5.8.07

Credits


Ήρθε η ώρα να αποτίσω φόρο τιμής στην πηγή εμπνεύσεως που μεταξύ άλλων με έβαλε στην μπλογκόσφαιρα και της οποίας είμαι φανατικότατη αναγνώστρια : είναι το blog του Ολλανδού κωμικού Wim de Bie, το οποίο είναι εδώ. Δυστυχώς για την πλειοψηφία των αναγνωστών του πλανήτη, είναι στα Ολλανδικά.

Είναι με διαφορά το καλύτερο blog που έχω διαβάσει (όχι ότι είμαι και φανατική αναγνώστρια του είδους). Ο Wim de Bie μαζί με τον van Kooten είναι το πιο δημοφιλές κωμικό ντουέτο στην ιστορία της Ολλανδικής τηλεόρασης. Δεν κάνει πια εκπομπές (εκτός από σποραδικές εμφανίσεις σε ραδιόφωνο) και το 2002 αποφάσισε να ανοίξει το blog του, ένα από τα πρώτα του είδους όπως φαντάζεστε. Το blog χρηματοδοτείται από την Ολλανδική τηλεόραση, με άλλα λόγια, είναι επαγγελματίας του είδους. Ο λόγος που το άρχισε είναι για να κάνει τα δικά του, χωρίς να έχει περιορισμούς από επιτροπές, παραγωγούς κλπ. Έχω δει σε μια παρουσίαση που έκανε, τον εξοπλισμό του: κυκλοφορεί μόνιμα με βαλιτσάκι που του δίνει τη δυνατότητα να τραβάει φωτογραφίες, να παίρνει συνεντεύξεις, να ηχογραφεί, ν' ανεβάζει κείμενα όπου κι αν είναι. Κι αυτό κάνει.

Έχει τεράστιο εύρος γνώσεων, τρομερές γνωριμίες και είναι μια από τις πιο καλλιεργημένες πένες που έχω διαβάσει ποτέ. Είναι εραστής της jazz, αλλά με την ίδια ευκολία πάει και στήνει το τραπεζάκι τού ρεπόρτερ σε σύγχρονα φεστιβάλ, όπως το Crossing Border στη Χάγη (την πόλη του). Τα λέει με φοβερή οξυδέρκεια σε πολιτικούς και μπορεί και ξεμπροστιάζει την ηλιθιότητα με μοναδική χρήση της γλώσσας. Και το χιούμορ και η ειρωνεία που τον έκαναν διάσημο, συνδυασμένο με τη ελευθερία που του δίνουν τα γηρατειά του επιτυχημένου, φαίνονται στα κείμενά του που δεν κολλάνε πουθενά, όσο κι αν φαινομενικά δε ξεφεύγουν από το δημοσιογραφικό σαβουάρ βιβρ (μεγάλη μαγκιά αυτή). Παράδειγμα ο τρόπος που τα λέει όταν χρειάζεται και στους εργοδότες του, την κρατική τηλεόραση.

Δεν έχει comments, και όταν τον ρωτούν γιατί, απλά δίνει ένα link σε site που μπορεί κάποιος να φτιάξει δωρεάν το δικό του blog.

Προσπαθεί να ανεβάζει τρία ποστ τη μέρα και τις περισσότερες φορές το καταφέρνει. Οι παλιές περσόνες του, αλλά και καινούριες λαβαίνουν θέση εναλλάξ σχολιάζοντας την επικαιρότητα. Στήνει σκετσάκια, φτιάχνει τραγούδια, γράφει και μικρά διηγήματα-κομψοτεχνήματα λίγων παραγράφων, μικρά κομμάτια ενός παζλ που σιγά σιγά γιγαντώνεται. Πρόκειται ουσιαστικά για κάποια θέματα που τα δουλεύει με συνέπεια τόσα χρόνια κι αυτά βρίσκουν το δικό τους δρόμο - σαν συγγραφέας ένα πράγμα.

Το πιο βασικό όμως είναι ότι όλο αυτό βγαίνει στην Ολλανδία, μια χώρα με τεράστια συνεισφορά σε θέματα λογικής και πρακτικών θεμάτων, αλλά πολύ πενιχρή απόδοση σε χιούμορ, ειρωνεία και σε κείνα τα κατασκευάσματα όπου η γλώσσα χρησιμοποιείται για να αποδομεί τον έλεγχο που ασκούν κάποιες άλλες μορφές της (εκείνες που συνήθως χρησιμοποιούνται ευρέως από πολιτικούς, εμπόρους κλπ.)

Όταν σε μια τέτοια χώρα, μια αριστοκρατική (γιατί όχι;) μορφή όπως ο de Bie, γράφει προσιτά (έχει πολύ κοινό, μη γελιέστε) καταφέρνοντας να υποθάλπει πράγματα που ΠΟΥΘΕΝΑ αλλού στην Ολλανδική επικράτεια δεν τα παίρνουν χαμπάρι, ε τότε μιλάμε για ιστορική φιγούρα.

Αυτό είναι blog.

Ετικέτες

19.7.07

Ο μεγάλος ήρως μπαρμπα-Θανάσης

Ο μπαρμπα-Θανάσης, μάζευε μια ζωή χρυσάφι και το έκρυβε στη θέση που του αξίζει ... στην τουαλέτα. Διαβάστε εδώ την μυθιστορηματικής φύσεως είδηση και πιείτε -όταν το θυμηθείτε- κι εσείς ένα ποτηράκι στην υγειά του μακαρίτη, ο οποίος (απ' όπου κι όπως κι αν τα μάζεψε τα άτιμα τα γρόσια), μετά θάνατον διάλεξε την υστεροφημία* και χάλασε την πιάτσα σε αρχαιοκάπηλους, καταπατητές κι άλλους κυνηγούς θησαυρών που πήραν τα φλουριά νύχτα, τα λιώσανε και τα έκαναν αντιπαροχές, μίζες για βουλευτές, προίκες και δεν ξέρω γω τι άλλο.

* έστω κι αν αυτή μέλλει να είναι το όνομά του χαραγμένο σε μια μικρή προθήκη ενός μουσείου.

Ετικέτες

16.6.07



Η Ευρωπαϊκή Ένωση είχε ξυνίσει με το Google γιατί κράταγε παραπάνω προσωπικά δεδομένα από όσα έπρεπε και για περισσότερο καιρό απ' όσο αρμόζει στα γούστα της. Τελικά έβαλε νερό στο κρασί της μετά από μια στοιχειώδη υποχώρηση του Google.

Μιλάμε για το ίδιο καθεστώς, το οποίο έχει ήδη αποδεχθεί την κράτηση για ανήκουστο χρόνο οποιουδήποτε δεδομένου κάνει το λάθος και περνάει ως byte τις τηλεφωνικές γραμμές.

Οπότε ώρα να μπουκώσουμε λίγο ακόμα τους δίσκους των συστημάτων παρακολούθησης του Google και της ΕΕ με ένα ποιηματάκι - έμμετρο, όπως αρμόζει σε μια τόσο στοιχειώδη σατιρική προσπάθεια:

Νόμιζες πως το Dada
το κόσμο έχει σώσει
και πως του γιόκα σου η νταντά
αγάπη του 'χει δώσει

εκείνη που εσύ δεν πρόλαβες
ποτέ να του χαρίσεις
γιατί υπερωρίες έκανες για να προγραμματίσεις

προγράμματα αποθήκευσης
για κάθε δεδομένο
πράγμα που πλέον η ΕΟΚ
το έχει δεδομένο.

Μα τώρα τουλάχιστον έμαθες
ποιος είσαι, τι αξίζεις
κι ότι στο κάτω κάτω
δεν είσαι πια ένα τίποτα
- είσαι κι εσύ ένα ντάτο.

Ετικέτες

23.5.07

Σχωρέστε τον προπάππο μου κι αφήστε με εμένα

Ο Πάπας παραδέχθηκε τη διάπραξη "αδικαιολόγητων (SIC) εγκλήματων" κατά των Ινδιάνων της Αμερικής από τους καθολικούς αποικιοκράτες.

Δηλαδή σε καμιά πεντακοσαριά χρόνια από τώρα ο τότε εκπρόσωπος του Θεού θα ζητήσει συγγνώμη για τα τωρινά μικρά ή μεγαλύτερα εγκλήματα που γίνονται στο όνομά του;

Ετικέτες

17.5.07

Στη χώρα των τυφλών

...ας τον μονόφθαλμο να λέει (έτσι κι αλλιώς όλοι κουφοί είναι).

Ο Αμερικάνος Justin Kane μοντάρισε μια κάμερα στο κεφάλι του και εδώ και κάμποσες βδομάδες στέλνει στο διαδίκτυο τη ζωή του*. Κι εννοείται ότι με το που έγινε αυτό, όλοι οι μεταμοντέρνοι γκουρού τού έδωσαν την προσοχή τους: όλο και κάποιο στηλάκι σε internet και paper press κονόμησε ο Τζάστιν. Κι εννοείται ότι εδώ το γεγονός αναφέρεται σα "νέο", σαν μια ακόμα απόδειξη των καλουδιών του Ίντερνετ και της σωτήριας καινοτομίας που θα μας φέρουν. Η οποία καινοτομία όσο πιο ασαφής είναι, τόσο πιο πολλά άτομα φαίνεται να σκύβουν το κεφάλι καταφατικά - ότι καταλαβαίνουν περί τίνος πρόκειται.

