Οι Επτά Ημέρες, το ένθετο της Καθημερινής της Κυριακής θα σταματήσει να μας συντροφεύει κάθε βδομάδα. Κρίμα, γιατί ήταν το μόνο παράδειγμα συστηματικής εμβάνθυνσης του ημερήσιου τύπου στα επιλεγμένα θέματα. Οι εφημερίδες, ως γνωστόν, είναι πια γεμάτες περιοδικά, αφιερώματα κλπ. κλπ. αλλά η αλήθεια είναι ότι όλες έχουν επαναπαυθεί σε γνωστά κλισέ: ένα περιοδικό για τη γυναίκα, ένα για το ποδόσφαιρο, ένα με λίγο-απ-όλα-σαν-το-Ε, ένα για την τηλεόραση κλπ. κλπ. Άσε που κάθε βδομάδα όλοι ασχολούνται πάνω κάτω με τα ίδια βιβλία, τις ίδιες ταινίες, τα ίδια αφιερώματα. Μέσα σ' αυτό το σκηνικό οι Επτά Ημέρες ήταν μια όαση καλής εννοούμενης μονομανίας και ιδιαιτερότητας.

Στην εποχή που όλες οι εφημερίδες πετσοκόβουν τα κείμενα ώστε να χωρέσουν ανάμεσα στις φωτογραφίες και τους πηχαίους τίτλους του ταμπλόιντ, οι Επτά Ημέρες επέμεναν σε ένα θέμα και προσπαθούσαν να το αναλύσουν από διαφορετικές οπτικές γωνίες. Και όχι σε τέσσερεις το πολύ σελίδες, αλλά σε ένα χορταστικό και καλοπροσεγμένο ένθετο που ουκ ολίγες φορές αποκτούσε συλλεκτικό χαρακτήρα. Με θέματα που δεν ακολουθούσαν πάντα την πεπατημένη, που κάποιες φορές ξένιζαν, αλλά γι' αυτό και επιτελούσαν το δημοσιογραφικό λειτούργημα τού να μαθαίνουν τους αναγνώστες να κοιτάζουν και λίγο παραπέρα από τη μύτη τους. Με γνώση, κόπο και μεράκι αλλά χωρίς την προσποίηση της αυθεντίας.

Δεν ξέρω για ποιους λόγους αποφασίστηκε η παύση του ενθέτου μετά από δεκάξι χρόνια. Πάντως έτσι χάνεται άλλη μια ευκαιρία για τους αναγνώστες να εκτείνουν την προσοχή τους σε κάτι για χρόνο που διαρκεί παραπάνω από την ανάγνωση ενός τετράστηλου.

Έτσι χάνεται δυστυχώς μια έκδοση που έκανε ευδιάκριτη τη διαφορά μεταξύ ξεφυλλίσματος και ζάπινγκ.

Ισχύοντα αποτελέσματα ελεύθερης αγοράς κουλτούρας

Τα απελευθερωμένα ΜΜΕ παρακολουθούν με αγωνία τις διορθωτικές κινήσεις της απελευθερωμένης αγοράς, η οποία βρέξει χιονίσει όλο κι από κάπου θα βρει τα απαραίτητα κονδύλια για εκείνους που ξέρουν να τα αρπάξουν. Τη στιγμή που γράφεται το παρόν αφιλοκερδές κειμενάκι, ο σημαντικότερος χορηγός του ελεύθερου πλην πληρωμένου τύπου είναι τα μέντιουμ.
Μετά από αυτό το νέο πολλοί φερέλπιδες επενδυτές της ελεύθερης αγοράς σταμάτησαν να διαβάζουν οικονομικές αναλύσεις κι εφοδιάστηκαν με γυάλινες μπάλες. Τόσα χρόνια θεωριών καπιταλισμού μας έδειξαν περίτρανα ότι τα φράγκα κρύβονταν στο κατακάθι του καφέ μας...

(Το σχόλιο αναφέρεται σ'ένα άρθρο της Ναυτεμπορικής σύμφωνα με το οποίο τα μέντιουμ είναι οι καλύτεροι πελάτες διαφήμισης των ΜΜΕ.)

Ίσως όχι στο ύψος παλιότερων συνεντεύξεων, αλλά παρόλα αυτά ενδιαφέρουσα η καινούρια κατάθεση του Νικόλα Σπηλιά.

