8.7.05

Μα πού είναι τέλος πάντων όλοι αυτοί οι "κουλτουριάρηδες";

Στην ανάλυση των περί της Ευρωβίζιον ακούστηκαν πολλές φωνές κατά των "κουλτουριάρηδων" οι οποίοι -υποτίθεται- άσκησαν κριτική στο θέμα. Αν σ' αρέσει ή δε σ' αρέσει η Ευρωβίζιον και η Ελληνική συμμετοχή τότε με γεια σου και με χαρά σου. Αλλά όχι δα να είσαι και "κουλτουριάρης" και να τη λες από πάνω στους συμμετέχοντας στο διαγωνισμό και τα παρεπόμενά του. Η λογική είναι τυπική της νομιμοποίησης του γούστου της μάζας και του νέου απενεχοποιημένου νεοέλληνα-καλλιτέχνη ("βρε συ, ο Σάκης απλά τη δουλειά του έκανε"). Με άλλα λόγια: μπορείς να εκφράζεσαι αισθητικά (μ'αρέσει/δε μ'αρέσει), αλλά αν θέλεις να την πεις σε άλλο επίπεδο, δε σου πέφτει λόγος.

Η όλη φάση μου θυμίζει κάτι από το τραγούδι που λεν οι Τρύπες: "δε θέλουμε θλιμένους στη γιορτή μας". Αλλά αν κοιτάξω γύρω μου βλέπω ότι όλοι έχουν χαρούμενα πρόσωπα. Πού είναι τέλος πάντων αυτοί οι "κουλτουριάρηδες"; Όσο κι αν ψάχνω, βρίσκω καλλιτέχνες, διάσημους, δημοσιογράφους και "κοινή γνώμη" να αναφέρεται υποτιμητικά εναντίον τους. Αλλά ούτε δείγμα από το έργο τους. Αν υπάρχει ακόμα αυτό το είδος στην Ελλάδα, είναι όχι μόνο μειοψηφία, αλλά ανάθεμα κι αν βλέπει το φως του ήλιου ή της κάμερας. Με άλλα λόγια, οι "κουλτουριάρηδες" σαν είδος υπάρχουν πια μόνο στα στόματα της νέας κραταιάς τάξης, αυτής που ορίζει την αισθητική της μάζας. Είναι ο στόχος που ακριβώς επειδή δεν υπάρχει, επειδή ακριβώς δεν έχει δύναμη, τον φτύνουν όλοι. Είναι το αίσθημα ενοχής που κουβαλούσε κάθε μορφωμένος μεσοαστός μέχρι πρόσφατα όταν τολμούσε κι έριχνε μια γύρα στο σκυλάδικο.

Αν ο θάνατος των πραγματικών "κουλτουριάρηδων" ξεκίνησε τη στιγμή που ο Νταλάρας ερμήνευσε μεταθανάτιο Χατζιδάκι τότε την ταφόπλακα την έγραψε ο Θεοδωράκης όταν έστειλε ανοιχτή επιστολή στη μάζα προσπαθώντας να της δείξει το αυτονόητο: ότι το αισθητικό και το ταξικό του συμφέρον έχουν μια διαλογική σχέση μεταξύ τους.

Ό,τι απέμεινε του πολέμου μεταξύ "κουλτουριάρηδων" και των υπολοίπων, είναι η ξεκατινιατισμένη αισθητική που βγάζει τη γλώσσα σ' έναν αόρατο εχθρό. Ο "κουλτουριάρης" είναι ο κήπος του αόρατου γείτονα στον οποίο το αποστεωμένο κιτς ξεφορτώνει τα σκουπίδια του πριν οργανώσει ένα ακόμα πάρτυ.

5.7.05

Πετάει, πετάει ..... το κομπιούτερ

Η εταιρεία Google διαθέτει τζάμπα ένα λογισμικό με μια πολύ καλή σύρραψη δορυφορικών εικόνων. Η γη στα δάχτυλα του κάθε χρήστη (υπολογιστών). Δεδομένου του γεγονότος μας ότι σ' όλους αρέσει να πετούν στον ύπνο τους (και πλέον και στον ξύπνιο τους), το λογισμικό έγινε ανάρπαστο (τόσο, που η εταιρεία παραγωγής πρέπει να "κλείνει" τους διακομιστές πού και πού).

"Το κλικάρω και πετάω": θα μπορούσε να είναι το σύνθημα ενός νεοψυχεδελικού προγράμματος που ανάγει σε τέχνη την πανοπτική μανία του ανθρώπινου είδους να καταγράψει κάθε σπιθαμή τούτου του πλανήτη. Άσε που λίγο καιρό θα μπορείς να βρεις το κοντινότερο ΑΤΜ στην μέση της ερήμου, λίγο το' χεις αυτό;

Ένα πρόγραμμα που σημαίνει το τέλος του μαθήματος γεωγραφίας και έναν ύπουλο κίνδυνο για τους εναέριους υπνοβάτες της νύχτας: την επόμενη φορά που θα πετάξεις στ' όνειρό σου πάνω απ' την παλιά σου γειτονιά τι θα δεις άραγε; Το σπίτι που μεγάλωσες ή μια εικόνα που το υποσυνείδητό σου ψάρεψε από το Google;