Προτείνω το εξής: όλοι όσοι έγραψαν για τον Τζάστιν με έκδηλο ενθουσιασμό -ή έστω με την "αντικειμενικότητα" του παρατηρητή της νέας εποχής που όλο έρχεται κι όλο μας προσπερνάει, να υποχρεωθούν να κάτσουν ξάγρυπνοι μέρα και νύχτα να παρακολουθήσουν τη ζωή του Τζάστιν χωρίς διακοπή για κανά μήνα -και παραπάνω, γιατί όχι;

Γιατί εδώ έχουμε ακόμα μια επανάληψη του Sleep του Warhol: πόσοι, μα πόσοι από αυτούς που έγραψαν για το "κάτι άλλο" του εγχειρήματος κάθησαν να δουν όλη την ταινία; Καιρός ν' αρχίσουμε να διαβάζουμε εκείνους που δίνουν χρόνο σ' αυτά για τα οποία γράφουν - τα υπόλοιπα δεν είναι κείμενα αλλά κάτι σα να διαβάζεις το ΝΕΟ! ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ! ΚΑΙΝΟΤΟΜΟ! μα και τόσο άνοστο πιάτο ημέρας στον μαυροπίνακα της καντίνας στη δουλειά.

Και οι avant garde και οι μεταμοντέρνοι ειδησεογράφοι της πρωτοπορίας, πόσο μα πόσο θυμίζουν ώρες ώρες τα πιο βαρετά αστικά ανέκδοτα. "Κοίτα ο Λαλάκης μου, μπορεί και κάνει πους απς στο ένα δάχτυλο - Λαλάκη, κάνε λίγο να σε δουν οι θειές σου." Και κάνει τα πους απς ο Λαλάκης και γίνεται διάσημος στο μικροσύμπαν των μαμάδων που κατά βάθος δεν ήθελαν ποτέ να τον φέρουν στον κόσμο.

Τέτοια είναι η διασημότητα για την οποία μιλάμε. Τέτοια και χειρότερη.

* Το υπονοούμενο εδώ είναι σαφές: η ζωή του δεν είναι ό, τι βλέπει αυτός, ούτε η κάμερα. Η ζωή του είναι ό, τι βλέπουν οι θεατές (ή μάλλον καλύτερα: ό, τι δε βλέπουν όσο η κάμερα γυρίζει).

Ετικέτες

1.5.07

Κάλλιο αργά παρά ποτέ

... και κάλλιο στην ώρα του παρά τώρα, θα συμπλήρωνα.

Πέρασαν δυο χρόνια από τότε που έγινε η πρώτη καταδίκη για το Βρώμικο Πόλεμο της Αργεντινής. Λίγες μέρες πριν, αναιρέθηκε η αμνηστία των αρχιμαστόρων της δικτατορίας.

Μακάρι να γινόταν να αναιρούνταν και η αμνησία όλων αυτών των κυρίων που περάσαν και περνούν το υπόλοιπο της ζωούλας τους όχι ως εγκληματίες, αλλά σε μια μόνιμη σύνταξη παλαίμαχου. Τι πράμα κι αυτό, όλοι αυτοί που έρχονται δια της βίας ως λυτρωτές/σωτήρες της ιστορίας του έθνους, όταν επιτέλους με αίμα και θυσίες έρθουν αντιμέτωποι με την πραγματική τους θέση σ' αυτή ακριβώς την ιστορία, το μόνο που να τους νοιάζει είναι να σώσουν το τομάρι τους...

Ετικέτες

23.1.07

Του αλτρουϊσμού ο πόνος

Αργά ή γρήγορα θα γινόταν κι αυτό: επιστήμονας ανακάλυψε τις περιοχές του εγκεφάλου όπου χαρτογραφείται ...ο αλτρουισμός.

Τώρα αυτό το κάλπικο νόμισμα έχει δυο όψεις: με ένα τέτοιο εύρημα θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι όλες οι (κραταιές) ωφεμιλιστικές θεωρίες πρέπει να αναθεωρηθούν, μια και ο άνθρωπος έχει όντως μια βιολογική βάση του "αλτρουισμού" του.

Ρηθέν του παρόντος, το νόμισμα γυρίζει ανάποδα, βγάζει τη γλώσσα του και μας λέει ότι τώρα που ανακαλύψαμε πού στο καλό είναι ο αλτρουισμός, μπορούμε επιτέλους να βρούμε (σε δέκα, είκοσι, χίλια χρόνια) και το φάρμακο γι' αυτήν την ...παραφωνία της ανθρώπινης φύσης. Έτσι μια συζήτηση από το μέλλον θα μπορούσε να είναι:

- Κρίμα τον ταλαίπωρο... Δεν μπορεί να βρει δουλειά. Έχει αποτύχει σε όλα τα προκαταρκτικά τεστ προσδιορισμού καταλληλότητας ανθρώπινων πόρων.
- Τι μου λες; Γιατί ρε παιδί μου;
- Πάσχει από αλτρουισμό. Ξέρεις....
- Μην μου πεις. Μα καλά, δεν τα έμαθες; Πλέον μπορείς να απαλλαγείς κατευθείαν από αυτήν την μάστιγα με μια απλή παραγγεφαλική εμφύτευση. Το έκανε ένας γνωστός μου και κατάφερε επιτέλους να πάρει την προαγωγή που ήθελε. Άσε που μου λέει η γυναίκα του ότι τώρα του έχει περισσότερη εμπιστοσύνη όταν τον αφήνει μόνο με τα παιδιά τους...

Κι από αυτόν τον φουτουριστικό φαντασιακό διάλογο περνάμε στην σημειολογία τής είδησης εδώ και τώρα: η λοβοτομή επιστρέφει από την ορθάνοιχτη πίσω πόρτα και μετατρέπεται σε άσκηση επί χάρτου για μια γενιά επιστημόνων, οι οποίοι κουβαλούν στο τσεπάκι τους τη γνώση των πάντων - εκτός από το πού προέρχεται η δύναμή τους. Μια δύναμη που περνάει στο παρασκήνιο, μια και τόσοι μοντέρνοι άνθρωποι έμαθαν να παραγνωρίζουν αυτόματα τον εαυτό τους στα κακογραμμένα επιστημονικά άθρα της σειράς. Γιατί πάντα θα είναι πιο εύκολο να γίνει κάποιος ένα με το εγωιστικό γονίδιο, αντί να γεννηθεί από αυτό.

Υ.Γ. Προσοχή στο τέλος του άρθρου, σύμφωνα με το οποίο "Δεδομένου όμως ότι η παρατήρηση αυτής της συμπεριφοράς (ΣΣ: αλτρουισμού) είναι αδύνατη στην πραγματική ζωή, οι αναφορές των εθελοντών και η μαγνητική τομογραφία είναι ό,τι καλύτερο διαθέτουμε.". Σα να μας λένε ότι όταν ο τυφλός οδηγεί τον μονόφθαλμο τότε ένα μάτι παραπάνω, ένα παρακάτω -τι σημασία έχει...

Ετικέτες

14.1.07

Βρε άει ...φόουν!


Eδώ και λίγες μέρες η συντριπτική πλειοψηφία των ανδρών του εργασιακού μου τομέα κοιμούνται και ξυπνάνε με ένα πράγμα στο μυαλό τους. Κι όσοι γράφουν περί ψηφιακών κόσμων, ξεδιπλώνουν ολόκληρες μοκέτες λέξεων για ακριβώς το ίδιο.

Τι είναι αυτό;

Μήπως η ανακάλυψη του νοήματος της ύπαρξης;
Μήπως η είδηση ότι η ψήφος τους έχει τελικά βάρος;
Μήπως η είδηση ότι η εγχείριση σιλικόνης έγινε επιτέλους υποχρεωτική για όλες τις απόφοιτες Λυκείου;

Όχι, κανένα από αυτά τα άπιαστα όνειρα. Απλά η εταιρεία Απλ ανακοίνωσε ότι θα βγάλει το Αη-φόουν (πώς λέμε Αη-Γιάννης ο Πρόδρομος, κάπως έτσι). Κι εγώ ποτέ ξανά στο γραφείο μου δεν άκουσα ολόγυρα τόσες πολλές ενορχηστρωμένες τεστοστερόνες να αναφωνούν "Αυτό μάλιστα! Πρέπει να το αγοράσω!"

Ποτέ άλλοτε το προβλέψιμο δεν ήταν τόσο, μα τόσο υπερτιμημένο.

Ετικέτες

1.1.07

Αχ Ευρώπη





Τριών χρονών μόνο, η Cleopatra Stratan είναι πολύ μικρή ακόμα για να αποκτήσει διαβατήριο. Η δόξα του πατέρα της ήταν όμως το καλύτερο διαβατήριο για τα Ρουμανικά τοπ. Από σήμερα (Πρωτοχρονιά), μαζί με την Cleopatra καλοσωρίζουμε τους πολίτες της Ρουμανίας και τη Βουλγαρίας στους κόλπους της Ευρωπαϊκής Ένωσης - ξέρετε, εκείνο το κατασκεύασμα η Μεγάλη Ιδέα του οποίου σιγά σιγά θα καταλήξει να υποστηρίζεται μόνο από λίγους αθεράπευτα ρομαντικά κοσμοπολίτες -σαν την υπογράφουσα.

