Για πες μας....

- Πού ήσουνα τόσον καιρό;
- Καιρό; Καλά, τι μέρα είναι σήμερα;
- Τι μέρα; Τι χώρα να λες καλύτερα…
- Να το πω: τι χώρα είναι σήμερα;
- Μην υπεκφεύγεις. Εγώ κάνω τις ερωτήσεις εδώ. Πού ήσουνα τόσο καιρό;
- Είχα δουλειές, δρομολόγια και κουβαλήματα.
- Κουβαλήματα; Όχι γραψίματα;
- Γράψιμο είναι και το κουβάλημα γιατί όσο πιο πολύ σκύβεις κάτω από το βάρος του φορτίου, τόσο πιο πολύ αυξάνονται οι πιθανότητες να σου αποκαλυφθεί το ακριβές βάρος των αμαρτιών σου.
- Κι όταν το ξέρεις, τι;
- Μετά αυξάνονται οι πιθανότητες να βρεις το κατάλληλο ζύγι για να ισορροπήσει η ζυγαριά. Στη δικιά μου περίπτωση το ζύγι ήτανε από ελεφαντόδοντο, στολισμένο από κάποιον Μαυριτανό φυλακισμένο που σκάλιζε πάνω του τις ιστορίες του για εκατό και ένα έτη κι ύστερα από αιώνες βρέθηκε μισοθαμένο μπροστά από την πόρτα μου. Αλλά σκόνταψα πάνω του και το πρόσεξα μόνο πριν λίγες μέρες – μετά το κουβάλημα που σου έλεγα.
- Και τώρα η ζυγαριά ισορροπεί;
- Όχι βέβαια. Γιατί με το που σκόνταψα στο ζύγι βρέθηκα σ’ άλλη χώρα κι εκεί το σύστημα δε δουλεύει με ζυγαριές.
- Με τι δουλεύει;
- Τι χώρα είναι σήμερα;
- Πάλι υπεκφεύγεις κι ακόμα δεν μου είπες: τι έκανες στ' αλήθεια τόσον καιρό;

- Συνάντησα ένα μάτσο φίλους, μπήκαν στ’ όνειρό μου και δεν με βρήκανε εκεί, γιατί εγώ τριγυρνούσα στα δικά τους, κι όταν ξυπνήσαμε όλοι δεν θα το πιστέψεις … δεν ήταν τίποτα όπως τ’ αφήσαμε. Εκτός από κείνο το αμυδρό ίχνος…

Τζάμπα πράμα

- Θείοοοοο... θυμάσαι που είπες ότι θες να με κεράσεις κάτι;

- Αν θυμάμαι λέει! Ο, τι τραβάει η ψυχή σου! Θες μήπως ένα παγωτό; Ή ένα φραπέ; Ή μήπως πάλι ένα εισιτήριο για τους Tuxedomoon;

- Όχι, τίποτε απ' όλα αυτά. Θέλω μία από τις νέες ταινίες μικρού μήκους του Jim Jarmusch. Με πρωταγωνιστή τον Tom Waits, φυσικά.

- Και που να την βρω εγώ την ταινία; Πάλι θα με βάλεις να παραγγέλνω από τις αμαζόνες;

- Όχι, όχι, δε χρειάζεται. Τις ταινίες τις παραγγέλνεις στο Ίντερνετ και τις κατεβάζεις αμέσως. Μόνο που θα πάω στην ξαδέρφη που έχει ADSL, ειδάλλως το κατέβασμα θα διαρκέσει περισσότερο κι από μια ταινία μεγάλου μήκους.

- Πολύ πρωτοποριακά όλα αυτά, ανιψιέ. Πες μου μόνο: πόσο έχει η λυπητερή;

- Α, εδώ είναι η μαγκιά. Ανάλογα με την πιστότητα: τέσσερα μ' εφτά δολλάρια, τίποτα. Και ξέρεις πόσο έχει πέσει το δολάριο τελευταία, ε;

- Μην μου πεις! Τζάμπα πράμα! Αν είναι τόσο φτηνές να σου τις πάρω και τις τρεις ταινίες!

