Για πες μας....

- Πού ήσουνα τόσον καιρό;
- Καιρό; Καλά, τι μέρα είναι σήμερα;
- Δευτέρα κι ο μήνας έχει δεκαπέντε. Τρεις βδομάδες πάνε από τότε που σ' ακούσαμε.
- Τρεις εβδομάδες, ε; Βρε πώς περνάει ο καιρός...
- Ναι, περνάει. Σκέψου ότι είμαστε ήδη στον εικοστό πέμπτο δίσκο του Tom Waits.
- Επίσημο, θα εννοείς, γιατί αν μετρήσεις και τα bootlegs και τις συμμετοχές...
- Μην αλλάζεις θέμα, πού ήσουνα τόσον καιρό;
- Είχα δουλειές, κάτι γραψίματα.
- Γραψίματα; Όχι τρεξίματα;
- Τρέξιμο είναι και το γράψιμο και να φανταστείς ότι δεν σε κυνηγάει και κανένας. Στο μεταξύ περάσανε και κάτι φίλοι για επίσκεψη και τους άρεσε τόσο πολύ το σπίτι μου που τους άφησα τα κλειδιά κι έφυγα λίγες μέρες διακοπές.
- Αλήθεια λες;
- Όχι βέβαια. Ξέρεις κανένα φίλο που θα καθόταν πίσω και θα σ' άφηνε να φύγεις σε μια επίσκεψη;
- ...
- Ναι, όντως, να πω την αμαρτία μου κι εγώ ξέρω μερικούς. Βλέπεις οι φιλίες δεν είναι όπως τα discussion groups στο Ίντερνετ που βρίσκεσαι μόνο με τους ομοίους σου και τα παράσιτα τα βρίζεις και τα πετάει έξω ο administrator.
- Τι μου λες τώρα;
- Τι σου λέω... πήγα να πω πως τους φίλους σου δεν τους διαλέγεις.
- Αυτό το λένε για την οικογένεια, όχι για τους φίλους. Εν πάσει περιπτώσει, ακόμα δεν μου είπες: τι έκανες στ' αλήθεια τόσον καιρό;

- Είδα ένα μάτσο όμορφα όνειρα, μπήκα στον εφιάλτη μιας πεντάμορφης και σκότωσα το τέρας, έκλαψα με κάτι που θυμήθηκα, γέλασα με κάτι που δεν μπορούσα να ξεχάσω κι όταν ξαναγύρισα δεν θα το πιστέψεις... ήταν όλα όπως τ' άφησα.