Περισσότερα για την τρέχουσα ποπ κουλτούρα των νεοφώτιστων χωρών, στο σάιτ του BBC. Κι ακόμα περισσότερα για την πραγματική καρδιά των Βαλκανίων, στην πλευρά τους εκείνη όπου "η νύχτα εναλλάσσεται με νύχτα" όπως θα έλεγε κι ένας παλιός σοφός. Μακριά από κάμερες, ποπ και λόλιποπ.

Ετικέτες

22.12.06

Ο Παραμυθάς και το συλλογικό υποσυνείδητο


Ο Παραμυθάς του (προιντερνετικού) Νίκου Πιλάβιου συναντά το συλλογικό υποσυνείδητο του Γιουνγκ με πασπάλισμα από McLuhan: στο SwarmSketch, οι Ιντερνετικοί επισκέπτες από όλον τον κόσμο μπορούν σε ορισμένα χρονικά διαστήματα να τραβήξουν μία (και μόνο μία) γραμμή τη φορά σε ένα σχέδιο με θέμα ένα τυχαίο όρο που έχει χρησιμοποιηθεί στις μηχανές αναζήτησης. Επίσης μπορούν να σβήσουν γραμμές των προηγουμένων που δεν τους γεμίζουν το μάτι.

Μια πρώτης τάξης ευκαιρία, λοιπόν για να εξακριβώσουμε με τα ματάκια μας:

- Tο πώς εξελίσσεται ένα τέτοιο σκετς στο χρόνο, με τρόπο παρόμοιο όπως στα πάλαι ποτέ επεισόδια του Πιλάβιου (μόνο με περισσότερες μουντζούρες κι άλλη τεχνοτροπία). Δείτε για παράδειγμα εδώ το πώς από μια γραμμή φτάσαμε στο αποτέλεσμα της άνωθεν φωτογραφίας (με θέμα: the great loser).

- Ποιο ακριβώς είναι το αποτέλεσμα μιας τέτοιας πειραματικής κοινότητας η οποία υπακούει μόνο στους περιορισμούς του μέσου (ξεφυλλίζοντας το σχετικό αρχείο). Δε χρειάζεται να είναι κάποιος κριτικός τέχνης για να διαπιστώσει ότι τα τελικά σκίτσα διακρίνονται από έλλειψη (συλλογικής) φαντασίας και μια σαφή προσπάθεια απλοϊκής απεικόνισης του θέματος με την εικαστική τεχνοτροπία ενός πεντάχρονου (με όλο το σεβασμό στα πεντάχρονα). Κάποια από τα σχέδια έχουν πλάκα, δε λέω, αλλά ως εκεί και μη παρέκει.

Άξιο προσοχής είναι επίσης το γεγονός ότι όταν το πλήθος δεν ασχολείται με καρικατούρες των αντικειμένων, καταλήγει σε απεικονίσεις γυμνών σωμάτων*, όπως π.χ. στο σκίτσο με θέμα ..."Latin Grammys". Δείτε επίσης εδώ πώς τα ψηφιακά μολύβια του συλλογικού υποσυνειδήτου αντέδρασαν στο γάμο της Jessica Simpson. (Τώρα πολλοί θα πουν ότι τέτοια που είναι η Jessica, τέτοια σκίτσα θέλει η μούρη της. Παρότι που είμαι η πρώτη που θα παραδεχθώ την αβάσταχτη έως ενοχλητική ελαφρότητα του εν λόγω προσώπου, θα απορρίψω εν τούτοις το εν λόγω επιχείρημα ως υποδορίως πλην σαφώς φαλλοκρατικό.)

Μάλλον θα έχετε ακούσει για το θεώρημα σύμφωνα με το οποίο ένας πίθηκος που χτυπάει μια γραφομηχανή επ' άπειρο κάποια στιγμή θα δακτυλογραφήσει και το περιεχόμενο από ένα από τα σονέτα του Σέξπηρ. Προσοχή στο επ' άπειρο. Και προσοχή και στα σκίτσα του swarmsketch που δείχνουν καθαρά ότι το αποτέλεσμα μιας τέτοιας αιθέριας, συλλογικής, "αναρχοαυτόνομης" προσπάθειας είναι τελικά πολύ πιο βαρετό και προβλέψιμο απ' όσο ο McLuhan κι οι ακολουθητές του θα περίμεναν.

Γι' αυτό και την επόμενη φορά που κάποιος ξέφρενος μετα-μοντερνιστής μιλήσει για το σώσιμο του μηνύματος από το μέσο, σκεφτείτε τι είναι πιο ρεαλιστικό με δεδομένη τα μέσα προσδοκόμενα όρια ηλικίας: να περιμένουμε μπας κι ο πίθηκος γράψει το σονέτο ή να αφοσιωθούμε στην αναζήτηση -τηρουμένων των αναλογιών με την εποχή μας- του νέου Σέξπηρ (μέσα ή γύρω μας);

* Μια απαραίτητη συμπληρωματική παρατήρηση εδώ: τα γυμνά σώματα ας μην εκληφθούν ως εν φύσει αντιαισθητικά. Ελπίζω ο αναγνώστης να καταλαβαίνει ότι η συγκεκριμένη παρατήρηση στοχεύει όχι στη ...λογοκρισία του συγκεκριμένουν θέματος. Εκείνο που επισημαίνω εδώ είναι ο αγοραίος χαρακτήρας των εν λόγω σχεδίων και την αισθητική του δημόσιου ουρητηρίου την οποία αποπνέουν.

Ετικέτες

20.12.06

San Pedro de Chile

Από τα μυστικά αρχεία του Βατικανού, έπεσαν στα χέρια της σύνταξης μερικά συνταρακτικά ντοκουμέντα: το Βατικανό που λέτε έχει από χρόνια βάλει κλειστό σύστημα παρακολούθησης με τον Κάτω Κόσμο και καταγράφει όλες τις αφίξεις σε ειδικό επτασφράγιστο αρχείο. Στα χέρια μας έχουμε τις απομαγνητοφωνήσεις δυο εξ' αυτών:

1977:

Άγιος Πέτρος: "Καλώς τον! Από τη Χιλή, βλέπω, έχουμε αρκετούς από τα μέρη σας τελευταία. Όχι ότι κι η Αργεντινή πάει πίσω τώρα που το σκέφτομαι..."

Ψυχή: "Πώς να μην γίνεται συνωστισμός Άγιε Πέτρο, ο Πινοσέτ έχει τσακίσει την Αντίσταση, πάνε όλοι σαν το σκύλο στο αμπέλι. Να, κι εγώ στην αίθουσα βασανιστηρίων την άφησα την τελευταία μου πνοή, με περιλάβανε τα τσιράκια του δικτάτορα, δέκα μέρες με βασανίζουνε και σήμερα κάποια στιγμή δεν ξέρω τι έγινε αλλά την επόμενη στιγμή ήμουν εδώ, μπροστά σας."

Α.Π. "Σκασμός. Όσοι έρχονται εδώ έχουν και μια ιστορία να πουν. Αν καθόμουν να τις ακούσω όλες... Για να δούμε τον φάκελό σου: σεξ πριν το γάμο, ψέματα κατ' εξακολούθηση, κλοπή διαφόρων μικροαντικειμένων, δηλωμένος άθεος. Κι ούτε ποτέ μια εξομολόγηση, μια μετάνοια. Στην Κόλαση! Πάρτε τον! Και γρήγορα!"

Ψ (ορυώμενη): "Μα, Άγιε Πέτρο, θα την παντρευόμουν τη συντρόφισσα το καλοκαίρι που μας έρχεται! Και τα ψέματα - τι να πεις στους βασανιστές; Και οι κλοπές των όπλων έγιναν για την Αντίσταση!" (Η φωνή του χάνεται σιγά σιγά)

Α.Π. "Ο επόμενος!"

====================

2006

Άγιος Πέτρος: "Όνομα;"

Ψυχή: "Αουγκούστο Χοσέ Ραμόν Πινοσέτ"

Α.Π. "Μάλιστα. Κάτι μου θυμίζει το όνομά σου αλλά αν καθόμουν κάθε φορά να ακολουθώ τους συνειρμούς μου....άκρη δε θα' βγαζα. Βλέπω ολοκάθαρος ο φάκελος, συγχαρητήρια: πρόσφατη εξομολόγηση και μετάνοια αμαρτημάτων, λίγες μόλις μέρες πριν μας καταδεχτείς. Καλώς ήρθες Στρατηγέ, ο Παράδεισος είναι στη διάθεσή σου."

Ετικέτες

4.12.06

Καταπατήσεις

Το γνωστό λογισμικό Google Earth προσφέρει τζάμπα πρόσβαση σε λιγότερο ή περισσότερο πρόσφατες δορυφορικές λήψεις όλης της γης (εκτός από μέρη τα οποία λογοκρίνονται κατόπιν απαίτησης κυβερνήσεων που έχουν τα σχετικά μέσα για να ρυθμίζουν τέτοια θέματα εθνικής και υπερεθνικής ασφάλειας).