Μια ιδέα μόνο

Υπάρχουν τόσοι και τόσοι μουσικοί με τεράστια έσοδα, οι οποίοι είναι κατακόρυφα κατά της πειρατείας στη μουσική. Ο Peter Gabriel για παράδειγμα (μουσικός και συνιδρυτής/μέτοχος της Od2 - της πιο ισχυρής ίσως παγκοσμίως εταιρείας παροχής υπηρεσιών σε νόμιμα διαδικτυακά μαγαζιά μουσικής) κόπτεται υπέρ των 'μικρών' καλλιτεχνών που χάνουν έσοδα λόγω της παράνομης διακίνησης μουσικών προϊόντων. Οι δε εταιρείες εξασκούν με κάθε μέσο την επιρροή τους. Για παράδειγμα στην Ολλανδία χρηματοδοτούν 'μη κερδοσκοπικό οργανισμό' ο οποίος σαν σκοπό έχει την καταπολέμηση τής μουσικής πειρατείας, στην Αμερική ταράζουν τον κόσμο στις μηνύσεις κλπ. κλπ.

Όλοι, λοιπόν, οι λεφτάδες της μουσικής βιομηχανίας τα βάζουν με τους πειρατές των μουσικών θαλασσών. Ο σκοπός -λένε- είναι να μην μαραζώσει η παραγωγή μουσικής (λες και μειώθηκε καθόλου η παραγωγή δίσκων τα τελευταία χρόνια). Αν κόπτονται τόσο πολύ, τότε γιατί δεν δίνουν μέρος των εισοδημάτων τους σε ένα κοινό ανεξάρτητο ταμείο απ' όπου όλοι οι μικροί μουσικοί (εκτός major labels) θα μπορούσαν να παίρνουν κάποια φράγκα για τις παραγωγές τους -χωρίς όρους και πολλά πολλά; Αν νοιάζεται τόσο πολύ ο κύριος Gabriel γιατί το ρίχνει στις επιχειρήσεις και δεν χώνει τα φράγκα του στο label που έχει για να βοηθήσει τα θύματα της πειρατείας που τόσο υποστηρίζει; Αντ' αυτού αποφασίζει να ανοίξει εταιρεία παροχής υπηρεσιών και να συμβεβληθεί με τα πέντε major labels (που σιγά σιγά θα γίνουν το εξής ένα). Εκτός κι αν κατά βάθος πρόκειται για τον Ρομπέν των Μουσικών Δασών που τα παίρνει από τους μεγάλους για να τα δώσει στους indies. Αλλά τότε γιατί αν πάω στα συμβεβλημένα μαγαζιά της od2 τότε το μόνο που βλέπω στην πρώτη σελίδα είναι τα μεγάλα, γνωστά, χιλιοακουσμένα και πανάκριβα ονόματα;

Τι να πω κι εγώ, αν έβλεπα τον μουσικό στο δρόμο να πεινάει, θα του έδινα δυο ευρώ να πάει να φάει, δεν θα πήγαινα να ιδρύσω δέκα εταιρείες για να υπερασπιστώ το δίκιο του. Ο Bono π.χ. ας δώσει ένα εκατοστό έστω των εσόδων του σε νέους μουσικούς, αντί να μας παίρνει τ' αυτιά με το πώς ο κόσμος θα γίνει καλύτερος με λεφτά αλλωνών. Έστω ότι εμείς οι φτωχοί αλλά πιστοί καταναλωτές φτωχών αλλά καλών καλλιτεχνών είχαμε την επιλογή: 'ένας ακόμα δίσκος των γιου-του ή χίλιοι δίσκοι νέων φερέλπιδων αγνώστων;'. Νομίζω ότι θα διαλέγαμε τη δεύτερη επιλογή με συντριπτική πλειοψηφία.

Η μουσική βιομηχανία (όπως κάθε καλός λογιστής) επιμένει στα σίγουρα, άρα διαλέγει απροκάλυπτα την πρώτη επιλογή. Κάλλιο εκατομμύρια και στο χέρι παρά χιλιάρικα και καρτέρει. Για να επιβεβαιώσετε ότι όλα αυτά λίγη σχέση έχουν με την απειλή της πειρατείας κατά των μικρών καλλιτεχνών, ψάξτε να βρείτε πόσα παράνομα cd ανεξάρτητων και άγνωστων καλλιτεχνών θα σας προσφέρουν στην επόμενη καφετέρια που θα πάτε. Κανένα, είπατε; Μήπως τελικά ο κύριος Gabriel νοιάζεται πιο πολύ για τη σύνταξή του παρά για τη νέα γενιά; Σ' αυτήν την περίπτωση μήπως ήρθε η ώρα να βγει όντως στη σύνταξη και ν' αφήσει τους λογιστές να κάνουν τη δουλειά τους και τους μουσικούς τη δικιά τους;

Ή κι αν δε γίνεται αυτό, να προσπαθήσει να μην μπλέκονται οι πρώτοι στα πόδια των δεύτερων;

Τα ανταγωνιστικά παιδιά....

.. Γεννιούνται ανταγωνιστικά
Μεγαλώνουν ανταγωνιστικά
Ονειρεύονται ανταγωνιστικά
Ερωτεύονται ανταγωνιστικά
Και πεθαίνουν α-ντα-γω-νι-στι-κά..