δεν είναι τυχαίο", είπε
"ότι η λέξη που στα αγγλικά σημαίνει ευτυχία
είναι η ίδια λέξη
με το χάπι."
Κι όλοι ένευσαν με συγκατάβαση
- πώς δεν το είχανε σκεφτεί νωρίτερα;

Μα το ομόηχο είχε διαφύγει των αξιοτίμων ερευνητών
γι' αυτό και μόλις είδανε την αφεντιά της
φωνάξανε: "η Χάπι!"

Κι εκείνη, η τσαχπίνα ελεφαντίνα,
την προβοσκίδα της με σκέρτσο κούνησε
γιατί και πιότερο κι από το όνομα
της άρεσε όλη αυτή η προσοχή.

Κι όταν είδε τον εαυτό της στον καθρέφτη
(όπως έκανε κάθε πρωί μέχρι τότε στο νερό της λίμνης)
πρόσεξε αμέσως το σταυρό στο μέτωπό της
κι όταν να τον τρίβει άρχισε,
οι ερευνητές τρελλάθηκαν απ' τη χαρά τους.

"Ηλίθιοι", σκέφτηκε η Χάπι,
"τίποτα δεν μπανίζετε απ' τα των ελεφάντων."

Κι όντως. Η Χάπι η μουσουλμάνα εξανίστην
ενώ η Πάτι κι η Μαξίν (της χριστιανικής πτέρυγας)
δε φάνηκαν να δίνουν σημασία
στο δικό τους μετωπικό σταυρό
- γιατί ήταν ίδιος ο βαφτιστικός τους.

Λίγο παραπέρα έμειναν να κοιτούν τα κάγκελα
με τη στωικότητα εκείνου που ξέρει τα όρια της ελευθερίας.

*(Οι ελέφαντες αναγνωρίζουν τον εαυτό τους στον καθρέφτη, TA NEA)

Ο αλεστής

Ο Nick Cave επιστρέφει με νέα μπάντα με παλιόφιλους, σελίδα στο myspace κι ευτυχώς ήχο σε πιο χαμηλές συχνότητες. Αναμένουμε στα ηχεία μας για εξελίξεις.

Give my compliments to the chef

Alex Harvey: θυμάμαι -κοντά δεκαπέντε χρόνια πριν- που τους δίσκους του τους είχε παραγγείλει ο κολλητός μου ο Α. από τη Γερμανία (τότε που δεν υπήρχαν amazon και σχετικές ευκολίες) κι όταν έφτασαν ήταν σα να είχαν φτάσει ράβδοι χρυσού. Προχτές σκόνταψα τυχαία πάνω στις εικόνες κι είναι σα να βρήκα ένα αγαπημένο παιδικό παιχνίδι που δουλεύει ακόμα τέλεια. Εδώ είναι και η Ισοβέλλα κι η Δαλιδά κι η αίθουσα αναμονής κι ο θεραπευτής κι ο μάγειρας κι ο σωτήρας και μια συνέντευξη/σπουδή στην Γλασκωβέζικη προφορά κι άλλα πολλά ένα κλικ μακριά, λίγο μακρύτερα απ' όσο η δικιά μας κοντινή Γερμανία τότε.

(Update: τελικά ούτε τα βίντεο του γιουτιουμπ κρατάν για πάντα πανάθεμά τα).

Ο δεκάλογος του Οκτωβρίου

Ιδού το τοπ-τεν της ιδιοσυγκρασίας των τελευταίων εβδομάδων, κατευόδιο στο μήνα που μας πέρασε. Μια εκπομπή χωρίς ήχο, ένα κείμενο που ακούγεται -σαν παρτιτούρα.




*) Όμπι όμπι μπι (Δ. Περδικόπουλος)

*) Ο Ναύτης / Μηχανικός στη Μηχανή (Γιώργος Μπάτης)

*) Η Πλημμύρα (Μάρκος Βαμβακάρης)

*) Η Πλημμύρα (Αργύρης Μπακιρτζής & Mode Plagal, προακρόαση των λάιβ του προηγουμένου χειμώνα, ευχόμαστε σύντομα και στο δίσκο που ετοιμάζεται)

*) Ήλιος (Mode Plagal, από το ΙΙ)

*) Ήλιος (Γιώργος Κόρος)

*) Kullak Verdim (Melda Kurt & Φανάρι της Ανατολής)

*) Αράπικο Λουλούδι (Σ. Χασκίλ, Β. Τσιτσάνης)

*) Η παραστρατημένη (Α. Καλδάρας)

*) Χαράματα η ώρα τρεις (Μ. Βαμβακάρης)