Οι προύχοντες του Μπαχραίην ή δεν έχουν τέτοια μέσα ή ξέχασαν να τα βάλουν σε εφαρμογή. Κι έτσι οι κάτοικοι της συγκεκριμένης χώρας μάζεψαν με την ησυχία τους δορυφορικές λήψεις των ιδιοκτησιών της πλουτοκρατίας. Στη συνέχεια έβγαλαν χάρακα και τις συνέκριναν με τα δικά τους χωράφια, αποκαλύπτοντας μια σαφή διαφορά κλίμακας. Εδώ μπορείτε να κατεβάσετε το αποτέλεσμα αυτής της ενδιαφέρουσας μορφής ερασιτεχνικής δημοσιογραφίας. (Προειδοποίηση: το αρχείο αργεί να κατέβει).

Αν κάποιος βγάλει και μια ανάλογη έρευνα με τις καταπατήσεις Ελληνικών δασών και τα αυθαίρετα των νησιών (κατά προτίμηση με σαφή αναγραφή γεωγραφικού μήκους και πλάτους), υπόσχομαι να αναιρέσω ένα τμήμα της εγγενούς αντιπάθειάς μου γι' αυτό και παρόμοια λογισμικά.

Ετικέτες

2.12.06

Εποχή είναι, θα περάσει

Adblock


Ο Μηχανισμός των Αντικυθήρων «ήταν μια χιλιετηρίδα μπροστά από την εποχή του» μας πληροφορούν ενθουσιασμένα τα εγχώρια και διεθνή ΜΜΕ.

Παρακολουθώντας ένα μάτσο νέους και νέες να επιδίδονται στο ευγενές άθλημα του LARP (βλ. βίντεο), διαπιστώνω ότι τα ξύλινα σπαθιά τους είναι τουλάχιστον μια χιλιετηρίδα πίσω από την εποχή μας.

(Όσοι το μάθανε καλά το μάθημα ότι η Ιστορία δεν είναι γραμμική, νομίζουν ότι γράφουν ιστορία καβαλώντας τις καμπύλες από τον καπνό της Πυθίας.)

Ετικέτες

18.11.06

Δώσε μου κι εμένα μπάρμπα


Κοιτάξτε τη φωτογραφία, έχοντας στο μυαλό σας τους εξής μύθους:

α) Ο καπιταλισμός μάς γλίτωσε από τις ουρές έξω από τα μαγαζιά, ένα τόσο γνωστό θέαμα στα κομμουνιστικά κράτη

β) Η αγορά απελευθερώνει τα πλήθη κι ο οικονομικός ανταγωνισμός είναι η μόνη λύση για να δουν τα παιδιά μας μια άσπρη μέρα.

Ξανακοιτάξτε τώρα τη φωτογραφία, έχοντας στο μυαλό σας τα γεγονότα: δεν πρόκειται για Κουβανούς που περιμένουν το συσσίτιο, αλλά για Αμερικάνους καταναλωτές, οι οποίοι ξημεροβραδιάζονται έξω από μαγαζί ηλεκτρονικών για να προλάβουν ν' αγοράσουν μια νέα κονσόλα ηλεκτρονικών παιχνιδιών, το νέο Playstation 3.

(Ξέρω τι ακριβώς θα μου πει το έφηβο ξαδερφάκι μου, ηλικίας τριάντα και κάτι, όταν διαβάσει το παρόν: "Ξεκόλλα, δηλαδή ήταν καλύτερα τότε που κάνανε ουρές οι βρωμοχίπιδες για να πάνε να δουν grateful dead;". Τέτοια ασυνενοησία, λέμε.)

Ετικέτες

20.8.06

Πωλούνται μυστήρια




Τη σήμερον ημέρα υπάρχουν ένα σωρό αγγελίες για θέσεις με περίεργα ονόματα, που φαντάζουν κινέζικα στους εκτός του συγκεκριμένου χώρου. Εννοείται ότι οι περισσότερες από αυτές τις καινοτόμες θέσεις καταγράφονται πλέον στα αγγλικά. Οι λόγοι για τους οποίους γίνεται αυτό, είναι διάφοροι. Θα μπορούσαμε π.χ. να υποθέσουμε ότι η "αποξένωση" από την ελληνική γλώσσα χάριν μιας αγγλόφωνης αγοράς εργασίας δεν αφήνει πολλά περιθώρια για την αποξένωση που υπονοούν οι ίδιες οι θέσεις, η οποία έτσι περνά σε δεύτερη μοίρα. Καλύτερα "customer service agent" παρά πωλητής, καλύτερα "call center agents", παρά τηλεφωνήτριες. Άσε που όλα τα διευθυντικά στελέχη (managers διαφόρων ειδών και αποχρώσεων) έχουν μάθει τα διοικητικά τερτίπια από αγγλόφωνα εγχειρίδια. Καμιά έκπληξη, λοιπόν, που ονοματίζουν τους χώρους γύρω τους με τους τρόπους που ξέρουν και τους/μας κάνουν να αλληλοκαταλαβαινόμαστε.

Αλλά αυτό το θέμα χρήζει κι άλλης ανάλυσης κάποια άλλη στιγμή. Η αφορμή για την οποία αναφέρομαι σ' αυτό είναι μια καταπληκτική απόπειρα μετάφρασης μιας εξ' αυτών των θέσεων. Έχουμε και λέμε:
mystery shopper" είναι μια από τις καινούριες θέσεις - ένα είδος undercover χαφιέ σταλμένο από την εταιρεία σε περιοχές με τις οποίες κανένας μάνατζερ δεν έχει πια επαφή (ο λεγόμενος χώρος οπερέισονς στη τζάργκον του μάνατζμεντ - είδατε τι ωραία που είναι τα αγγλικά για να συννεοούμαστε σ' αυτόν τον θαυμαστό κόσμο;) Αν θέλετε να μάθετε περισσότερο για το συγκεκριμένο επάγγελμα, κοιτάξτε το σχετικό λήμα της βικιπαίδειας.

Και στην Ελλάδα υπάρχουν πλέον ευκαιρείες για να ακολουθήσει κάποιος την καριέρα του mystery shopper, όπως μας πληροφορεί η σχετική αγγελία . Έλα όμως που κάποιος με αγαθές προθέσεις αποφάσισε να μεταφράσει την ξενόφερτη ατάκα και απεφάνθη ότι η εταιρεία είναι σε αναζήτηση "ΑΓΟΡΑΣΤΩΝ ΜΥΣΤΗΡΙΟΥ".

Έτσι ο καπιταλισμός ορίζει κάποιους από τους πολίτες/αγοραστές να πάνε να αγοράσουν όχι αγρούς, αλλά μυστήρια - επί πληρωμή. Άβυσσος η ψυχή των μάνατζερ...

Ετικέτες

1.7.06

Από εγκυρότατες πηγές, έφτασε στα χέρια της συντάκτριας η εξής αποκλειστική πληροφορία:

"Μεγάλο λαιφστάιλ περιοδικό της Ελλάδας σκοπεύει να κυκλοφορήσει ειδικό μουσικό ένθετο-καινοτομία. Η μεγαλύτερη επιφάνεια των σελίδων του θα καλύπτεται από φωτογραφίες μουσικών οργάνων, εξώφυλλα δίσκων, shots συναυλιών και γενικά οποιοδήποτε φωτογραφικό υλικό σχετίζεται με τη τρέχουσα εγχώρια και παγκόσμια ποιοτική μουσική σκηνή. Η καινοτομία έγκειται στα κείμενα του περιοδικού, τα οποία δε θα έχουν καμία σχέση με τη μουσική: θα αποτελούν χαρντ-κορ διηγήσεις ερωτικών συνευρέσεων."

Την είδηση δέχτηκε με άμετρο ενθουσιασμό το έφηβο ξαδερφάκι μου, ηλικίας τριανταενός χρονών. "Επιτέλους!", μου είπε, "αντί να κρύβομαι από την αρραβωνιαστικά μου, θα μπορώ να το διαβάζω κυριλέ στον καναπέ. Κι όταν με ρωτάει 'γιατί ξεφυσάς τόσο πολύ, αγάπη μου;' θα της απαντάω: 'γιατί ο νέος δίσκος του Scott Walker δεν παίζεται, γλυκιά μου'".

Ετικέτες ,

25.6.06

Ένα όμορφο πρωινό Τετάρτης στην τράπεζα

- "Καλημέρα σας."
- "Καλημέρα σας."
- "Θα ήθελα να καταθέσω κάποια χρήματα στο λογαριασμό του ξαδερφού μου στην Αμερική. Βλέπετε, παντρεύεται κι αφού δεν μπορούμε να πάμε, ας βάλουμε τουλάχιστον κάτι για ένα δώρο."
- "Μάλιστα. Έχετε το νούμερο του λογαριασμού του;"
- "Βεβαίως."
- "Πόσα θέλετε να καταθέσετε;"
- "Διακόσια ευρώ. Έχω συμπληρώσει ήδη τη σχετική φόρμα."
- "Μάλιστα ... Λοιπόν, η κατάθεση θα σας κοστίσει τριάντα ευρώ."
- "Ορίστε; Τριάντα ευρώ; Από πού κι ως πού;"
- "Έχουμε και λέμε: τρία Ευρώ φόρος, τέσσερα Ευρώ κράτηση από την τράπεζά μας για παροχή υπηρεσιών, άλλα τρία Ευρώ κράτηση από την Αμερικάνικη τράπεζα και είκοσι ευρώ εισφορά PSISANOL."
- "PSISANOL; Και τι είναι αυτό το PSISANOL παρακαλώ;"
- "Pagkarion of Secret Intelligence Service Agents in the Name of Our Lord"
- "Ορίστε;"
- "Μα καλά, δεν διαβάζετε τα νέα; Δεν ακούσατε ότι χρόνια τώρα ένα σωρό πράκτορες ξημεροβραδιάζονται τσεκάροντας κάθε ευρώ που αλλάζει χέρι για το καλό σας, το καλό μας και την επί γης ειρήνη; Αν θέλετε να στείλετε λεφτά στον ξάδερφό σας, με γεια και με χαρά σας. Αλλά μη τα θέλετε κι όλα τζάμπα. Σκεφτείτε κι αυτούς τους ταλαίπωρους που τους φορτώνετε έναν ακόμα έλεγχο..."