- Όχι, όχι. Εγώ μόνο μία θέλω: το Relaxation. Το Relaxation....

Οικονομικά νέα

Αγαπητέ μεταμοντέρνε καταναλωτή,

παλιά πλήρωνες τους μουσικούς να σου παίξουν ό, τι γούσταρες, τώρα πληρώνεις τις εταιρείες software και hardware και φτιάχνεις εσύ τη δικιά σου μουσική.

Παλιά πλήρωνες το φωτογράφο για να σου εμφανίσει το πορτρέτο με τα καλά σου ρούχα, τώρα πληρώνεις τις εταιρείες software και hardware και τα κάνεις όλα μόνος σου.

Παλιά πλήρωνες τον περιπτερά για την εφημερίδα και το περιοδικό σου, τώρα πληρώνεις τον ISP για να κατεβάζεις όσα μπλογκ θες, όποτε θες.

Παλιά πλήρωνες το φούρνο για να σου ψήσει το ψωμί, τώρα τα κάνει όλα ο αυτόματος οικιακός αρτοπαρασκευαστής.

Κλπ. κλπ. κλπ.

Και τώρα το φημισμένο Magdeburg της Γερμανίας δείχνει το δρόμο προς το τελευταίο βήμα της ολικής απελευθέρωσης του καταναλωτή. Στο Magdeburg, λοιπόν, οι έμποροι φτύσανε τα Ευρώ και τυπώσανε τα δικά τους λεφτά που ισχύουν εντός των τειχών της πόλης. Σκεφτείτε τώρα από την άλλη και τα Linden dollars του Second Life κι έκλεισε ο κύκλος. Τι, δεν το καταλάβατε ακόμα; Να σας εξηγήσω:

Είμαστε πλέον ένα βήμα πριν ο καταναλωτής αρχίσει να τυπώνει τα δικά του χρήματα, στον υπερσύγχρονο all-in-one χρηματοεκτυπωτή του, με τη φάτσα του πάνω, ή το logo της ομάδας του, ή ό,τι άλλο γουστάρει. Αρκεί να βρεθεί ένας τουλάχιστον που να δεχθεί τη συναλλαγή και ο σπιτικός καπιταλισμός έχει γίνει γεγονός. Αλλά και πελάτης να μη σκάσει μύτη, θα μπορείς πάντα να αγοράσεις κάτι που σου πουλάει ο ίδιος ο εαυτός σου - λίγο το έχεις;

Υ.Γ. Μακάριοι όσοι διαβάσαν το παραπάνω και τυχαίνει να ξέρουν κι από το πανηγύρι του Αη Συμιού στο Μεσολόγγι και τις εκεί νομισματικές ισοτιμίες...

H αβάσταχτη βαρύτητα του να είσαι ο μόνος ακίνητος κι αμίλητος επιβάτης στο νυχτερινό τρένο

Τα νυχτερινά τρένα των μεγαλουπόλεων του κόσμου
είναι σαν κινούμενες κλινικές αποτοξίνωσης.
Τζάνκις, επιληπτικοί σπασμοί, τικ,
κυκλοθυμικά ξεσπάσματα, βρισίδια και φωνές
κι η λέξη η δυσκόλως εννοούμενη
παραλείπεται.

Κάποιος χτυπάει το χέρι του στο παράθυρο
μέχρι να ματώσει.
Κάποιος ξύνεται
χωρίς στ' αλήθεια να το θέλει.
Κάποιος θέλει να κλάψει
αλλά αντ' αυτού άσπρος
αφρός τα χείλια του βολτάρει.

Στο μεταξύ όσοι έχουν αυτοκίνητο
κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου
- και για τα ξαφνικά τους μυϊκά τινάγματα
θα ευθύνεται σίγουρα το REM.