Ετικέτες

23.6.06

Κούνα παραμάνα, κούνα...

"Περίπου όπως όταν το παιδί σου ζητάει αυτό που ζητάνε όλα τα παιδιά, δηλαδή αγάπη, κι εσύ αναρωτιέσαι τι να θέλει άραγε, αφού ούτε πεινάει ούτε διψάει ούτε κρυώνει· όμως το παιδί εξακολουθεί να κλαίει."
(Αρανίτσης, Ελευθεροτυπία, 28/05/06)

Τώρα που οι γονείς μένουν παιδιά για πάντα, ποιος θα διδάξει τους νέους γονείς πώς να νταντεύουν τα παιδιά τους; Μα η στατιστική, φυσικά, των επιστημονικών, πειραματικών μεθόδων. Έτσι μια καταπληκτική έρευνα, έρχεται να σώσει το γονιό από το δίλημμα μπροστά στο κλαίγον μωρό του: να το πάρω ή όχι στα χέρια μου; O μπιχεβιορισμός δεν πέθανε, έβαλε μόνο αλλιώς το εσώρουχό του: την εποχή της απόλυτης σχετικότητας οι έρευνες βγαίνουν όπως οι γυμνοσάλιαγκες μετά τη βροχή και χαράζουν τις κατευθύνσεις της υποδειγματικής ανατροφής. Την εποχή που ο θεσμός της οικογένειας έχει πάει περίπατο διαρκείας για να μαζέψει μεταπυρηνικά βλήτα, οι τεχνοκράτες γονείς αγοράζουν do-it-yourself βιβλία για να μάθουν τα κόλπα του οικογενειακού επαγγέλματος.

Διότι πλέον σημασία δεν έχει να πράξεις, αλλά να βρεις από πριν τη δικαιολογία που θα αποκλείσει τη πιθανότητα να έχεις κάνει λάθος πράξη. Άνω του 50%, αυτό είναι το κριτήριο κι όλα τα άλλα δεδομένα είναι λεπτομέρειες.

Ετικέτες

18.4.06

Η μικρή μας αγελάδα

Τις αγελάδες της Cow Parade τις έχω πετύχει σε διάφορες ευρωπαϊκές πόλεις. Τόσο πολύ που κάποια στιγμή άρχισα να έχω παρανοϊκές ιδέες ότι με ακολουθούσαν. Σύντομα θα είναι και στην Αθήνα, να τις πετύχω κι εκεί λοιπόν, μη χάσω.

Όπου κι αν πάνε, ο Τύπος τις υποδέχεται με διθυράμβους. Και κάθε υπόνοια αισθητικής αμφιβολίας σκοτώνεται εν τη γενέσει με το άλοθι ότι "μέρος των εσόδων (πόσα;) πηγαίνει σε φιλανθρωπικούς σκοπούς". "Το τερπνόν μετά του ωφελίμου" λέει επ' αυτού η Ελευθεροτυπία σήμερα.

Στο μεταξύ έχει στηθεί ολόκληρη μια βιομηχανία πίσω από την κακόγουστη ποπ-αρτ ιδέα - πλήθος μεταμοντέρνων νοικοκυρών στολίζουν τα σαλόνια τους με αγελαδίτσες - "μα δεν έχουν πλάκα;" Τις βλέπω στις βιτρίνες, 40 και ευρώ η μία, και κανένα δεν πάει σε αγαθοεργίες, όλα στην τσέπη του Αμερικάνου εμπνευστή τους (άντε και κανά ψιχίο στον καλλιτέχνη που έβγαλε πάνω στη λευκή αγελάδα τα απωθημένα του).

Ε, όχι, δεν έχουν πλάκα, δεν είναι καθόλου όμορφες και σιγά σιγά θα έχω την παρανοϊκή ιδέα ότι είμαι η μόνη που βλέπω την ασχήμια τους, σαν το παιδάκι και τα ρούχα του αυτοκράτορα - αλλά από την ανάποδη. Γιατί εμφανέστατα οι παράγοντες κι όλες οι εφημερίδες στρώνουν βάγια για την έλευση των πολύχρωμων αγελάδων. Ο Δήμος δίνει άδεια για την ποπ-αρτ σβουνιά για να κρύψει ταχαμ δήθεν την ασχήμια τής πόλης.

Λες κι αν είναι όλα τόσο άσχημα όσο τα λένε, ότι οι ανούσιες αγελάδες θα μας κάνουν αίφνης να τα δούμε όλα "όμορφα". Μη χειρότερα...

Ετικέτες

14.1.06

Ταξίδι στο χρόνο

Το 1971, στον τελευταίο δίσκο του συγκροτήματός του, ο Jim Morrison τραγουδάει τους εξής στίχους:
"I need a brand new friend who doesn't bother me
I need a brand new friend who doesn't trouble me
I need someone and who doesn't need me".

Τριανταπέντε χρόνια πριν, τ' απομεινάρια της γενιάς του εξήντα έπλεκαν παρόμοιους ύμνους σ' ένα φαντασιακό εγώ. Τόσα χρόνια μετά, οι στίχοι φαντάζουν σαν την ιδανική περιγραφή στους φίλους των electronic communities. Φίλοι και κοινότητες ταγμένες ως επί το πλείστον σε ένα και μόνο θέμα (παιχνίδια, ποδόσφαιρο κλπ.). Όχι, δεν απατώμαι ότι είναι τόσο μονόχνωτες, αλλά πλέον κοιτάω με άλλο μάτι τη διαπίστωση του Morrison: εκείνος που δε σε ενοχλεί, είναι εκείνος που δε σε έχει ανάγκη. Τούτο αποκαλύπτει μια από τις βασικές κληρονομιές της γενιάς του: αντί να προσπαθήσεις να χωνευτείς στον κόσμο που σε χρειάζεται, εξαφάνισε όλους όσους σού θυμίζουν τη δικιά τους (και δικιά σου) ανάγκη.

Ετικέτες

11.12.05

Η μουσική ως απωθητικό

Σ' έναν δήμο της Ολλανδίας, ο δήμαρχος βρήκε το απόλυτο μέσο κατά των 'κακών παιδιών' που συχνάζουν σ' ένα συγκεκριμένο σταθμό μετρό: εγκατέστησε εκεί μια από τις μεγάλες μηχανικές λατέρνες, αυτές που συνήθως συνοδεύουν τα καρουζέλ, η οποία παίζει συνέχεια παραδοσιακά τραγούδια του Ολλανδού Αη-Βασίλη. Η ιδέα αποδείχτηκε άκρως αποτελεσματική: η ενοχλητική νεολαία την έκανε για τα καλά και για την ώρα δε λέει να γυρίσει. Ο δήμαρχος σκέφτεται τώρα να κάνει το ίδιο και σε άλλες περιοχές.

Από τη μεριά μου, ας προτείνω μερικές παραλλαγές του μέτρου 'μουσική ως απωθητικό', κάποιες ηχητικές υποκρούσεις που αν ήμουν δήμαρχος θα εισηγούμουν για μια καλύτερη πόλη:
*) Ministry σε τέρμα ένταση στην καντίνα της βουλής
*) Jaco Pastorius στην ετήσια συγκέντρωση μετόχων μιας πολυεθνικής εταιρείας
*) Ramones ('have a nice day') στην επόμενη συνάντηση του Μπόνο με τον πλανητάρχη
*) Saul Williams στα μήτινγκ νεαρών μηχανικών λογισμικού με το μάνατζέρ τους
*) Diamanda Galas στις επιδείξεις τάπεργουεαρ
*) Γιώργο Μπάτη στο μάθημα γιόγκα/πιλάτες/στρέτσινγκ του γυμναστηρίου της γειτονιάς
κ.ο.κ.

Ας κλείσω με το ερώτημα που ουδόλως απασχολεί τον κύριο δήμαρχο: όταν φεύγουν από κει τα παιδιά, πού πάνε; Κι εκεί που είναι τώρα, τι μουσική ακούν;

Ετικέτες ,

28.3.05

Ο Δαρβίνος και τα μπάσταρδα τα κοριτσάκια (τα καημένα)

"Πώς να αποκτήσετε αγόρι": Όχι δεν είναι άρθρο από Ρομάντζο του εξήντα, είναι πρωτοσέλιδος τίτλος στην ηλεκτρονική έκδοση σημερινής εφημερίδας. Με ψευδοεπιστημονική γλώσσα κι ένα αχταρμά στατιστικής, ορθολογιστικής επιφάνειας και λαϊκών μύθων η εφημερίδα Καθημερινή εξηγεί στις γυναίκες ότι η φύση επιλέγει αγόρια σε γυναίκες που έχουν δέσει το γάιδαρο ('παντρεμένες ή συζούν') ενώ σπέρνει κοριτσάκια σε γυναίκες που είναι με τον άντρα μόνο στη στιγμή της σύλληψης (και το επόμενο πρωί απομένουν μοναχούλες τους οι κακόμοιρες). Τάδε έφη Αμερικανή ιατρός η οποία δουλεύει για την Εθνική Υπηρεσία Οικονομικών (SIC) Ερευνών των ΗΠΑ. Και τάδε αναπαρήγαγε το δημοσιογραφικό επιτελείο του φορ χερ (for her στα Ελληνικά).

Έτσι λέει το άρθρο που καταπολεμεί τις "λαϊκές δοξασίες" σύμφωνα με τον/την δημοσιογράφο. Με αφορμή αυτή την καταπληκτική στατιστική ανάλυση και την εξίσου καταπληκτική παρουσίασή της στο Ελληνικό γυναικείο κοινό, λάβαμε κάποιες ερωτήσεις από ανησυχούσες μέλλουσες μητέρες και παρακαλούμε την Αμερικάνα γιατρίνα (ή την Καθημερινή τέλος πάντων) να απαντήσει:

Ερώτηση πρώτη: "Είμαι καλοπαντρεμένη με το σύζυγό μου στα Βόρεια Προάστια, αλλά δυστυχώς έμεινα έγκυος από το τεκνό της παρακάτω γειτονιάς. Μόνο εγώ το ξέρω. Πείτε μου γιατρέ, σημαίνει αυτό ότι θα βγει κορίτσι το σκασμένο το μπάσταρδο; Ή μήπως η παρουσία τού άντρα μου κι αφέντη θα επηρεάσει τις πιθανότητες;"

Ερώτηση δεύτερη: "Με τον άντρα μου είμασταν ήδη χρόνια παντρεμένοι και μετά κάναμε πέντε παιδιά. Μας βγήκαν όλα κορίτσια. Πείτε μου γιατρέ, μήπως πρέπει να περνάω περισσότερες ώρες με τον άντρα μου για να βγει το έκτο αγόρι;"

Ερώτηση τρίτη: "Το αγόρι μου την έκανε με το που άκουσε ότι έμεινα έγκυος από την αφεντιά του. Έχω δικαίωμα στο 14% παραπάνω πιθανότητες, ή να πάρω από τώρα ροζ ρουχαλάκια;"

Περιμένουμε με αγωνία τις απαντήσεις...θα 'ναι κρίμα τόσες γυναίκες να μπουν στη δυσάρεστη θέση να αναπαράγουν το φύλο τους τζάμπα και βερεσέ. Απαιτούν την αλήθεια -θέλουν να μάθουν εδώ και τώρα πού οφείλεται η διαφορά του 14% που μέτρησε η Αμερικάνα γιατρίνα.

Ετικέτες ,

23.2.05

Στον άγνωστο χιμπαντζή

O Coetzee, δια στόματος της Elizabeth Costello, εκφέρει μια ξεκάθαρη γνώμη για το τι σκέφτεται ο χιμπαντζής στον ζωολογικό κήπο: να βγει έξω, να γυρίσει πίσω.
Πολλά χρόνια πριν, οι πρώτοι ταξινομητές είδαν ένα χιμπαντζή και φώναξαν: "ο Παν ο Τρωγλοδύτης!".
Προτείνω να κάνουμε ζωολογικούς κήπους με μαντρωμένους ταξινομητές, για να πηγαίνουν τα παιδάκια και να μαθαίνουν ότι εκείνοι που φυτεύουν την πινακίδα μπροστά στο ζώο είναι ακριβώς οι ίδιοι που βλέπουν μέχρι εκεί που δείχνει το δάχτυλό τους -ούτε πιθαμή παραπέρα.
Περίεργο είδος οι ταξινομητές, πού είναι, πού κρύβονται; Ας τους βγάλουμε απ' την αφάνεια φωνάζοντας την επόμενη φορά που θα συναντήσουμε ένα δείγμα του είδους: "ιδού, ο του Παντός Αγιογδύτης!"

Ετικέτες ,

17.11.04

Η ελευθερία θέλει και το φάσμα της

Μ' όσα λεξικά κι αν το ψάξω, δεν μπορώ να φανταστώ τι να εννοεί η εφημερίδα όταν αποκαλεί το Πολυτεχνείο "διαρκές φάσμα ελευθερίας".

Είναι άραγε μια υπενθύμιση του ότι η ελευθερία δεν είναι του ύψους ή του βάθους, αλλά του πλάτους; Μια ελευθερία ευρέως φάσματος, να χωράει όλους κι όλα; 'Η μια ελευθερία που αλλάζει μορφές καταπώς το φως διανύοντας το φάσμα του; Ακόμα κι αν συμφωνήσουμε σ' έναν ορισμό, τότε πώς εξισώνουμε το "Πολυτεχνείο" (ως ιδέα/μύθο) με το "φάσμα" (σαν έννοια με μη καθορισμένο ορισμό); Κι εγώ που είμαι απόφοιτος Πολυτεχνείου, είμαι ελεύθερη;

Εν πάσει περιπτώσει, πες ότι συμφωνούμε πάνω στο τι σημαίνει το "φάσμα". Έλα που αυτό το "διαρκές", περιπλέκει ακόμα περισσότερο τα πράγματα. Είναι κάτι που άρχισε στις 17 Νοεμβρίου του 1973, κι η λέξη θέλει να μας πει ότι έκτοτε συνεχίζεται έως τους αιώνας των αιώνων; Ότι ήρθε για να μείνει; Ότι πέρα από το πλάτος που η λέξη "φάσμα" προϋποθέτει, έχουμε και τον άξονα του χρόνου να διαβούμε; Αν ναι, τότε πού είναι η ιστορία (που ως γνωστό είναι πεπερασμένης διάρκειας) σε σχέση με την έννοια ("ελευθερία") που προσποιείται ότι είναι αιώνια, "διαρκής";

Κι αν δεχτώ την όλη πρόταση ("διαρκές φάσμα ελευθερίας") σαν ένα στόμφο που ταιριάζει στην προσποίηση μιας εορταστικής ατμόσφαιρας, η λέξη "αναστοχασμός" που χρησιμοποιείται σαν παρομοίωση στην ίδια ακριβώς φράση, πυρπολεί τα θεμέλια κάθε λογικής και νοήματος.

Σαν ανάποδος του στοχασμού, ο "αναστοχασμός" εξισώνεται με το "διαρκές φάσμα". Ένα είναι λοιπόν σίγουρο: η ελευθερία του παρόντος κειμένου υπάρχει μόνο ως παρομοίωση κι ορίζεται μόνο μέσω των ιδιοτήτων της, τής διάρκειας και του φάσματος (οι οποίες πρέπει να εξισώνονται με τον αναστοχασμό για να δουλέψει το όραμα αυτού που το σκέφτηκε).

Παρά τα λογικά παιχνίδια και λογοπαίγνια, δεν καταλαβαίνω γρι από το μήνυμα που προσπαθεί να περάσει ο δημοσιογράφος, ούτε μπορώ να φανταστώ ότι προσθέτει κάτι στις έννοιες που πραγματεύεται ή τους μύθους που άκομψα προσπαθεί να αναπαραγάγει.

Αρχίζω όμως να υποψιάζομαι γιατί έπεσε το κακόμοιρο το κεφάλι.

Ετικέτες

25.7.04

Γονείς στα θρανία

Στην Αγγλία, οι κοινωνικές υπηρεσίες αποφάσισαν να παραδώσουν μαθήματα στους νέους γονείς. Θα τους μαθαίνουν τους κανόνες παιχνιδιών που πολλοί από μας τους παλιότερους θεωρούμε ως γνωστά 'από κούνια' , όπως το κρυφτό, ώστε αυτοί με τη σειρά τους να τα μάθουν τα παιδιά τους.

Ο απώτατος σκοπός: να πολεμήσουν την παχυσαρκία των παιδιών. Τώρα δεν ξέρω αν με ενόχλησε περισσότερο η λογική της πολιτικής ή το γεγονός ότι οι γονείς πρέπει να μάθουν τα παιχνίδια για να τα μάθουν στα παιδιά τους (πιθανότατα στον ελάχιστο χρόνο που τους μένει ανάμεσα στις δουλειές τους, αυτό που πρώτοι οι Αμερικάνοι ονόμασαν quality time, μια από τις λίγες φορές που το καπιταλιστικό κράτος πρόνοιας έβαλε σαν όριο την ποιότητα και όχι την ποσότητα). Παραγωγή παιδιών, λοιπόν.

Φαντάσου τι έχει να γίνει τη στιγμή που το σύστημα (ένα όρο που χρησιμοποιώ για ένα συνεχώς μεταβαλλόμενο status quo στο οποίο τόσο οι γονείς όσο κι η πρόνοια έχουν ίδιο μερίδιο ευθύνης και εμπλοκής) διαπιστώσει ότι είναι πιο εύκολο να κάνουν τα μαθήματα κατευθείαν στα παιδιά για να γλιτώσουν από τους μεσάζοντες....

Υπάρχει η μικρή πιθανότητα αν συνεχίσουμε έτσι να (ξανα)ανακαλύψουμε τα πάντα όπως 'τον παλιό καλό καιρό', όπως θα ήθελε η πρόνοια κι η καλή λογιστική του κράτους (που λέει ότι 'πάχος=έξοδα'). Αλλά θα επιμείνω στην άποψη ότι το πρόβλημα είναι άλλο (όχι η παχυσαρκία) κι ότι η λύση (παιχνίδια του παλιού καλού καιρού) δεν ταιριάζει με τον κακό μας τον καιρό.

Εν πάσει περιπτώσει το κρίμα είναι που όλο και περισσότερο γονείς κι άκληροι θέλουν κάποιον μπαμπά από πάνω τους να τους λέει πώς να κάνουν το ένα και πώς να κάνουν το άλλο. Απομένει να τους (και μας) ευχηθούμε: καλό κρυφτούλι κι όπως σας/μας φωτίσει το σύστημα...

Ετικέτες

18.6.04

"Όλα τριγύρω αλλάζουνε, κι όλα τα ίδια μένουν...."

Τι έγιναν όλοι εκείνοι οι προφήτες της γενιάς μας που μέχρι πρότινος δεν έχαναν ευκαιρία να αναγγείλουν τον ερχομό της Ουτοπίας; Κι (εμείς) η αέναα έφηβοι από κάτω, χαμογελάγαμε, χορεύαμε και χαιρόμασταν για την τύχη μας να' χουμε γεννηθεί την πιο κατάλληλη στιγμή της αιωνιότητας.

Τι απόγιναν όλοι εκείνοι οι γκουρού; Και σε ποια μαύρη τρύπα μιας Παλιάς Εποχής χάθηκε το πάντα χαρούμενο κοινό τους; Ήσουν κι εσύ εκεί, ήμουν κι εγώ, αγαπητέ συνομήλικε. Μέχρι που ήρθε και μας μάζεψε η κυβερνετική ιστοσανίδα, το τελευταίο παιχνίδι μιας γενιάς που τη ρούφηξε ένα κύμα καφέ και βρώμικο.

Ετικέτες

19.3.04

Καθρεφτίζοντας τη βαρεμάρα

Τα παλιά τα χρόνια, κείνοι που τα παίρνανε απ' τους φτωχούς, οι πλούσιοι κι οι προύχοντες, χτίζανε ψηλά τείχη και φράχτες για να κρατάνε τους πληβείους απέξω και σε απόσταση. Τώρα αυτοί που τα παίρνουνε απ' τους φτωχούς βάλανε μια κάμερα μέσα στα σπίτια τους για να τους βλέπουν οι πληβείοι και να περνάν την ώρα τους. Εν τω μεταξύ, σε μια διορθωτική κίνηση της αγοράς (η οποία θα έκανε τον Adam Smith να χαμογελάσει ικανοποιημένα), πέσανε οι τιμές στις κάμερες οπότε τώρα όλοι μπορούν να έχουν μία σπίτι τους. Το ότι δεν είναι κι όλοι πλούσιοι ενώ όλοι έχουνε κάμερα, περνάει έτσι σε δεύτερη μοίρα.

Όποιος νομίζει ότι αυτό αποτελεί μια καλή στρατηγική της άρχουσας τάξης, κάνει λάθος. Διότι το παιχνίδι δεν παίζεται πια στην κατανομή των αγαθών (είπαμε, οι τιμές πέσανε κι όλοι μπορούν να γίνουν σκηνοθέτες). Αλλά διότι είναι γραφτό η βαρεμάρα να χτυπάει αλύπητα και θανάσιμα κι από τις δυο μεριές του γυαλιού, της κάμερας και της οθόνης. Κι όποιος έχει μάτια, βλέπει πολύ καλά τη σχέση βαρεμάρας, (αυτο)αναίρεσης και γενοκτονίας κάθε τινός που γεννάει νόημα. Το πηγάδι, λοιπόν, δεν έχει πάτο κι ακόμα δεν φτάσαμε ούτε στη μέση.

Υπό αυτές τις συνθήκες, αν κάποιος τολμήσει να αναφέρει το όνομα 'επανάσταση' το πολύ πολύ να ξεσηκώσει κανά δυο χασμουρητά ακόμα. Και δε θα φταίει ούτε αυτός, ούτε αυτοί που χασμουρήθηκαν.

Άραγε να εννοεί αυτό ο Leonard Cohen όταν λέει:
"The rich have got their channels in the bedrooms of the poor";

Ετικέτες

25.2.04

Εσύ, για ποιο κόμμα δουλεύεις;

Αφού όλα πλέον τα' χουμε κάνει θέμα καριέρας κι εξέλιξης, από τις επισκέψεις στην εκκλησία* μέχρι την αλλαγή ταπετσαρίας στους τοίχους, γιατί όχι και την πολιτική που στις μέρες μας έχει γίνει το πιο απολίτικο θέαμα; Έτσι λοιπόν κι οι επαγγελματίες πολιτικοί παίρνουν προαγωγές, αυξήσεις και μεταγραφές, χάριν της καριέρας. Παλιά οι ιδεολογίες και τα ιδανικά τρέφανε την άνοδο και την πτώση των επαναστατών κι η προδοσία είχε μια τιμή στην ατιμία της. Στο μεταξύ τα γραπτά του Οτάβιο Παζ για την επανάσταση μοιάζουν πιο παλιά κι απ' την Κοσμογονία του Ησίοδου -κι ας πρόκειται για ιστορία λίγων μόνο γενεών πριν. Ή εμείς απομακρυνθήκαμε από την ιστορία, ή αυτή πάντα κάτι μας έκρυβε...

Ο Bourdieu ήταν ένας μόνος από αυτούς που επισήμανε ότι η βιογραφία δεν αντικατοπτρίζει την πορεία της ζωής, αλλά μάλλον την υπαγορεύει κι ότι ο βιογράφος είναι ο πλάστης του βίου που δεν υπάρχει, τουλάχιστον όχι στην μορφή που υποννοεί η διήγησή του. Έτσι κι οι πολιτικοί -και άλλα δημόσια πρόσωπα, συνειδητά κι ασυνείδητα σκαλίζουν την ταφόπλακά τους, ή έτσι νομίζουν ότι κάνουν. Ενθάδε κείται μια τέλεια καριέρα.

Απομένει λοιπόν να δούμε το πότε θα μπει η παύλα μετά την τελεία. Ίσως μια καλή αρχή θα ήταν το ρίξιμο στην πυρά όλων των βιογραφικών σημειωμάτων. Για την ώρα θα αντιστρέψω την ερώτηση του τίτλου:

"Εσένα, από ποιο κόμμα σε δουλεύουνε;".

Αν, αγαπητέ αναγνώστη, αυτή η αντιστροφή σ' έκανε αυτόματα να ταυτιστείς με το ρόλο του θύματος, προτείνω να πιάσεις τη σμίλη στα χέρια σου. Η ιστορία (σου) σού ανήκει και ποτέ δεν είναι αργά για να ξεκινήσεις τη συγγραφή της.

* Αν η εκκλησία δε πηγαίνει στο lifestyle σου, διάλεξε ένα από τα εξής: γήπεδο, καφενέ, club, φροντιστήριο κλπ. κλπ.

Ετικέτες

30.11.03

Η μουγγαμάρα των φωνακλάδων

Επιστροφή μπροστά στον κομπιούτορα, μετά από δυο βδομάδες γυροβολίζοντας την Ιβηρική χερσόνησο και άλλες δυο τα στέκια φίλων και γνωστών. Ξαναδιαβάζω γρήγορα τα κείμενα τούτης της σελίδας και με ξενίζει η γενικότητα κι η απόλυτά τους, πασπαλισμένη με τη δασκαλίστικη σοφία της μετανάστριας/ρεπόρτερ που τα βλέπει όλα μέσα από το περισκόπιο της τύχης της. Στο παρόν έργο, το σταθερό σημείο της υποφαινόμενης γυροβολίστρας είναι ένα σημείο στον κυβερνοχώρο, μια μαύρη τρύπα που αυτοεπιβεβαιώνεται στην απουσία που προσπαθεί να συγκαλύψει.

Τα blogs, λοιπόν, είναι οι φωλιές των μεγαλοστομιών, που δεν κάνουν θόρυβο, που δε βγάζουν κιχ. Κάτι σαν τα πουλιά Guano, αλλά χωρίς τα περιττώματα. Παλιά γράφαν οι έφηβοι ημερολόγια και τα κλειδώνανε να μη τα βρει κανείς, τώρα τα βγάζουνε όλα και ξεδιάντροπα στη φόρα του Ίντερνετ. Γιατί; Επειδή λαχταρούν την επικοινωνία των φανταστικών αναγνωστών ή επειδή δεν έχουν συναίσθησή τους; Μήπως επειδή το ξέρουν βαθιά μέσα τους ότι στα νταλαβέρια του κυβερνοχώρου δεν έχουν να φοβηθούν τίποτα, εξόν από αυτό ακριβώς το τίποτα; Αν μέσα στους πολιτικούς και ιστορικούς κώδικες του παρελθόντος ενείχε πάντα η δυνατότητα αναίρεσής τους, τώρα πληθαίνουν οι σιωπηλές κυβερνο-κραυγές κατά του ίδιου του μηδενός που προσκυνάν στον καταναγκασμό τους. Οι απουσίες απόμειναν να χτίζουν τα τοτέμ των bytes και τα ταμπού των οπτικών ινών.

Την ίδια ώρα, εκατομμύρια SMS πασχίζουν να συρράψουν -σαν τα ράμματα του γιατρού- τα δυο άκρα που τα χώρισε για πάντα αυτή ακριβώς η αναίρεση του φόβου από το μηδέν που τα σφιχταγγαλιάζει όλα, κάνοντας cancel και enter ταυτόχρονα στο θάνατό τους.

Ετικέτες

24.10.03

Ανέκδοτο (παλιό)

Ο Zygmunt Bauman* διηγείται ότι κάποτε ο Καρλ Πόπερ** συζητούσε ένα πολύ σημαντικό θέμα για τη μεθοδολογία της επιστήμης με συναδέλφους-αυθεντίες από διάφορους κλάδους των κοινωνικών επιστημών . Στην παρέα τους ήταν κι ένας ανθρωπολόγος, ο οποίος σε όλη τη διάρκεια της συζήτησης δεν έβγαλε κουβέντα. Όταν, στο τέλος, ερωτήθηκε να εκφέρει επιτέλους τη γνώμη του, ο ανθρωπολόγος απάντησε ότι δεν είχε προσέξει τίποτα από τη συζήτηση. Όπως εξήγησε, αντί να σπαταλήσει την ενέργειά του παρακολουθώντας το περιεχόμενο, παρατηρούσε απλά τους ανθρώπους γύρω του και τον τρόπο συμμετοχής τους στη συζήτηση. Το έκανε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο με τον οποίο στον κλάδο του συνηθίζονται να παρατηρoύνται οι 'εξωτικές' φυλές.

Ο Πόπερ εκνευρίστηκε αφάνταστα με αυτή την συμπεριφορά την οποία θεωρούσε ακατανόητη. Για τον Πόπερ και τον κριτικό ορθολογισμό του, κάθε πρόταση περιλαμβάνει κι ένα νόημα ανοιχτό για κρίση κι όταν ακούς κάτι πρέπει πάντα να προσπαθείς να το αποκρυπτογραφήσεις.

Αυτά λέει το ανέκδοτο του Bauman σύμφωνα με το σχολικό βιβλίο που μελετώ τους τελευταίους μήνες. Ως γνωστό τα ανέκδοτα τελειώνουν στη μέση της ιστορίας, εκεί που πρέπει να γελάσουμε. Τώρα λοιπόν ήρθε η ώρα να αποκαλυφθεί η συνέχεια του παραπάνω αφηγήματος. Ο εκπρόσωπος, λοιπόν, του συμπαθούς είδους των ανθρωπολόγων, μετά την ανεπιτυχή για κάποιους κι επιτυχή γι' αυτόν ακαδημαϊκή του εμφάνιση, κατέληξε στον καφενέ απέναντι από το πανεπιστήμιο, όπου παρήγγειλε κρασί και μεζέ. Τελειώνοντας το γεύμα του – το πληρωμένο με έξοδα του τμήματος- χρησιμοποίησε μια οδοντογλυφίδα για να καθαρίσει το στόμα του από το τελευταίο ψήγμα νοήματος που οι ορθολογιστές τον είχαν αναγκάσει να καταναλώσει. Σηκώθηκε, πλήρωσε το λογαριασμό και τράβηξε κατά το νότο αναρωτόμενος τι να' ναι τελικά ο άνθρωπος και τι ο λόγος μέχρι που τρέκλισε και σκόνταψε ανάμεσά τους πριν χαθεί για πάντα.

*(ref: Zygmunt Bauman, Hermeneutics and Social Science, p. 172)
** ο σημαντικότερος ίσως θεωρητικός της κοινωνιολογίας του περασμένου αιώνα.

Ετικέτες

23.10.03

Το καμάρι της μαμάς

Αχ, αυτή η φωνακλάδικη μειοψηφία των μίζερων, νεόπλουτων και συντηρητικών γονέων και κηδεμόνων: ατομάκια βολεμένα σε κάποια θεσούλα της μηχανής, τα οποία γεμίζουν την κενότητα της ύπαρξής τους με το να στέλνουν τα παιδιά τους στο σχολείο αντάμα με την κρυφή ελπίδα ότι θα βγούνε πρώτα. "Ο Γιαννάκης, ααα, χρυσό παιδί, πρώτος σ' όλα τα μαθήματα!' "Η Μαρίζα, αριστούχα, τρεις επαίνους έχει πάρει, θα' ναι και σημαιοφόρος μεθαύριο στην παρέλαση".....Φυσικά, η ανάλογη πλύση εγκεφάλου στο σπίτι, προωθεί τον ιερό σκοπό.

Αν το παιδί δεν "τα παίρνει" (τα γράμματα), η κενότητα της ζωής των περι ου ο λόγος γεμίζει με τις επισκέψεις στον καθηγητή γεμάτες αναπόφευκτες επαιτείες: "Δεκατρία; Μα πώς γίνεται; Το παιδί προσπαθεί, παλεύει..." Στη χειρότερη περίπτωση το χέρι απλώνεται (με συνδρομή των πανταχού παρόντων γνωστών σε καίριες θέσεις) για να "περάσει το παιδί, να πάρει το απολυτήριο".

Σύνδρομα μιας γενιάς για την οποία ο διορισμός (στο δημόσιο, καλέ) είναι το τέλος. Κι οι βαθμοί ο μόνος τρόπος προαγωγής. Επισήμως. Ανεπισήμως βασιλεύει κείνο που παλιά το λέγαν γλύψιμο και τώρα το λένε απαίτηση, λες κι όλος ο κόσμος φτιάχτηκε για να υπηρετεί τα συμφέροντα της κυρίας Κατίνας και της κορούλας της.

Οι μαμάδες κι οι μπαμπάδες, να' χουν να κοκορεύονται, να' χουν να λένε, ανάμεσα από το γραφείο και τη σαπουνόπερα, το κομμωτήριο και τις αμφεταμίνες, τις δίαιτες και τα ταξίδια στην εξοχή. Το συνάφι τους είναι το παντεσπάνι πάνω στο οποίο ήρθε κι έδεσε η νέα γενιά των επιδόσεων και του τρεξίματος: τώρα το σύστημα δίνει κύβο ζάχαρης στους καλούς και ζωσμένους, βουκέντρα στους μέτριους, κι άκρα του τάφου σιωπή (κουβέντα!) για τους ζαβούς.

"Ναι, ναι, πήρε το μάστερ ο Λαλάκης, ξέρει και τρεις γλώσσες το χρυσό μου." Ο Λαλάκης σνιφάρει σπιντ στο Λονδίνο κι η μαμά κοιμάται ήσυχη στο σπίτι. Αχ, τούτη η μειοψηφία των γονέων και κηδεμόνων. Αν είχαν την παραμικρή ιδέα για τον εαυτό τους, ίσως να μπορούσανε να δούνε και την αλήθεια στα παιδιά τους. Αλλά το παιχνίδι είναι χαμένο εξ' αρχής.

Το μόνο που χωρίζει έναν πατριώτη από έναν μη πατριώτη, είναι η πρόθεση του πρώτου να φωνάξει τ' όνομά του - αν το δηλώσεις, μπορείς να το σώσεις. Επ' ευκαιρία, λοιπόν, της επαιτείου του Όχι ενάντια στους Ιταλούς φασίστες, μια πατριωτική ευχή: Άντε λοιπόν, αμήν να γεμίσει η Ελλάδα με Αλβανούς αριστούχους και μη. Τότε ίσως και το πάρουν μερικοί απόφαση πως κάποιες ώρες πρέπει να βάζεις τους κοντούς μπροστά μπροστά.

Κι είναι κι άλλες ώρες που η μόνη λύση για τον πονοκέφαλο είναι να κόψεις την κεφάλα σου. Αυτό το τελευταίο είναι που η κομμώτρια, ο ψυχολόγος κι ο γκουρού επιμένουν να κρύβουν απ' τη μαμά του Λαλάκη.

Ετικέτες

3.10.03

You get so alone at times....



Γυρίζω σπίτι σήμερα και στον τηλεφωνητή βρίσκω ένα μήνυμα του Τομ. Δεν βγάζω άκρη απ' τα ηχογραφημένα λεγόμενα, στο τέλος όμως τον ακούω καθαρά να λέει ότι πρέπει να στείλω έγκαιρα τη συνδρομή μου στο Pygmy Fund. Ακουμπάω στο πάτωμα μια στοίβα βιβλία που' χα κουβαλήσει από τη βιβλιοθήκη και την αράζω στον καναπέ συνειδητοποιώντας ότι μετά από μια εβδομάδα γεμάτη μελανιές, γρατζουνιές και γδαρσίματα, έφτασε επιτέλους η στιγμή όλα να μπουν στη θέση τους.

Ετικέτες

2.10.03

Τσαρούχια και τσόκαρα

Μου είπες πως προχτές άκουσες δυο τουρίστες να κουβεντιάζουν και να λένε: "Στην Ελλάδα είναι πολύ ωραία. Ο ήλιος λάμπει όλο το χρόνο, οι άντρες φοράνε φουστανέλες και τσαρούχια, τα αγάλματα έχουν εξογκωμένα πέη, όλοι τρώνε μουσακά για πρωινό και απαγγέλουν Όμηρο πριν παν για ύπνο".

Δεν κρατήθηκες, γέλασες με την καρδιά σου....

Εσύ, που ακόμα πιστεύεις πως στην Ολλανδία βρέχει κάθε μέρα, τα παιδάκια θηλάζουν κοκαϊνη, οι πόρνες είναι όλες νόμιμες κι ο σοσιαλισμός πραγματικότητα.

Ετικέτες